4 dagen terug uit Fukuoka en weer al heel wat te vertellen.

Zaterdag 17 maart

Om 11u15 het vliegtuig op en rond 12u45 in Fukuoka aangekomen. Daar werd ik rond 13u opgehaald door de hostmama, die die dag vrijaf had. We zijn onmiddelijk van de vlieghaven naar Hakata Canal City, een amusements-winkelscentrum in hartje Fukuoka, om daar wat rond te slenteren tot de musical waavoor we waren gekomen zou beginnen om 16u30. Hier en daar dus wat klerenwinkels binnengelopen etc. Japan is tenslotte het consumentenparadijs, en dat is in Fukuoka niet anders dan in Tokyo. (alleen een tikje goedkoper)...
Daarna een koffie in de mij reeds overbekende Starbucks. Gepraat over koetjes en kalfjes, zoals altijd... en natuurlijk over Mirano, de negenjarige wildebras die het middelpunt van het gezinnetje vormt! Ik had echt het gevoel alsof de tijd heeft stilgestaan, hoewel het anderhalf jaar geleden was dat ik hen had gezien! De mama had wat rimpeltjes (en kilo's, zoals ze honderden keren per dag zou zeggen :)) bij (pas op, voor haar 36 jaar ziet ze eruit als 26 of zo!!), maar de papa en Mirano waren helemaal dezelfde als in mijn herinnering.

Dan: de musical!! '夢から醒めた夢', een verhaal over een meisje dat de man ontmoet die aan iedereen elke avond de dromen verdeelt. Hij zal haar een droom schenken, gelijk wat ze wil. Zij zegt dan dat ze naar een wereld buiten deze wereld wil, waarbij ze naar de geestenwereld gaat en daar avonturen beleeft. Ik vond de liedjes niet zo speciaal (mss ook omdat ik niet al het Japans verstond, hoewel het verhaal goed te volgen was), maar de decors en de kostuums waren heel mooi. Echt een droomwereld op het podium.
Nog iets dat uniek was bij deze musical is dat de karakters uit de droomwereld voor de show buiten in de gangen rondliepen om het publiek te groeten. In goede Japanse traditie een paar kiekjes genomen :)

Daarna met de hostmama en drie collega's (die ook waren gaan kijken naar de musical) uitgebreid gaan eten, onderbroken door ongeduldige telefoontjes van Mirano op het thuisfront. De mama liet zich echter niet doen 'als ze morgen opstaat en jou ziet zal het zijn alsof ze een Kerstgeschenk heeft gekregen, des te leuker!' Dus, het was 23u ongeveer toen we thuiskwamen. De papa was nog op, maar had Mirano, die op de sofa uitgeput in slaap was gevallen (hoewel ze haar best had gedaan om wakker te blijven, was ze rond 22u bezweken)... al naar haar bed gebracht. Ik nog even gepraat, een verfrissende douche genomen en dan snel mijn bedje in.

Zondag 18 maart

Vandaag was het zondag, en had iedereen vrijaf. Toen ik om 9u naar beneden kwam, wist Mirano even met haar vreugde geen blijf haha, gekke meid. We zijn met zijn vieren naar een eiland op een 15 minuten van Fukuoka (met de ferry) geweest: nokonoshima. Het is een bloemeneiland.


Voor we naar het bloemenpark gingen, eerst een stop in de pottenbakken-workshop. Daar kon je je eigen tas maken, wat Mirano en ik dan ook hebben gedaan. De mens daar legt wel uit hoe je je handen moet houden etc., maar het eigenlijke vormen van de klei mag je echt wel zelf doen. Wat een glibberig gevoel, maar wel leuk om zien hoe een lompe blok klei een mooie (al zeg ik het zelf) tas kan worden. De tas wordt daar gebakken en gelakt en dan opgestuurd naar mij hier in Tokyo. Jeej!


Mirano's vaas en mijn tas :)
In het bloemenpark waren vooral de '菜の花', 'nanohana'　(raap bloesems), gele bloemen die trouwens ook eetbaar zijn, op hun best. Velden van bloemen met ertussen een picknick-weide. Boven de picknick-weide cirkelden '鳶　（とび）', oftewel 'zwarte wouwen', uit op de lunchpakketten die daar met smaak werden opgegeten. Het was een zicht! Die vogels die eerst in de lucht cirkelen en dan een duikvlucht nemen als ze denken dat ze iets te pakken kunnen krijgen. Wij zijn dan maar in de beschutting van een boom gaan picknicken. Natuurlijk had de mama ook een eigen huisbereide bentō meegebracht.
Mirano houdt de vogels ongerust in de gaten
Na de lunch een korte pauze, waarin Mirano haar energie kwijt kon in de speeltuin (lees: en ik achter haar moest lopen)... en dan op naar het konijnenpark.
Dat was een afgesloten ruimte met een stuk of 50 konijnen, waarvoor je voor 100yen voer kon kopen en ze daarmee dichterbij kon lokken. Mirano was in de wolken, maar een beetje te enthousiast, waardoor ze nogal kwam afgestampt en de konijnen zich snel uit de voeten maakten. Uiteindelijk had ze de techniek dan toch beet en kon ze ze voederen. Blij dat ze was!!

Na het konijnenpark op het gemak terug afgezakt naar de ferry en dan naar de supermarkt voor de ingrediënten voor 'すき焼き', 'sukiyaki', een eenpansgerecht (allez, je zou het kunnen vergelijken met een elektrische wok, maar een beetje anders) dat bestaat uit een 'saus' van sake, sojasaus en suiker, waarin men vlees en groenten bereid. Heeeeerlijk en lang geleden!!
De grootouders waren ook uitgenodigd, en daar dus ook mee bijgepraat. Het voelde echt een beetje als thuiskomen. De bekende gezichten, de bekende geur van de houten vloer, de logeerkamer met de futon en de airconditioning, waar ook nog een verhaal aan vasthangt...
Na het avondmaal nog wat TV gekeken en dan rond 12u in mijn bed.

Maandag 19 maart

De mama had 's morgens de vroege shift in de crèche en de papa was altijd vroeg weg... Mirano echter had die dag vrijaf (de laatstejaars hadden hun afstudeer-ceremonie, en alle anderejaars hadden vakantie). Ze heeft me tot 9u laten slapen en toen ze me opriep, had ze al een ei gebakken. (zo zie je dat de tijd toch niet heeft stilgestaan.)

We hebben de dag samen doorgebracht in het park dichtbij huis, waar we een uur of twee volleybal hebben gespeeld. Ons record was 42 passen naar elkaar (met een strandbal weliswaar.) Het weer ginds was in vergelijking met Tokyo een 5 graden warmer, denk ik. Dat wil zeggen, in de namiddag, want vanaf de vooravond koelde het nog gemeen af.
's Middags met zijn tweeën spaghetti gemaakt. (lees: spaghetti gekookt en een voorbereide saus opgewarmd hehe). In de namiddag weer naar het park voor een vervolg volleybal en daarna thuis op de oprit het fietsen verder geoefend. Hoewel Mirano met gemak op haar eenwieler rondhotste, kon ze nog niet op een gewone fiets rijden!! Met wat uitleg en tips en na een half uur oefenen, was ze er echter goed mee weg. Ik had haar ook getoond hoe ze een simpel pianostukje kon spelen met haar twee handen tegelijk, zodat tegen dat de mama thuiskwam, ze heel wat te tonen had! :)
's Avonds sla met broccoli en tomaat en miso-soep (waar ik dol op ben)... mmmmm, het was weer eens een goede afwisseling om op een deftig uur op te staan en drie maaltijden per dag te eten, want op dat vlak is het studentenleven toch niet ideaal!!

Dinsdag 20 maart

Vandaag was iedereen van het gezin niet thuis, maar ik werd toevertrouwd aan de goede zorgen van de grootouders, die met mij naar Dazaifu zouden gaan. '大宰府天満宮', 'Dazaifu Tenmangu' is het begraafplaats en heiligdom voor Michizane Sugawara, die een beroemd geleerde was en die nu als beschermer voor de studie en studenten geldt.

Ik was er anderhalf jaar geleden ook al geweest, maar het blijft leuk om er naartoe te gaan, met de vele souvenierswinkels, waaronder mijn favoriete koppen en borden en tassen-winkel (de eigenaar maakt elke tas zelf, zodat elke tas uniek is!). Natuurlijk weer een gekocht...
Aan de tempel zijn ook verschillende winkeltjes die de befaamde manjū verkopen. Daar halt gehouden en buiten thee gedronken en elk twee manjū verorberd. mmmmmmmm sweeeeeet
:) Het zonnetje gaf al goed warmte, het was perfect!

Ginds nog op zoek gegaan naar een mooie waaier op verzoek van mijn oma in België, maar helaas niks gevonden. We zagen onze bus net voor onze neus voorbijgaan en hebben het uur dat ons van de volgende bus scheidde, doorgebracht met een koffiepauze.
Nog een leuke anectdote: omdat Sugawara Michizane in het jaar van de koe (Chinese dierengordel) geboren is, vindt je er een standbeeld van een koe. Het gezegde wil dat je als je de koe aanraakt op de plaats waar jouw eigen lichaam pijn doet, die pijn zal verdwijnen. Ik heb voor de zekerheid maar het hele beest aangeraakt :)


Tegen dat we terug thuis waren, was het 16u ongeveer, en stond Mirano al te springen om weer samen te spelen. We zijn naar haar school -op een 500 meter van haar huis- gegaan en ik heb haar dan nog maar wat doen fietsen op de speelplaats terwijl ikzelf lui toekeek vanop de kant en af en toe mijn duim opstak :)
Rond 18u was de mama thuis en rond 18u30 zaten de mama, Mirano, de grootouders en ik in de volumewagen met futons vanachter en bagage tussen de benen om te vertrekken naar Kagoshima tot de 22ste. Het was een drie uur rijden. Mirano en ik hadden het ons gemakkelijk gemaakt op de achterbank, op de matrassen en tussen de donsen en dekens. We vielen al gauw in slaap. Onderweg in een wegrestaurant ramen gegeten. Lekker!

In Kagoshima aangekomen kennis gemaakt met de oudere broer van de Mama (Hiroki-san) en zijn gezin, waaronder de twee kinderen: Kōshun en Ayari. Thee gedronken en nog wat gepraat en dan iedereen snel hun bed in.

Woensdag 21 maart

De ouders van Koshun en Ayari hadden dingen te doen, dus zijn de Kioko (de mama van Mirano), ik, Mirano en Ayari (Koshun moest naar de kapper) naar een groot aquarium geweest. Wauw, ik wist niet dat er zoveel lelijke beesten in de zee leefden. Mijn maag draaide soms om!! Ik ben misschien wel een gevoelige kijker op dat vlak... Niettemin heel interessant en intrigerend tegelijkertijd. Het was ook de eerste keer dat ik een inktvis in het echt zag, denk ik. Wel al veel gegeten in het half jaar hier in Japan, maar als je het beest zelf ziet pffffffffff...
een selectie monsters (met uitzondering van de dolfijnen natuurlijk):




Enfin, daar een uur of twee doorgebracht en dan na een korte stop op een uitkijkpost terug naar huis om nog wat te praten en te ontspannen. Het was in Kagoshima ook goed weer, zodat ik de hele dag in T-shirt heb rondgelopen. Wat een goed gevoel, of -in Annabelle haar woorden- de zonnevitamientjes stroomden binnen :)

Die avond stond er sushi op het menu. Ze hadden sushi besteld van een bekende traiteur in de buurt ter gelegenheid van het slagen van Koshun voor het examen van een hoger middelbare school. (In Japan is er voor hoger middelbaar ook een toelatingsexamen en naargelang de score op die test kan je binnen in de beste -of lager op de ranking staande- school.)
De sushi was overheerlijk, maar veel! Ik kreeg het amper binnen. (vooral omdat we twee uur daarvoor een laat middagmaal hadden gegeten). Later die avond nog een heerlijk zoete mandarijn en dan al om 20u30 mijn bed in omdat ik nogal last had van een verkoudheid.

Donderdag 22 maart

Om 9u opgestaan en nog wat gebabbeld. Tegen de middag vertrokken naar de '砂むし温泉', de sunamushi onsen. Zoals je al begrijpt, een onsen. Wat het speciaal maakt, is dat je niet in water 'baadt', maar in zand! Het zand is door een ondergrondse warme stroom opgewarmd. Het is allemaal buiten te doen. Je betaalt in de lobby, gaat dan naar de kleedkamer, waar je een yukata (een soort stoffen kamerjas) aandoet en dan naar buiten gaat. In ons geval was het nog vroeg in de namiddag, zodat er enkel onder een dak werd ingegraven. Als je iets later kwam, werd je op het strand ingegraven, met een prachtig zicht op de zee. Ik had echter zicht op een muur haha.
Het zand kriebelt niet omdat je de yukata aanhebt. Er lopen mensen met spaden rond, die nadat je neerligt, je ingraven zodat enkel je hoofd nog boven het zand uitsteekt. Dan kan je rustig je ogen sluiten en ontspannen. Na een tien minuten begint het zand warmer aan te voelen dan in het begin en na een 15 minuten ben ik eruit gestapt.


Na een grondige zand-afspoelbeurt nog een stop in de 'normale' onsen en daarna naar het strand. We hebben lunch gegeten op het strand, in de warme lentezon. Daarna nog wat in het zand gespeeld (dat trouwens zo warm was dat je je handen verbrandde, we groeven dan maar met aangespoelde stokken). Als je iets dieper groef, vond je water, dat kookte! Op de terugweg nog een paar mooie schelpen geraapt en dan op naar huis.

Ginds alweer lekkere makizushi gegeten en nog een paar spelletjes gespeeld. Tegen 20u de terugreis aangevat. Dit keer enkel Kioko, Mirano en ik, want de grootouders bleven nog een dagje langer. Mirano kroop al gauw in de koffer tussen de dekens. Het kind was doodop. Ik nog wat gepraat met de mama om niet te slapen, zodat ik thuis nog zou kunnen slapen. Ginds aangekomen nog wat met de papa gepraat over de reis, een douche genomen, Kioko's avond-gezichtsverzorgingsritueel geobserveerd (en zelf geïmiteerd) :) en daarna het bedje in.

Vrijdag 23 maart

Reeds de laatste dag van mijn verblijf in Fukuoka! Ik had een mail naar Jonathan gestuurd of hij wou afspreken, maar hij zat in het buitenland tot 23 maart, dus dat ging niet door...
Mirano had die dag haar eindejaarsceremonie. Geen les, maar enkel het in ontvangst nemen van het formulier dat ze het derde jaar met succes had beëindigd. Tegen 11 uur zou ze terugkomen. Ik ervan geprofiteerd en tot 10u geslapen. Wat deed dat deugd!
Toen ze thuiskwam zijn we samen via het park naar een lekkere bakkerij gestapt en daar all-you-can-eat brood gegeten. Daarna terug via het park met een stop in de speeltuin. Daarna even terug naar huis om bagage af te droppen (en ik om mijn trui te wisselen voor een T-shirt, want het was weer warm!) en daarna op naar de speelplaats om Mirano's vrienden te ontmoeten.


Ginds aangekomen besloten Mirano's vriendinnetjes dat ik wel ok was, en dat ik Japans kon, hielp ook al veel. De jongens hadden besloten dat ik maar een raar iets was (genaamd buitenlander) en dat ze gezamelijk weg zouden lopen als ik dichterbij kwam. (voortgetrokken door Mirano weliswaar, die hun reactie wel grappig vond blijkbaar).
De jongens verloren al gauw hun interesse en speelden voetbal. Tot de bal in mijn richting rolde natuurlijk. Ik hield die dan maar in mijn handen, zodat 1 ongelukkige ziel hem zou moeten komen aanpakken. Ze deden teken om de bal te gooien, maar ik weigerde (met een brede glimlach haha). De jongens besloten dat ze andere maatregelen zouden moeten nemen en deden blad-steen-schaar om te beslissen wie het rare iets zou moeten benaderen. De verliezer kwam sluipend af, nam de bal in aan en stoof terug weg.
Tot zover mijn spannende avonturen met Mirano's vriendjes. :)

Aangezien er geen schaduw was ginds en ik een lichte hoofdpijn had (wss nog verkoudheid) ben ik na 2 uur terug naar huis gegaan en heb ik er een middagdut gedaan en mijn bagage ingepakt. Mijn vliegtuig vertrok om 20u, zodat Kioko mij naar de luchthaven kon brengen met de auto. Rond 18u15 naar ginds vertrokken en daar een royaal avondmaal gegeten in een van de restaurants met zicht op de landingsbaan. Spaghetti, toast en een pizza. Dat met drie en een half man (want Mirano eet maar een halve portie)... lekker, maar, alweer, '食べすぎ' of overeten!
De vliegtuigreis is vlot verlopen, en de treinreis terug ook, zodat ik rond 23u45 weer op de bekende drempel van Tomisaka stond. Nog een douche en dan geslapen als een roos!!

En dat is het einde van mijn Fukuoka-reünie.