We reconstrueren het verleden deze keer aan de hand van mijn foto's.
Het laatste semester is hier ook weer omgevlogen. Er resten me nog 10 dagen in Japan. Het is niet dat ik niet terug wil naar België, want daar heb ik ook een leven dat me wonderwel bevalt, maar het zal toch even slikken zijn om de vrienden die ik hier heb gemaakt, achter te laten of te zien vertrekken. Wie weet kruisen onze paden nog wel eens...
Maar voor we al melancholisch op voorhand worden, een blik op de foto's en we zijn vertrokken.

14 tot 16 juli 2007

Zaterdag 14 juli ben ik met Nao naar Tochigi vertrokken voor een tweedaags verblijf in zijn ouderlijk huis. Het was voor hem sinds Nieuwjaar geleden dat hij er nog eens naartoe was geweest. (hoewel het maar en twee uur op de trein is...) Ginds aangekomen in een miezerregen en het heeft dan ook de volgende dag niks anders gedaan dan regenen.
De moeder heeft gedurende die twee dagen van elke maaltijd een feest gemaakt. De verschillende kommen met lekkers pasten niet op de tafel! Nao was vermagerd, had ze opgemerkt, en daar moest dringend iets aan gedaan worden (en het feit dat ik er was, deed er nog een schepje bovenop, neem ik aan).


Een korte schets:
Nao's vader (Katsuyuki) deed me aan mijn eigen papa denken. Een kwieke, sportieve vijftiger, die je geen jaar boven de veertig zou schatten. Hij draagt ook een bril. Nao trekt het meest op zijn vader, vind ik. Dat weekend is hij de maandag de hele dag gaan tennissen.
Nao's moeder (Yumiko) is huisvrouw en heeft de jaren doorgebracht met haar kookkunst te verfijnen, een tip-top huis te onderhouden en het hondje Happy te verwennen. Daarnaast doet ze vrijwilligerswerk als verhalenvertelster (kamishibai) in lagere scholen. Ze studeert ook Engels.

Ze had toevallig een verhaal in het Japans en een in het Engels voor 'kamishibai'. Zij heeft samen met Nao het verhaal in Engels aan mij verteld en ik heb het verhaal in het Japans voorgelezen. Was superleuk.
De oudere broer (Takayuki) is voor het moment werkzoekend en pendelt tussen het ouderlijk huis en zijn en Nao's kot in Tokyo als hij een jobinterview moet doen. Ik heb me door de vader laten vertellen dat hij als high-school student op vrij hoog niveau voetbal speelde. Zijn schoolteam heeft gewonnen in de nationale scholencompetitie. Nog een sportieveling dus.

Ze hebben mij daar ongelooflijk hartelijk ontvangen. Toen ze merkten dat mijn Japans echt geen hindernis meer was, zijn ze helemaal losgekomen. Ik voelde me vreemd genoeg ook meteen op mijn gemak (Happy heeft daar waarschijnlijk ook wel een rol in gespeeld. Ik wil een hond!!!)
De jongens zijn eens zaalvoetbal gaan spelen (allez, t was wel buiten maar zo'n klein veld he)... 's Avonds tot na middernacht Japanse spelletjes en 'UNO' zitten spelen. Soms moet dat echt niet meer zijn. Overdag wat huiswerk gedaan, met Happy gespeeld en gewandeld, een middagdut gedaan, en op restaurant geweest. (monjayaki, okonomiyaki)

eens naar de oma geweest. Die woont alleen op een paar kilometer van Nao's huis.
Daar hebben we lekkere manju gegeten en heeft ze een korte demonstratie van shamisen gegeven. Ze geeft daar namelijk les in! Jaja, een getalenteerde familie! Haar twee katten waren schattig maar niet zo gesteld op vreemdelingen, blijkbaar. Als de oma hun naam riep, kwamen ze wel af. Slimme beestjes, dat wel.

We hebben ook naar een video gekeken van het gezin toen Nao ongeveer 2 jaar oud was. Vergeleken met de lange snaak die het is geworden, zou je nooit gedacht hebben dat hij ooit een mollig bolleke was. Schattig! :)) Iedereen vond het hilarisch natuurlijk.
En verder met iedereen gezellig gekletst en nog eens gekletst.
O ja, maandag was er drie keer een aarbeving die het huis duidelijk deed schommelen. Toen de beving over was, was mijn lichaam nog aan het schommelen. Vrij beangstigend, de zwaarste beving die ik hier in Japan tot nu toe heb gevoeld. Uiteindelijk waren er een twintigtal slachtoffers en redelijk wat materiële schade, vooral in het epicentrum in Niigata. Voor mijn geestesoog verscheen de aardkorst als een groot schip dat op de magma in de bodem dreef.

Maandag in de vooravond terug de trein op naar Tokyo. Wat een verschil met Tochigi. Het laatste huiswerk doen en dan de allerlaatste week op school die begint. Nog de laatste testen en losse eindjes vastknopen en dan vakantie en voorbereidingen om terug te gaan.

Vrijdag, 20 juli 2007

Het einde-van-het-semesterfeestje in de grote refter van Waseda. Alle bekkasei waren present en alle mensen die teruggingen moest per land het podium op om een afscheidswoord of dankwoordje te zeggen. Ik met Nicolas met zijn tweeën als Belgen het podium op dus.
Het werd, zoals vorig semester weer 1 lange fotosessie. Het eten was trouwens ook weer fantastisch en er was bier in overvloed.


etc....
Iedereen zong na het twee-uur durende feestje nog samen het Waseda schoollied, daarna een grote groepsfoto en dan was het weer voorbij.
Het feestje kreeg voor mij nog een niet zo aangenaam staartje. Ik had die week sinds de maandag al hoofdpijn die niet wegging, vooral rond mijn ogen. Het leek echter op hoofdpijn die ik altijd heb als ik ga verkouden worden, dus ik had het gewoon genegeerd. Op het feestje echter, door het vele en luide lawaai, was mijn oor beginnen pijn doen, alsof er vanbinnen met een naald in werd gestoken. En dan trok die pijnscheut door de rest van mijn arme hoofd. Ik ben aan iemand van het personeel dan gaan vragen of ze wisten of er ergens nog een ziekenhuis open was waar ik op visite kon gaan.
Hm, voor ik het wist was ik met Hokasan, een vriendelijke, jonge vrouw van op de administratie-verdiep met een taxi op weg naar Takadanobaba. In dat ziekenhuis kort onderzocht, maar ze hadden zo geen oorkijker, daarvoor moesten we naar ergens waar ze een neus-keel-en oor- afdeling hadden. (het zou in België ondenkbaar zijn...) Enfin, weer de taxi in naar dichtstbijzijnde ziekenhuis met die afdeling. Daar aangekomen bleek dat de dokter al naar huis was (het was ondertussen een uur of 9 's avonds... en mijn kop stond nog altijd onder elentriek) We kregen een kaartje met telefoonnr. en zo uiteindelijk ook een ziekenhuis waar de dokter er nog was. Hup, taxi in naar daar. De dokter keek in mijn oor en zei: 'Hmmm, dat ziet eruit als een gezond oor. Misschien is het een kaakontsteking, dat heeft ook vaak invloed op de ogen.) Ik kreeg een pijnstiller voorgeschreven en als mijn conditie nog zou verslechteren, moest ik terugkomen.
Met de taxi tot aan mijn eigenste voordeur gebracht. Ik moest beloven contact op te nemen met Hokasan als het terug slechter zou worden. Ik dus gewoon pijnstiller geslikt en gaan slapen.

De volgende dag veel geslapen en 's avonds vanaf 19u30 mijn en Bjornars verjaardagsfeestje in een Indisch restaurant gevierd in Baba. Bjornar verjaarde de 18 en ik dan de 23ste, dus dat samengekletst. Er was een stuk of twintig man en redelijk pikante curry maar ook veel nan (zo Indisch brood, waar ik me ziek in zou eten :)) Ik had aan mijn gasten gevraagd om geen cadeau's mee te brengen, omdat dat toch maar bagage wordt. Natuurlijk heb ik wel cadeau's gekregen. Een gekke verjaardags-bril en een boek van Jen en Kenji, een stuk watermeloen van Annabelle en Helena (vriendin van Annabelle die op bezoek was), en een cake van Chie en Rakuraku. Nao was er natuurlijk ook. Bjornar had zijn eigen Noorse vrienden een een paar bekkasei uitgenodigd, maar eerlijk gezegd kende ik die niet zo goed. Buiten Nicolas de Belg dan :)
Het was heel gezellig en lekker. Ik denk dat iedereen zich goed geamuseerd heeft. Na het feestje, dat rond 22u30 eindigde, werd er afgerekend en trok Bjornar met zijn groep naar een ander café terwijl mijn groepje samen naar het station is gewandeld. Ik had nog steeds hoofdpijn en iedereen wou op tijd terug thuis zijn, dus wij besloten het daarop te houden voor die dag.


zondag 22 juli

Heel de dag geslapen. Ik was echt moe en mijn hoofdpijn viel me zwaar.

Maandag 23 juli

Vandaag rond 14u met Chie naar de kapper geweest. Allez, we waren model en ons haar zou dus gratis worden geknipt! Chie had me toen zij een afspraak maakte, ook maar geboekt. Maar het is mooi geknipt, vind ik. Ze hebben dat goed gedaan. En wat moet een mens anders doen op haar verjaardag. Ik hou van naar de kapper gaan dus k heb er geen spijt van.
Daarna ben ik terug naar het ziekenhuis geweest in Waseda om eindelijk komaf te maken met mijn hoofdpijn. Die wou echt maar niet weg. (de oorpijn was na vrijdagavond wel weggegaan).
Na een gesprek met de dokter kwam het erop neer dat mijn ogen oververmoeid waren. Dat is nu de tweede keer dat die diagnose werd gesteld bij mij, de tweede keer dit jaar in Tokyo (en de tweede keer in mijn leven). En mijn schouders zaten waarschijnlijk ook goed vast. (het een hield verband met het ander). Ze raadde me aan om naar onsen te gaan (warm bad om mijn schouders te laten weken) en een massage zou in dit geval ook geen luxe zijn. Genoteerd.

Ik was net op tijd voor het afscheidsfeestje in onze dorm, dat om 18u begon. Nao mocht als speciale door mij genodigde gast ook komen (omdat het mijn verjaardag was.) Ik heb van hem bloemen gekregen. T is toch een schat :))
Iedereen had een gerecht klaargemaakt en het resultaat was een tafel vol met eten dat we zelfs met zijn allen in geen honderd jaar op zouden krijgen. Er is weer gekletst, gegrapt en vooral gegeten en gedronken. Shikata, onze huisbazin was der ook en daarmee had het een beetje een officiële factor ook. Ze heeft de toost uitgebracht. Na het feestje, toen alle magen meer dan vol waren, zijn we met 9 man naar de karaoke geweest in de buurt, waar Grant die avond van dienst was. (studentenjob). Van hem heb ik een stuk kaastaart gekregen voor mijn verjaardag. Grant is ook een schat :)) We hebben een marathonsessie van 4 uur gedaan! Niemand wou naar huis. Om twee uur, toen de tent daar dicht ging, dan toch maar terug naar de dorm afgezakt. Ik nog steeds niet in optimale conditie, dus toen mijn bedje in, maar ik heb van anderen gehoord dat er een tweede aanval op het eten is ingezet en der nog is gebabbeld tot een goed stuk in de ochtend.

Dinsdag 24 juli

Vandaag ben ik begonnen met administratie etc. in orde te brengen. Ik ben naar het stadhuis geweest om mijn sociale zekerheid in orde te brengen (bleek dat ik daarvoor eerst mijn vliegtuigticket moest hebben), ben dan naar Shinjuku om dat ticket geweest. Ik besloot de sociale zekerheid de volgende dag in orde te maken en eerst een langnodige massage te ondergaan. Die 60 minuten waren de meest pijnlijke in mijn leven. Mijn schouders hingen van mijn lijf, maar vandaag (woe 25juli) was de eerste hoofdpijnloze dag! (mijn schouders doen wel pijn). Ik ga vandaag nog een keer.

Woensdag 25 juli

Zoals gezegd mijn sociale zekerheid in orde gebracht. In tegenstelling tot mijn verwachting moest ik geen geld betalen, maar kreeg ik integendeel geld terug! Ik was namelijk niet ingeschreven als student zonder inkomen, waardoor ik de vorige keer teveel had betaald. Een meevaller.
Nu heb ik dus deze blog geschreven en een lange warme douche genomen en om 17u wordt ik terug verwacht voor een massage. Daarna gaan Nao en ik eten in de gezellige izakaya waar we een paar maanden geleden ook zijn gaan eten en ik supergezellig vond.
Mijn lichamelijke conditie dus terug op het goede spoor en nog heel wat afspraken met vrienden etc. te gaan. Ik kijk er naar uit.

Tine