We reconstrueren het verleden deze keer aan de hand van mijn foto's.
Het laatste semester is hier ook weer omgevlogen. Er resten me nog 10 dagen in Japan. Het is niet dat ik niet terug wil naar België, want daar heb ik ook een leven dat me wonderwel bevalt, maar het zal toch even slikken zijn om de vrienden die ik hier heb gemaakt, achter te laten of te zien vertrekken. Wie weet kruisen onze paden nog wel eens...
Maar voor we al melancholisch op voorhand worden, een blik op de foto's en we zijn vertrokken.

14 tot 16 juli 2007

Zaterdag 14 juli ben ik met Nao naar Tochigi vertrokken voor een tweedaags verblijf in zijn ouderlijk huis. Het was voor hem sinds Nieuwjaar geleden dat hij er nog eens naartoe was geweest. (hoewel het maar en twee uur op de trein is...) Ginds aangekomen in een miezerregen en het heeft dan ook de volgende dag niks anders gedaan dan regenen.
De moeder heeft gedurende die twee dagen van elke maaltijd een feest gemaakt. De verschillende kommen met lekkers pasten niet op de tafel! Nao was vermagerd, had ze opgemerkt, en daar moest dringend iets aan gedaan worden (en het feit dat ik er was, deed er nog een schepje bovenop, neem ik aan).


Een korte schets:
Nao's vader (Katsuyuki) deed me aan mijn eigen papa denken. Een kwieke, sportieve vijftiger, die je geen jaar boven de veertig zou schatten. Hij draagt ook een bril. Nao trekt het meest op zijn vader, vind ik. Dat weekend is hij de maandag de hele dag gaan tennissen.
Nao's moeder (Yumiko) is huisvrouw en heeft de jaren doorgebracht met haar kookkunst te verfijnen, een tip-top huis te onderhouden en het hondje Happy te verwennen. Daarnaast doet ze vrijwilligerswerk als verhalenvertelster (kamishibai) in lagere scholen. Ze studeert ook Engels.

Ze had toevallig een verhaal in het Japans en een in het Engels voor 'kamishibai'. Zij heeft samen met Nao het verhaal in Engels aan mij verteld en ik heb het verhaal in het Japans voorgelezen. Was superleuk.
De oudere broer (Takayuki) is voor het moment werkzoekend en pendelt tussen het ouderlijk huis en zijn en Nao's kot in Tokyo als hij een jobinterview moet doen. Ik heb me door de vader laten vertellen dat hij als high-school student op vrij hoog niveau voetbal speelde. Zijn schoolteam heeft gewonnen in de nationale scholencompetitie. Nog een sportieveling dus.

Ze hebben mij daar ongelooflijk hartelijk ontvangen. Toen ze merkten dat mijn Japans echt geen hindernis meer was, zijn ze helemaal losgekomen. Ik voelde me vreemd genoeg ook meteen op mijn gemak (Happy heeft daar waarschijnlijk ook wel een rol in gespeeld. Ik wil een hond!!!)
De jongens zijn eens zaalvoetbal gaan spelen (allez, t was wel buiten maar zo'n klein veld he)... 's Avonds tot na middernacht Japanse spelletjes en 'UNO' zitten spelen. Soms moet dat echt niet meer zijn. Overdag wat huiswerk gedaan, met Happy gespeeld en gewandeld, een middagdut gedaan, en op restaurant geweest. (monjayaki, okonomiyaki)

eens naar de oma geweest. Die woont alleen op een paar kilometer van Nao's huis.
Daar hebben we lekkere manju gegeten en heeft ze een korte demonstratie van shamisen gegeven. Ze geeft daar namelijk les in! Jaja, een getalenteerde familie! Haar twee katten waren schattig maar niet zo gesteld op vreemdelingen, blijkbaar. Als de oma hun naam riep, kwamen ze wel af. Slimme beestjes, dat wel.

We hebben ook naar een video gekeken van het gezin toen Nao ongeveer 2 jaar oud was. Vergeleken met de lange snaak die het is geworden, zou je nooit gedacht hebben dat hij ooit een mollig bolleke was. Schattig! :)) Iedereen vond het hilarisch natuurlijk.
En verder met iedereen gezellig gekletst en nog eens gekletst.
O ja, maandag was er drie keer een aarbeving die het huis duidelijk deed schommelen. Toen de beving over was, was mijn lichaam nog aan het schommelen. Vrij beangstigend, de zwaarste beving die ik hier in Japan tot nu toe heb gevoeld. Uiteindelijk waren er een twintigtal slachtoffers en redelijk wat materiële schade, vooral in het epicentrum in Niigata. Voor mijn geestesoog verscheen de aardkorst als een groot schip dat op de magma in de bodem dreef.

Maandag in de vooravond terug de trein op naar Tokyo. Wat een verschil met Tochigi. Het laatste huiswerk doen en dan de allerlaatste week op school die begint. Nog de laatste testen en losse eindjes vastknopen en dan vakantie en voorbereidingen om terug te gaan.

Vrijdag, 20 juli 2007

Het einde-van-het-semesterfeestje in de grote refter van Waseda. Alle bekkasei waren present en alle mensen die teruggingen moest per land het podium op om een afscheidswoord of dankwoordje te zeggen. Ik met Nicolas met zijn tweeën als Belgen het podium op dus.
Het werd, zoals vorig semester weer 1 lange fotosessie. Het eten was trouwens ook weer fantastisch en er was bier in overvloed.


etc....
Iedereen zong na het twee-uur durende feestje nog samen het Waseda schoollied, daarna een grote groepsfoto en dan was het weer voorbij.
Het feestje kreeg voor mij nog een niet zo aangenaam staartje. Ik had die week sinds de maandag al hoofdpijn die niet wegging, vooral rond mijn ogen. Het leek echter op hoofdpijn die ik altijd heb als ik ga verkouden worden, dus ik had het gewoon genegeerd. Op het feestje echter, door het vele en luide lawaai, was mijn oor beginnen pijn doen, alsof er vanbinnen met een naald in werd gestoken. En dan trok die pijnscheut door de rest van mijn arme hoofd. Ik ben aan iemand van het personeel dan gaan vragen of ze wisten of er ergens nog een ziekenhuis open was waar ik op visite kon gaan.
Hm, voor ik het wist was ik met Hokasan, een vriendelijke, jonge vrouw van op de administratie-verdiep met een taxi op weg naar Takadanobaba. In dat ziekenhuis kort onderzocht, maar ze hadden zo geen oorkijker, daarvoor moesten we naar ergens waar ze een neus-keel-en oor- afdeling hadden. (het zou in België ondenkbaar zijn...) Enfin, weer de taxi in naar dichtstbijzijnde ziekenhuis met die afdeling. Daar aangekomen bleek dat de dokter al naar huis was (het was ondertussen een uur of 9 's avonds... en mijn kop stond nog altijd onder elentriek) We kregen een kaartje met telefoonnr. en zo uiteindelijk ook een ziekenhuis waar de dokter er nog was. Hup, taxi in naar daar. De dokter keek in mijn oor en zei: 'Hmmm, dat ziet eruit als een gezond oor. Misschien is het een kaakontsteking, dat heeft ook vaak invloed op de ogen.) Ik kreeg een pijnstiller voorgeschreven en als mijn conditie nog zou verslechteren, moest ik terugkomen.
Met de taxi tot aan mijn eigenste voordeur gebracht. Ik moest beloven contact op te nemen met Hokasan als het terug slechter zou worden. Ik dus gewoon pijnstiller geslikt en gaan slapen.

De volgende dag veel geslapen en 's avonds vanaf 19u30 mijn en Bjornars verjaardagsfeestje in een Indisch restaurant gevierd in Baba. Bjornar verjaarde de 18 en ik dan de 23ste, dus dat samengekletst. Er was een stuk of twintig man en redelijk pikante curry maar ook veel nan (zo Indisch brood, waar ik me ziek in zou eten :)) Ik had aan mijn gasten gevraagd om geen cadeau's mee te brengen, omdat dat toch maar bagage wordt. Natuurlijk heb ik wel cadeau's gekregen. Een gekke verjaardags-bril en een boek van Jen en Kenji, een stuk watermeloen van Annabelle en Helena (vriendin van Annabelle die op bezoek was), en een cake van Chie en Rakuraku. Nao was er natuurlijk ook. Bjornar had zijn eigen Noorse vrienden een een paar bekkasei uitgenodigd, maar eerlijk gezegd kende ik die niet zo goed. Buiten Nicolas de Belg dan :)
Het was heel gezellig en lekker. Ik denk dat iedereen zich goed geamuseerd heeft. Na het feestje, dat rond 22u30 eindigde, werd er afgerekend en trok Bjornar met zijn groep naar een ander café terwijl mijn groepje samen naar het station is gewandeld. Ik had nog steeds hoofdpijn en iedereen wou op tijd terug thuis zijn, dus wij besloten het daarop te houden voor die dag.


zondag 22 juli

Heel de dag geslapen. Ik was echt moe en mijn hoofdpijn viel me zwaar.

Maandag 23 juli

Vandaag rond 14u met Chie naar de kapper geweest. Allez, we waren model en ons haar zou dus gratis worden geknipt! Chie had me toen zij een afspraak maakte, ook maar geboekt. Maar het is mooi geknipt, vind ik. Ze hebben dat goed gedaan. En wat moet een mens anders doen op haar verjaardag. Ik hou van naar de kapper gaan dus k heb er geen spijt van.
Daarna ben ik terug naar het ziekenhuis geweest in Waseda om eindelijk komaf te maken met mijn hoofdpijn. Die wou echt maar niet weg. (de oorpijn was na vrijdagavond wel weggegaan).
Na een gesprek met de dokter kwam het erop neer dat mijn ogen oververmoeid waren. Dat is nu de tweede keer dat die diagnose werd gesteld bij mij, de tweede keer dit jaar in Tokyo (en de tweede keer in mijn leven). En mijn schouders zaten waarschijnlijk ook goed vast. (het een hield verband met het ander). Ze raadde me aan om naar onsen te gaan (warm bad om mijn schouders te laten weken) en een massage zou in dit geval ook geen luxe zijn. Genoteerd.

Ik was net op tijd voor het afscheidsfeestje in onze dorm, dat om 18u begon. Nao mocht als speciale door mij genodigde gast ook komen (omdat het mijn verjaardag was.) Ik heb van hem bloemen gekregen. T is toch een schat :))
Iedereen had een gerecht klaargemaakt en het resultaat was een tafel vol met eten dat we zelfs met zijn allen in geen honderd jaar op zouden krijgen. Er is weer gekletst, gegrapt en vooral gegeten en gedronken. Shikata, onze huisbazin was der ook en daarmee had het een beetje een officiële factor ook. Ze heeft de toost uitgebracht. Na het feestje, toen alle magen meer dan vol waren, zijn we met 9 man naar de karaoke geweest in de buurt, waar Grant die avond van dienst was. (studentenjob). Van hem heb ik een stuk kaastaart gekregen voor mijn verjaardag. Grant is ook een schat :)) We hebben een marathonsessie van 4 uur gedaan! Niemand wou naar huis. Om twee uur, toen de tent daar dicht ging, dan toch maar terug naar de dorm afgezakt. Ik nog steeds niet in optimale conditie, dus toen mijn bedje in, maar ik heb van anderen gehoord dat er een tweede aanval op het eten is ingezet en der nog is gebabbeld tot een goed stuk in de ochtend.

Dinsdag 24 juli

Vandaag ben ik begonnen met administratie etc. in orde te brengen. Ik ben naar het stadhuis geweest om mijn sociale zekerheid in orde te brengen (bleek dat ik daarvoor eerst mijn vliegtuigticket moest hebben), ben dan naar Shinjuku om dat ticket geweest. Ik besloot de sociale zekerheid de volgende dag in orde te maken en eerst een langnodige massage te ondergaan. Die 60 minuten waren de meest pijnlijke in mijn leven. Mijn schouders hingen van mijn lijf, maar vandaag (woe 25juli) was de eerste hoofdpijnloze dag! (mijn schouders doen wel pijn). Ik ga vandaag nog een keer.

Woensdag 25 juli

Zoals gezegd mijn sociale zekerheid in orde gebracht. In tegenstelling tot mijn verwachting moest ik geen geld betalen, maar kreeg ik integendeel geld terug! Ik was namelijk niet ingeschreven als student zonder inkomen, waardoor ik de vorige keer teveel had betaald. Een meevaller.
Nu heb ik dus deze blog geschreven en een lange warme douche genomen en om 17u wordt ik terug verwacht voor een massage. Daarna gaan Nao en ik eten in de gezellige izakaya waar we een paar maanden geleden ook zijn gaan eten en ik supergezellig vond.
Mijn lichamelijke conditie dus terug op het goede spoor en nog heel wat afspraken met vrienden etc. te gaan. Ik kijk er naar uit.

Tine

Vandaag hangt er een sfeertje op de dorm dat me erg doet denken aan een regenachtige zondag in België, waar ik en papa dan op de zetel een middagdutje doen terwijl mama staat te strijken.
Het is hier buiten een meer dan miezerregen. Het is niet koud, maar ik plak helemaal. Annabelle vergeleek het met door een bos lopen, ik vergelijk het met het gevoel dat je hebt als je met je KW aan 10km hebt gefietst met een rugzak op je rug. Jaja, het regenseizoen, uitstel is duidelijk geen afstel. Maar het is wel eens leuk. We zitten stilletjesaan in de examens (waar je een uur voorbereidingstijd voor nodig hebt) dus van uitgaan zou toch niet veel sprake zijn.
Het postpak dat ik wil opsturen, staat al weken hier op de vloer te wachten, maar ik wil niet door de regen naar het postkantoor... grrr...

Ik had vandaag maar tot de middag les en ben direct naar de dorm gekomen. Het is hier voor de verandering eens heel rustig aangezien de meesten tot een uur of vier les hebben. Een was ingezet en dan maar wat computeren. Ik heb eigenlijk niet zoveel nieuws te vertellen. Als je me nu zou vragen wat de grootste verschillen zijn tussen Japan en België zijn, zou ik niet meer kunnen antwoorden. Beide culturen zijn me nu zo vertrouwd dat ik de eigenheid ervan niet meer kan onderscheiden. Ik neem aan dat dat betekent dat ik me goed heb aangepast...Dat betekent natuurlijk ook dat ik niks meer waard vind te vertellen...
Maar verder...

zondag 30 juni

Vandaag zijn ik en Nao nog een keer naar Kichijoji getrokken, waar we nog eens in het park zijn gaan wandelen en de shoppingbuurt hebben verkend. Het was echt tof. In het park zijn allemaal standjes van mensen die zelf dingen maken en daar dan gaan verkopen. Der zijn ook altijd mensen die portretten tekenen enzo. Op mijn verzoek hebben Nao en ik ons portret laten tekenen. Het resultaat is op het eerste zich niet echt gelijkend, maar als je het van wat verder bekijkt, zie je toch een paar vertrouwde gezichtstrekken opduiken, vind ik zelf.


Vrijdag 5 juli

Deze dag moesten we na de gewone les naar een vergadering waar we uitleg zouden krijgen over alle voorbereidingen die we moesten treffen voor we zouden terugkeren. Telefooncontract afsluien, bankrekening afsluiten, adreswijziging aan post bezorgen etc... Het heeft nogal wat voeten in de aarde. (komen ook natuurlijk). Het is alsof je met dat alles de tijd terugdraait. Als ik 1 augustus in mijn eigen bedje wakker wordt, zal dit allemaal een droom lijken...
Nu ja, na die vergadering, die eigenlijk wel wat ontnuchterend was, wierpen we ons weer in de droom en gingen we met een hele bende van WIF een afscheidsfeest vieren in het restaurant naast ons klasgebouw. Ik heb een mooie foto en een mooi afscheidsboodschap gekregen, en voor de rest natuurlijk goed gegeten en gedronken. Chie en Nao waren er ook, en Iichan (van tap), dus er was ook goed gezelschap.


Voor de rest ga ik stilletjesaan beginnen met mijn verjaardagsfeest-voorbereidingen. Ik zal drie feestjes moeten geven! Een voor de WIF-mensen, een voor mijn klasgenoten en een met de mensen van de dorm... Ik ga vragen dat ze geen cadeau's geven, want ik zou begot niet weten wat ik met zoveel bagage nog heen zou moeten...

Ik heb onlangs ook nog een mooie brief van de mensen van Kasama gekregen en ga nu mijn best doen die op een mooie en beleefde manier te beantwoorden. Jongejonge, brieven schrijven is toch ook geen fluitje van een cent hier hoor! en dan studeren he, der zit niks anders op.

Tot de volgende!
Tine

Ik kan niet geloven dat het alweer twee weken en langer geleden is dat ik een verslag heb geschreven. Na de mazelenvakantie werd de draad weer opgenomen en ben ik gewoon weer braaf naar de les aan het gaan.

de week na 3 juni was ik wel twee dagen buiten spel een maandag en een dinsdag (spijtig genoeg net de drukste dagen in mijn schema) maar ik had zo`n hoofdpijn dat ik niks anders kon doen dan slapen. Omdat je een les maar een aantal keer mag missen, kwam ik wel in de problemen. en om de zaken nog erger te maken heb ik me de week daarop ongelooflijk overslapen. Ik heb van maandag tot woensdag les van 9u `s morgens maar ik werd dinsdag om 10u wakker. ben dan toch maar naar school vertrokken om de laatste tien minuten van het lesuur mee te maken. ik dacht ik zal mijn gezicht toch maar eens laten zien en me verontschuldigen... tja...

donderdag 14 juni

Vandaag met Nao naar Disney Sea geweest, het kleinere park naast Disney Land. Wat is het verschil dan wel? Wel, Disney Land is meer op kinderen gericht, met veel attracties etc. en Disney Sea zou dan meer voor volwassenen zijn. En inderdaad, dat kan ik wel geloven. Disney Sea is veel kleiner en gezelliger en het is er meer te doen om de sfeer van de verschillende thema-parken op te snuiven dan echt treintje in treintje uit. Het bestaat eigenlijk vooral uit restaurants en Disney goods-shops. Er waren een stuk of 8 thema`s in totaal vb. een Mediterranian Harbour, echt naast een grote vijver en waar de huizen zuiderse gevels hadden. Ik had echt weer even het gevoel in Europa te zijn. Aan de andere kant was `The American Waterfront`, waar een echt schip was aangemeerd dat dienst deed als (duur) restaurant. Er was ook een grote loods (ook ingericht als restaurant). Er waren natuurlijk ook thema`s uit Disney-films. Ik vond persoonlijk de `Mermaid Lagoon`, gebaseerd op De Kleine Zeemeermin het origineelst. Het gebouw dat het rijk van Triton moest voorstellen en waar je echt ondergrond ging en alles in de stijl van de film was, deed me denken aan de creaties van Gaudi.
Naar aanleiding van Alladin was er ook een wijk in Arabische stijl en we hebben Micky, Minnie, Jasmine, Genie en Alladin op de carrousel zien kruipen. haha
En dan was er nog een Lost River Delta waar je in de huid kon kruipen van Indiana Jones in een bepaalde attractie.
Spijtig genoeg heeft het de hele dag geregend, zodat we tegen `s avonds wel redelijk verkleumd waren. Aan de andere kant betekende het wel dat de meeste ouders met kleine kindjes het tegen de namiddag opgaven en we het park haast voor ons alleen hadden. Haast nergens wachtrijen!! Om 8 uur `s avonds nog de watershow op de grote vijver gezien en dan naar huis. Het was een heel geslaagde dag. Zelfs Nao, die in het begin helemaal geen zin had om te gaan maar zich had laten overhalen om van mijn gezaag vanaf te zijn, vond het tof. Zelfs zo tof dat ik hem een hoedje kon doen kopen en opzetten (ik had er natuurlijk ook een gekocht).
Ik zit nu op school, dus de foto`s post ik later!

Zaterdag 16 juni

Vandaag ben ik met de bekkasei naar een Kabuki-opvoering geweest. Het was er een speciaal voor studenten en mensen die voor de eerste keer naar een voorstelling gingen kijken, met een uitleg over de props en de muziekinstrumenten en het podium en het verhaal zelf (uitleg over de verschillende karakters en de plot) Bovendien had ik een Engelse audiogids die bijkomende uitleg gaf tijdens de opvoering zelf, zodat het een heel interessante ervaring is geworden. Het stuk speelde zich af in het huis van een samurai. De kamer die de achtergrond vormde was levensgroot en je kon je zo een beetje voorstellen hoe men vroeger leefde. De kostuums moesten er niet voor onderdoen en de make-up was ook iets om je ogen uit te kijken. Het stuk was aan de korte kant, eigenlijk een episode uit een langer stuk. In totaal duurde het een anderhalf uur denk ik, wat ik net gepast vond.
Voor degenen die dit nog niet weten, in Kabuki worden vrouwenrollen ook door mannen gespeeld, en dat vond ik nog het indrukwekkendste van allemaal. In het stuk kwamen twee vrouwen voor en je zou niet gedacht hebben dat het mannen waren. Van hun manier van wandelen tot hun manier van spreken, alles was echt vrouwelijk en toch niet overdreven. Chapeau.

Na de voorstelling, waar Chie ook naar was komen kijken, zijn we met zijn tweeen naar Korakuen (mijn station) afgezakt, hebben we in de buurt iets gegeten en hebben we naar een film op mijn kot gekeken. (The Corpse Bride). Daarna nog wat spelletje op de computer, wat foto`s bekeken en dan is ze naar huis vertrokken.

Ziezo, dat is het interessantste van de voorbije weken. Ondertussen zijn ik, Nao en Chie nog eens naar de `tachinomi` geweest en het was weer heel leuk. Ik ben van plan om eind juli een verjaardagsfeestje te organiseren en ik zou het graag daar doen. Ik heb al geinformeerd en het zou geen probleem zijn om met een hele troep af te komen. Dat is plezier verzekerd.

Ik heb zo eens rondgevraagd en de meeste mensen zijn al bezig met eerste opruiming van hun kot. Ik geloof dat ik stilletjesaan ook maar eens moet beginnen. Met bootpost duurt het immers ongeveer 2 maand voor het in Belgie toekomt. Het zou mss wel leuk zijn als het toekomt ongeveer als ik terugkeer.

Voor de rest zijn Nao en ik deze vrijdag al 6 maand samen! Misschien gaan we wel iets doen om te vieren. Verslag volgt dan nog wel.
En nu, huiswerk!
greetz

Tine

dag iedereen!!

Ik blijf maar steken bij het verslag van het bezoek van mijn ouders, maar ondertussen staat de tijd natuurlijk niet stil. Het verslag maak ik dan in dezelfde post nog wel eens af. Op naar de toekomst! (te beginnen bij na 15 april, wel te verstaan :)) Ik kan trouwens niet geloven dat het al juni is, nog twee maand en mijn verblijf hier zit erop. Ik heb vernomen dat ik ten laatse 31 juli terug naar België moet, dus het staat al vast dat ik augustus weer in België doorbreng. (een beetje spijtig, want ik wou tot eind augustus blijven, maar ja, de beursvoorwaarden beslisten het anders)
Natuurlijk is elke dag niet even interessant, dus licht ik er de hoogtepunten uit, die (al zeg ik het zelf) niet mis zijn!! hier gaan we dan...

dinsdag 17 april

Vandaag voor een keer de les gemist en in plaats daarvan voor Nao zijn verjaardag samen naar Cirque Du Soleil gaan kijken, die een show hielden in een grote tent dichtbij de meiji-tempel in Harajuku. De show heette Dralion. Net zoals altijd een spektakel natuurlijk. De clowns hilarisch, de verschillende acts adembenemend. Vooral de trampoline-demonstratie vond ik heel indrukwekkend. De trampolines stonden voor een muur van een 10 meter hoog en ze sprongen vanop die muur op de trampoline en dan liepen ze met de kracht van de trampoline terug tegen de muur omhoog. De kostuums en de muziek (de prijs ook hmmm) zetten de show verder op eenzame hoogte wat betreft circussen. Ik heb der geen spijt van.
Voor de rest een hele normale schoolweek, waarin aangezien ik geen clubactiviteiten meer doe, braaf mijn huiswerk maakte. Wat een goed gevoel om goed voorbereid naar de les te kunnen gaan!

Zaterdag 21 en zondag 22 april

Deze keer met Annabelle de trein op voor een tweedaagse homestay bij het koppel waar ik naastzat op het vliegtuig toen ik naar Japan kwam. De stad waar ze wonen heet Kasama, een 2 uur ten noorden van Tokyo. Het is een heel leuk verblijf geworden. Annabelle en ik hebben achteraf de foto's die Annabelle had genomen en een dankwoord opgestuurd. We mogen altijd terugkomen als we zinhebben. Wat een schatten!
De familie bestond uit Yasuyo, de mama, Yasuyuki, de papa en de oma (die iedereen 'oma' noemde, dus wiens echte naam ik niet weet)... Ze zijn alledrie gepensioneerd, maar zeker niet inactief!!
De papa (in de brief met de geprinte foto's die hij opstuurde, schreef hij zelf 'van de Kasama-papa', hoe schattig is dat wel niet?!!) reed nog kwiek met de auto en ze kwamen ons ophalen van het station om naar een mooi park te gaan in de buurt. Het park was gelegen in een reservaat, als ik het goed begreep. Het lag gelegen op de helling van een berg die toen we er waren hier en daar al rood kleurde met 'tsutsuji', een struik met rode bloemen dus. De struiken waren er door mensenhanden geplant, en net zoals de sakura die men overal plant om in de lente een wolk van roze te vormen, zouden de tsutsuji een week of zo later dan ons verblijf de hele berghelling in het rood kleuren. Wij net iets te vroeg dus.
Aangezien het een helling was, moesten we een trap op. Dat ging iedereen goed af, behalve de oma, die op haar gemak achterkwam. Toen Annabelle er een doorloopse opmerking over maakte, antwoordde de oma dat het van de tennis van de dag ervoor kwam. Ze was ocharme een beetje stijf (haha, een over de 80-jarige oma die stijf is van het tennissen. Ik moet je niet vertellen wat een kwiek drietal het was, zeker?!)
Ginds op de helling een lekkere, door de mama (Yasuyo) gemaakte obento (picknick) gegeten en dan naar een plaatselijke tentoonstellingszaal waar een tentoonstelling van ceramiek werd gehouden. Onze naam in het gastenboek gezet (vooral België moesten we der ook bijschrijven hehe) en de tentoonstelling bekeken. Annabelle haar ogen blonken nogal :) Ik ken er nu wel niks van, maar der zaten echte pareltjes tussen! Kasama is trouwens bekend om zijn ceramiek.

Daarna naar het huis, waar een naar Japanse normen ruime tuin voor was, met een groententuin ook, alles natuurlijk netjes onderhouden. Het huis zelf was ook comfortabel groot, met een grote keuken. We zouden al snel ontdekken dat dat geen overbodige luxe is voor de keukenprinses die de gastmama bleek te zijn! Na de douche aan tafel geschoven in de Japanse-stijl eetkamer en een heerlijke zelfgemaakte katsu en spinazie gegeten. Annabelle en ik hadden enige assistentie verleend in de keuken, maar het bleef eerder beperkt tot kijken en leren! Na de maaltijd nog een dessertje van een soort jelly (drilpudding) met fruitsmaak. Ook dat was zelfgemaakt!
Voor, tijdens en na het eten veel gepraat en de bedden van Annabelle en mij opgemaakt. Het koppel had drie kinderen, als ik me het goed herinner. Ze zijn allemaal al getrouwd en hebben zelf kinderen. Boven de wastafel hangen er een stuk of 15 tandenborstels met namen erboven voor als er een of meerdere plots zouden langskomen. Vond ik een heel leuk idee. Toont ook hoe flexibel die mensen wel zijn he, en dat ze heel gastvrij zijn.
Na het eten kwam het ook op het gespreksonderwerp van zelf dingen maken. Bleek dat de oma van lege melkdozen sierdozen maakte. Van negen lege brikken maakte ze een doos en daar plakte ze dan mooi Japans papier langs de buitenkant op. Echt waar, ze vragen daar op sommige plaatsen geld voor hoor! Wij hebben der natuurlijk een gekregen (elk een grote en een kleintje, zelfs!) De gastmama maakte zelf slippers van versleten of te kleine jeansbroeken en andere stoffen lappen gebruikte ze om accessoire-doosjes van te maken.


Die avond zijn we redelijk vroeg gaan slapen. De gastheer en -dames hadden de gewoonte om voor 7u 's morgens op te staan, maar omdat wij die gewoonte niet hadden, hebben ze ons laten slapen tot 9u, geloof ik. Daarna ontbeten en dan samen met de gastpapa naar een ceramiek-atelier geweest, waar je je eigen ceramiek kon maken. Je kreeg een klomp klei voorgeschoteld en na een demonstratie van de basistechnieken mocht je zelf aan het werk. Ik heb een soepkommetje en een bord gemaakt. Annabelle heeft een bord en een asbak (voor Annedaan) gemaakt. We moesten het ginds achterlaten, waar het gebakken en overgoten zou worden met een soort lak en dan naar ons zou opgestuurd worden. We hebben het adres op Annabelle's naam gezet en het is ondertussen al toegekomen :) 't Is mooi, al zeg ik het zelf. Welke kleuren ze zouden gebruiken, was een verrassing, maar het is heel mooi gekozen, vind ik. Ik zal later een foto posten, want op het moment staan ze op Philippe zijn appartement in Gotanda (vertel ik later).



Zaterdag 28 april

Vandaag was een zonnige dag en ben ik met Nao naar Chichibu, wat een anderhalf uur ongeveer ten westen van Tokyo ligt, geweest. Als je er aankomt, voelt het echt als platteland aan. Tot in de verte rijstvelden en serres, grote huizen die in Tokyo zeldzaam zijn, niet-geplaveide wandelpaden en weinig verkeerslichten en auto's. Heerlijk rustig voor de verandering.
Uit mijn beschrijving zou je kunnen denken dat er dan niks te beleven valt, en dat is 11/12 maanden van het jaar waarschijnlijk ook zo, maar in april is er een aangelegd park van 'chibazakura', (naam van een klein plantje met bloemen die lijken op sakura, in verschillende kleuren). De bloemenvelden zijn in verschillende kleurenpatronen aangelegd en het was echt de moeite. Het was duidelijk dat wij niet de enigen waren die ervan wisten, het was er goed druk! De nodige eettentjes stonden er ook natuurlijk en Nao en ik hebben ons tegoed gedaan konnyaku, hotdog-wieners, en ook een kakegōri, (gemalen ijsblok met een artificieel verdacht zoete siroop in een smaak naar keuze). Daarna nog een pauze ingelast op het zeil dat ik had meegebracht, in de schaduw met zicht op het bloementapijt en dan weer richting Tokyo. Het was rond 8u toen we terugwaren en ondanks dat we niet zoveel gedaan hadden als je het goed overdacht, toch echt moe. Maar 't was een mooie dag en weer een mooie herinnering bij.



De week erna was het Golden Week! Vakantie voor het hele land. De meeste bedrijven nemen een hele week congé, maar wij moesten wel naar school op dinsdag en woensdag. (met dinsdag net de drukste dag van de week verdorie :)) De overige dagen van die week heerlijk geluilakt, huiswerk al gemaakt, hier en daar naartoe geweest, maar niks noemenswaardig om eerlijk te zijn. Lang leve het studentenleven!!

De woensdag erop had ik mijn speech in de les verbale vaardigheid en die is goed gegaan. Ik deed het over het voorbije half jaar en hoe moeilijk het wel is om echte vrienden te maken hier in Japan. Ik heb veel kennissen, maar blijvende vrienden heb ik -buiten Nao dan-, nog niet gemaakt, denk ik. (Chie telt niet mee, want da's een buitenlandse) Toen ik dat in mijn speech zei, bleek dat de anderen hetzelfde ondervonden. Dat is toch iets opvallends, vind ik. En toen ik onlangs een lijst van onderwerpen van de les over de Japanse maatschappij, onder ogen kreeg, bleek dat een andere buitenlander dat als onderwerp van zijn paper had genomen! Ik ben dus niet alleen, blijkbaar. (op mijn mixi heb ik dat ook te pas gebracht, en andere Belgen hebben dit ook beaamd.) Enfin, weer verheldering gevonden. (maar daarmee nog niet opgelost natuurlijk...)

Woensdag 9 mei
Vandaag aan mijn pappie gedacht, die jarig was. Nog maar eens gelukkige verjaardag :)
Ik heb in de loop van mei een cadeautje opgestuurd (komt nog te pas later)...

Donderdag 10 mei

Dit keer na de les naar een voorstelling van contemporele dans. Nao had al eens een show van die groep gezien, en vond dat wel goed, dus ik dacht, waarom niet. Wat een lenigheid dat die dansers hadden! Het was contemporeel, wat dus betekent dat er niet echt een verhaal in te ontdekken viel, maar toch was het ontroerend op een bepaalde manier. Er waren in totaal 9 dansers en de interactie ertussen was tof om zien. Als ze elkaar aanraakten, begon de andere te bewegen of stopte die net in zijn beweging. Hmmm, nogal moeilijk om uit te leggen als je het niet gezien hebt, maar weer de moeite.

Vrijdag 18 mei

Vandaag met Bjornar (Noorwegen), Chie (Korea) en Nao naar een leuk 'tachinomi' (al staand drinken) café'tje geweest. Ze hadden er ook yakitori en zo kleine snacks en het was echt gezellig. Ik krijg later nog foto's van Chie en dan post ik ze ook. We hebben allemaal heel wat gedronken en de sfeer zat er goed in. Het was lang geleden dat ik me nog zo goed geamuseerd had in een café.

Zaterdag 19 mei

Vandaag met Sven en zijn vriendin Rie, Annabelle, Annabelle's vriendin Jen (Eng.) en haar vriend Kenji (Japan), ik (en Nao is later ook nog langsgekomen) te gast op het appartement van Philippe en Miki in Gotanda. Gelegen op de yamanote-sen (de lijn die een lus doorheen de belangrijkste subcentra in Tokyo maakt) en op wandelafstand van het station, een heel comfortabele plaats om te wonen, denk ik. In een woonwijk, dus relatief rustig, met alles wat je nodig hebt (supermarkt en amusement) op wandelafstand. Helaas geen lift, maar da's nog goed voor de conditie, nietwaar Philippe :p (tis tenslotte maar op t vierde ook)
Daar heerlijk gestampte petatten (haaaaaa, wat was dat lang geleden!) met biefstuk, groentjes en portosaus gegeten. Met dank aan gastvrouw Miki!!
Het bier stond ook al gekoeld, en gesprek en computerspelletjes hebben het een heel leuke avond gemaakt :) Der was zo het nieuwste van het nieuwste: (vergeef mij dat ik de naam niet weet, info mag altijd worden gepost bij de commentaren) twee witte draadloze controllers die je in je handen hield en dan tegen elkaar kon spelen. Der was tennis, boxen etc. Je moet dan echt met je hand die beweging doen en het mannetje op het scherm dat jou voorstelt doet dan wat jij aan het doen bent. Ik heb tegen Nao gebokst en gewonnen haha (maar eerlijk is eerlijk: tennis heb ik verloren). Nog vermoeiend hoor!
Annabelle had trouwens mijn aardewerk dat uit Kasama bij haar was aangekomen, bij maar ik ben het dus in Gotanda vergeten. Ik ga er een van deze dagen eens om moeten he... zoals gezegd hebben jullie er nog een foto van tegoed!
ik en Annabelle
Kenji en Jen
Rie en Sven
Philippe en Miki

Zondag 20 mei
Zondag om 12u30 met de mensen van WIC (Waseda International Club), -de club die de speechcontest organiseerde- nog eens spelletjes gaan doen in een nabijgelegen sportcentrum. Der was een quiz en een pictionary-achtig spel, en mijn groep is verdorie gewonnen! (hoewel ik superslecht ben ik quizzen, heb ik mijn beste beentje voorgezet). Het was eigenlijk om de mensen die sinds februari nieuw in de club zijn, te laten zien wat de speechcontest eigenlijk voorstelt. De speeches werden getoond en er werden vragen over gesteld. Ik vond het naar het einde toe redelijk saai, maar kom. Rond 4u daar vertrokken om naar Shibuya te gaan, waar ik Sachie, die Engels wou leren, heb ontmoet. Ik heb die via Yosuke, een klasgenoot van mij, ontmoet. Ze wou graag Engels leren en had liefst een vrouwelijke leerkracht, waardoor hij mij had voorgesteld. Ik vraag me af waaraan ik dat heb verdiend :)

Maandag 21 mei

Terwijl ik in UniCafe druk mijn kanji's aan het leren was, iets na de middag, kwam Chie vrolijk aangehold met de mededeling dat alle lessen voor een week werden opgezegd door een mazelenepidemie. Er waren naar het schijnt in totaal 30 mensen besmet en om erger te voorkomen, werd de unief dus een week gesloten. Blijkbaar wordt er in Japan dus niet gevaccineerd. Ik direct naar Nao gebeld en we zijn met ons drieën in Kagurazaka gaan rondwandelen. We zijn nog een keer naar Mugimaru, het kleine gezellige winkeltje met de lekkere manju, geweest, vooral om het aan Chie te tonen. Overal was er trouwens sale en ik heb weer een paar leuke koopjes gedaan. Dat is voor mij het leukste aan winkelen: niet het kopen zelf, maar de koopjesjacht en het gevoel dat je iets dat eigenlijk meer waard is, voor minder geld op de kop hebt kunnen tikken. :)


Dinsdag 22 mei

Net vandaag was een de verjaardag van een klasgenote, Sonja (Italië). Er was een verjaardagsverrassingsfeest georganiseerd en ik was op de valreep ook gevraagd om te komen. (omdat het plots vakantie was geworden door de mazelen, hadden haar vrienden het snel ineen gebokst). Sonja was gezegd dat ze op haar kamer moest blijven en wij zijn tegen de vijven naar haar dorm in Kojien gegaan en hebben daar de keuken versierd. Druppelsgewijs kwamen de andere genodigden binnen zodat er tegen kwart voor zes ongeveer een tiental mensen in de keuken waren. Op dat moment kwam de huisbazin binnen die van haar oren begon te maken omdat 1. er eigenlijk geen vreemden in de dorm binnenmochten (Kojien dorm is blijkbaar veel strenger dan Tomisaka) en 2. de unief net gesloten was om verzamelingen van mensen te vermijden, dus wij ook niet moesten gaan samentroepen omdat het risico op mazelen niet denkbeeldig was. (wij waren waarschijnlijk allemaal ingeënt, maar kom). Uiteindelijk werd ze door een van de Kojien-mensen naar buiten gewerkt en hebben ze het gedaan gekregen dat we er 30 minuutjes mochten blijven om de gekochte taart samen op te eten, maar dan echt wel buiten moesten. Dus snel Sonja geroepen, gezongen, gedronken en de taart gegeten en dan weer naar huis. (de helft ging nog naar een Okinawaans restaurant in de buurt daar, maar ik ben niet meer meegeweest).

Woensdag 23 mei

Vandaag om 9u30 op om naar Kamakura te gaan. Chie zegde af met studentenjob en Konchan, (mijn buurvrouw van hier in de dorm, die normaalgezien ook zou meegaan, zegde af om voor haar zieke vriend te zorgen). Ik en Nao dus met zijn tweeën naar ginds. Was natuurlijk ook wel leuk :)
Daar rond de middag aangekomen, een simpel middagmaal gegeten ter plaatse en dan een paar fietsen gehuurd om de stad mee te verkennen. Het waren niet zomaar fietsen! Omdat het nogal heuvelachtig landschap was en de fietsenverhuurders anders niet veel te doen zouden hebben, waren de fietsen uitgerust met een soort batterij-motor, die de kracht van een trap verdubbelde. Op die manier werd ook een helling oprijden een fluitje van een cent. Het was wel een raar gevoel in het begin.
Nao had op voorhand de route uitgestippeld dus alles wat ik moest doen was trappen en volgen. We hebben die dag drie tempels gezien (ik zal de namen nog een vragen). De eerste had een mooi bamboe-bos en een soort grotten in de tuin (je kon er niet in, ze waren aan de overkant van de vijver).
Daarna een tempel redelijk hoog op een berg, met een mooie wandelroute er naartoe. De vijver met opnieuw grotten met beelden erin, waren in restauratie, dus daar was nu niet veel aan te zien, maar het algehele landschap was wel mooi. De derde tempel alweer vooral om de tuin heel mooi en vredig. Daar op goed geluk een andere toerist gevolgd, die met een plan in zijn hand een weg insloeg. Wij erachter en na een kleine klim een prachtig zicht op Kamakura-stad. Daarna terug naar beneden en terug naar buiten. De tempeltoegang was al gesloten, omdat zoals bijna overal de tempels meestal maar tot 5u toegankelijk voor publiek zijn. We moesten door een klein poortje ernaast naar buiten. (zie foto).
Het weer was fantastisch. Lekker warm met een verkoelende bries. Na nog een ronde langs de souvenierwinkels en een bezoek aan een winkeltje met enkel noten met omhulsels in verschillende smaken (groene thee, chocola, likeur-deeg, etc.) te voet om een kijkje te gaan nemen op het strand. s Avonds koelde het echter nog gemeen af en we zijn er denk ik 5 minuten geweest :). Op de weg terug naar het station in een Hawaiiaans hamburgerrestaurant ons avondeten gegeten en dan terug de trein op. De weg terug op de trein geslapen. Alweer een fantastische dag! Het doet toch goed om af en toe eens buiten Tokyo te gaan!





zaterdag 26 mei

In de namiddag met Nao naar Sri Lanka festival geweest. Dat was een verzameling van stalletjes met eten (vooral curry-gerechten), drank (vooral bier en sterke drank, natuurlijk ook veel thee), kledij en armbandjes, uit hout gekerfde olifanten, kaarsen en wierook etc. Op een podium vonden er demonstratie van dansen plaats. Daar een uur of drie rondgelopen, dan in de rustige helft van het park op een zeil wat gelezen en daarna terug naar huis. Ik heb nu in mijn kast lekkere Ceylon thee staan. Met melk erbij uitzonderlijk smakelijk :)
Er was ook een standje dat papier gemaakt uit gerecycleerde olifantenpoep verkocht. (het zijn toch planteneters he, en de geur is helemaal weg!)


op de terugweg een demonstratie van 'baseball man'.

Zondag 27 mei

Met de dorm BBQ gehouden in Oome (青梅), een dorpje waar anders niks te beleven is dan BBQ te doen langs de rivier. De oever is bezaaid met grote rivierkeien. We zijn met een stuk of 10 van de dorm en co er naartoe geweest (ik, Paula, Chris, Vincent, John, Hyon-ju, Maria Helena, Konchan). Alweer ongeveer anderhalf uur buiten Tokyo. Allemaal in zomerse outfit, de jongens met kolen en een BBQ-set op de schouders, hebben we wel een vreemde en uitbundige indruk gemaakt op de metro en trein, denk ik. Daar aangekomen vlees en groenten ingeslagen in de plaatselijke supermarkt en dan richting rivier. Het water was nog verschrikkelijk koud, vond ik, maar de gekke Chris is er tot tweemaal toe in gaan zwemmen! Na de BBQ met zijn allen een middagdut gedaan (allemaal overeten natuurlijk) en dan tegen de zessen, toen het begon af te koelen, opgekraamd en naar huis vertrokken. In de vroege namiddag was Sachie, waar ik dus Engelse les aan geef, ook afgekomen. Ze had zelfs speciaal een kaastaart gemaakt. Lekker en leuk dus.



's Avonds met Nao hier in de dorm naar 'mar adentro' gekeken, een film die ik sinds toen hij in België in de cinema's was, (ondertussen al langer dan een jaar geleden, geloof ik) al wou zien. Zoals alle films van Almodóvar op zijn eigen manier speciaal, interessant en ontroerend.

Maandag 28 mei

Aangezien school maar op woensdag begon, was ik nog steeds heel op mijn gemak. 's Avonds was ik net een nieuw recept uit mijn kook-magazine aan het proberen, toen Konchan voorstelde om naar de cinema te gaan. De dichtsbijzijnde was in Iidabashi, waar de film rond 8u30 zou beginnen, dachten we zo. Het was ondertussen wel al kwart voor acht. We zouden dus zeker te laat komen. Maar omdat ze toch wou gaan, zijn we snel op de fiets gesprongen en er naartoe gereden. Toen we na even zoeken de plaats hadden gevonden, bleek het een heel plaatselijk (zo meer een cultuurcentrum) te zijn, met twee zalen (dus twee films) waren. De films waren al van 20u05 bezig en het waren er bovendien geen die we wouden zien. Ik stelde dan voor om naar Roppongi te gaan, en zo gezegd, zo gedaan. (met de metro dit keer, weliswaar).
Om half tien begon de laatste voorstelling van 'Pirates of the Carribean 3', waar we dan een ticket voor hebben gekocht. De film duurde wel 3uur, zodat we toen we buitenkwamen geen trein meer naar huis hadden (alle treinverkeer rijdt niet meer later dan 12u30). De taxi in naar Iidabashi, waar onze fietsen stonden en dan nog een koele klim naar onze dorm. Rond 1u thuis. De film zelf was wel supergoed en ik heb in 't Chinees 'popcorn is lekker' leren zeggen :)

dinsdag 29 mei

Vandaag het tot dan toe slechts licht aangeraakte huiswerk gemaakt en voor de rest mij geestelijk voorbereid om de dag erna weer naar school te gaan.

woensdag 30 mei

Tot ieders grote spijt en tegelijk opluchting werd de mazelen-vakantie niet verlengd en gingen de lessen weer gewoon door. De tweede helft van de week is voor mij de lichtste helft, dus ik vond het niet zo erg. Het derde lesuur, middagpauze en het vierde lesuur heb ik vrij, dus ben ik met Chie (die alleen voor de middag lesheeft op woe) naar Baba gewandeld en ontdekten we dat het er uitverkoop was in het winkelcentrum bij het station. We hebben er gouden koopjes gedaan. Omdat het gebouw voor renovatie zou sluiten, hielden alle winkels uitverkoop om van hun stock vanaf te raken, neem ik aan. Dit zeg ik zonder overdrijven, maar dingen die normaal 3000-15000 yen etc. kosten, stonden nu te koop voor 525yen per 2 stuks! Je kan wel begrijpen dat ik dat niet voorbij kon laten gaan! Ik heb het echter bescheiden gehouden en heb vier stuks en een leren handtas gekocht! jeeeeeeeeeeeeeej

Vrijdag 1 juni

De maand juni ingeluid door met Chie iets te gaan drinken na de les en te mijmeren over de voorbije maanden. Daarna naar Nao. :)

Zaterdag 2 juni

Vandaag vroeg uit de veren om naar de baseballwedstrijd tussen Waseda en Keio te gaan. Er stond een ongelooflijk lange rij al om 8u30 voor de wedstrijd die om 13u zou beginnen. Aangezien de stoelen niet genummerd waren, was het of vroeg in de rij staan, of vanachter zitten. Omdat het een eenmalige gebeurtenis was (of beter, zij speelden zaterdag en zondag tegen elkaar, maar ik ging natuurlijk maar 1 keer) vond ik het wel de moeite om vroeg in de rij te gaan staan. Daar in gesprek geraakt met een Japanner (de zoon van een van de mensen die op de administratie werkt) die met AFS een jaar naar Australië was geweest na zijn middelbaar. We hadden dus ineens heel wat te vertellen.
Het aanschuiven verliep op zijn Japans: zonder trekken en duwen, gewoon rustig en dan zo het stadium binnen. We hebben goede plaatsen bemachtigd, net voor het veld met een goed zicht op de 'pitcher' en de 'batter'. De dagen dat ikzelf met kinderen uit de buurt baseball speelde, voor de geest halend, kon ik het spel min of meer volgen. Helaas is Waseda toen met 3-7 verloren, maar vandaag zijn ze met 9-5 gewonnen, waardoor ze de winnaars van de wedstrijd van 6 universiteits-baseball-teams zijn geworden. jeeeeeeeeeeeeeeej, go go Waseda :)
Het is een heel spektakel. In het begin worden de schoolvlaggen ceremonieel naar voor gebracht en zingen de twee universiteiten om beurt hun schoollied. En dan kan de wedstrijd beginnen.
Als je team 'bat', dan staat iedereen recht en zingt samen de aanmoedigingsliedjes en roept de slogans onder de leiding van de cheerleaders en de supporters-groep (Oenbu) (mannelijke studenten in zwart kostuum die zeggen wat de supporters moeten roepen en aangeven welk liedje wanneer wordt gezongen). Als je team in het veld staat, dan mag je neerzitten en rusten en zie je de andere helft van het stadium rechtstaan en met alle kracht supporteren. En zo gaat het 9 of 10 'innings' door. Ook hiervan zullen nog foto's worden gepost. Ik was zelf zo in de weer met het supporteren dat ik niet doorhad dat ik me niet zo grondig had ingesmeerd en ik halverwege de wedstrijd (die ongeveer een 2 à 3 uur duurt) er door Chie op werd gewezen dat ik waar ik me niet had ingewreven lelijk rood zag. De rest van de wedstrijd die delen goed afgedekt en thuisgekomen een goede klets lotion op gegoten. Vandaag die behandeling nog doorgezet en het doet -voor hoe rood het wel ziet- niet echt pijn. Gelukkig maar.

Zondag 3 juni

Deze morgen lang geslapen (dat gaat ook nooit veranderen, denk ik) en dan naar Nao geweest. Samen een wandeling in de buurt gemaakt, naar de Waseda-Keio wedstrijd gekeken op TV, yakitori gaan eten en daarna de watermeloen gegeten die ik had meegebracht. Daarna naar huis, naar België getelefoneerd en dit verslag geschreven. Nu ga ik slapen.
Tot ziens!

Tine