dag iedereen!!

Ik blijf maar steken bij het verslag van het bezoek van mijn ouders, maar ondertussen staat de tijd natuurlijk niet stil. Het verslag maak ik dan in dezelfde post nog wel eens af. Op naar de toekomst! (te beginnen bij na 15 april, wel te verstaan :)) Ik kan trouwens niet geloven dat het al juni is, nog twee maand en mijn verblijf hier zit erop. Ik heb vernomen dat ik ten laatse 31 juli terug naar België moet, dus het staat al vast dat ik augustus weer in België doorbreng. (een beetje spijtig, want ik wou tot eind augustus blijven, maar ja, de beursvoorwaarden beslisten het anders)
Natuurlijk is elke dag niet even interessant, dus licht ik er de hoogtepunten uit, die (al zeg ik het zelf) niet mis zijn!! hier gaan we dan...

dinsdag 17 april

Vandaag voor een keer de les gemist en in plaats daarvan voor Nao zijn verjaardag samen naar Cirque Du Soleil gaan kijken, die een show hielden in een grote tent dichtbij de meiji-tempel in Harajuku. De show heette Dralion. Net zoals altijd een spektakel natuurlijk. De clowns hilarisch, de verschillende acts adembenemend. Vooral de trampoline-demonstratie vond ik heel indrukwekkend. De trampolines stonden voor een muur van een 10 meter hoog en ze sprongen vanop die muur op de trampoline en dan liepen ze met de kracht van de trampoline terug tegen de muur omhoog. De kostuums en de muziek (de prijs ook hmmm) zetten de show verder op eenzame hoogte wat betreft circussen. Ik heb der geen spijt van.
Voor de rest een hele normale schoolweek, waarin aangezien ik geen clubactiviteiten meer doe, braaf mijn huiswerk maakte. Wat een goed gevoel om goed voorbereid naar de les te kunnen gaan!

Zaterdag 21 en zondag 22 april

Deze keer met Annabelle de trein op voor een tweedaagse homestay bij het koppel waar ik naastzat op het vliegtuig toen ik naar Japan kwam. De stad waar ze wonen heet Kasama, een 2 uur ten noorden van Tokyo. Het is een heel leuk verblijf geworden. Annabelle en ik hebben achteraf de foto's die Annabelle had genomen en een dankwoord opgestuurd. We mogen altijd terugkomen als we zinhebben. Wat een schatten!
De familie bestond uit Yasuyo, de mama, Yasuyuki, de papa en de oma (die iedereen 'oma' noemde, dus wiens echte naam ik niet weet)... Ze zijn alledrie gepensioneerd, maar zeker niet inactief!!
De papa (in de brief met de geprinte foto's die hij opstuurde, schreef hij zelf 'van de Kasama-papa', hoe schattig is dat wel niet?!!) reed nog kwiek met de auto en ze kwamen ons ophalen van het station om naar een mooi park te gaan in de buurt. Het park was gelegen in een reservaat, als ik het goed begreep. Het lag gelegen op de helling van een berg die toen we er waren hier en daar al rood kleurde met 'tsutsuji', een struik met rode bloemen dus. De struiken waren er door mensenhanden geplant, en net zoals de sakura die men overal plant om in de lente een wolk van roze te vormen, zouden de tsutsuji een week of zo later dan ons verblijf de hele berghelling in het rood kleuren. Wij net iets te vroeg dus.
Aangezien het een helling was, moesten we een trap op. Dat ging iedereen goed af, behalve de oma, die op haar gemak achterkwam. Toen Annabelle er een doorloopse opmerking over maakte, antwoordde de oma dat het van de tennis van de dag ervoor kwam. Ze was ocharme een beetje stijf (haha, een over de 80-jarige oma die stijf is van het tennissen. Ik moet je niet vertellen wat een kwiek drietal het was, zeker?!)
Ginds op de helling een lekkere, door de mama (Yasuyo) gemaakte obento (picknick) gegeten en dan naar een plaatselijke tentoonstellingszaal waar een tentoonstelling van ceramiek werd gehouden. Onze naam in het gastenboek gezet (vooral België moesten we der ook bijschrijven hehe) en de tentoonstelling bekeken. Annabelle haar ogen blonken nogal :) Ik ken er nu wel niks van, maar der zaten echte pareltjes tussen! Kasama is trouwens bekend om zijn ceramiek.

Daarna naar het huis, waar een naar Japanse normen ruime tuin voor was, met een groententuin ook, alles natuurlijk netjes onderhouden. Het huis zelf was ook comfortabel groot, met een grote keuken. We zouden al snel ontdekken dat dat geen overbodige luxe is voor de keukenprinses die de gastmama bleek te zijn! Na de douche aan tafel geschoven in de Japanse-stijl eetkamer en een heerlijke zelfgemaakte katsu en spinazie gegeten. Annabelle en ik hadden enige assistentie verleend in de keuken, maar het bleef eerder beperkt tot kijken en leren! Na de maaltijd nog een dessertje van een soort jelly (drilpudding) met fruitsmaak. Ook dat was zelfgemaakt!
Voor, tijdens en na het eten veel gepraat en de bedden van Annabelle en mij opgemaakt. Het koppel had drie kinderen, als ik me het goed herinner. Ze zijn allemaal al getrouwd en hebben zelf kinderen. Boven de wastafel hangen er een stuk of 15 tandenborstels met namen erboven voor als er een of meerdere plots zouden langskomen. Vond ik een heel leuk idee. Toont ook hoe flexibel die mensen wel zijn he, en dat ze heel gastvrij zijn.
Na het eten kwam het ook op het gespreksonderwerp van zelf dingen maken. Bleek dat de oma van lege melkdozen sierdozen maakte. Van negen lege brikken maakte ze een doos en daar plakte ze dan mooi Japans papier langs de buitenkant op. Echt waar, ze vragen daar op sommige plaatsen geld voor hoor! Wij hebben der natuurlijk een gekregen (elk een grote en een kleintje, zelfs!) De gastmama maakte zelf slippers van versleten of te kleine jeansbroeken en andere stoffen lappen gebruikte ze om accessoire-doosjes van te maken.


Die avond zijn we redelijk vroeg gaan slapen. De gastheer en -dames hadden de gewoonte om voor 7u 's morgens op te staan, maar omdat wij die gewoonte niet hadden, hebben ze ons laten slapen tot 9u, geloof ik. Daarna ontbeten en dan samen met de gastpapa naar een ceramiek-atelier geweest, waar je je eigen ceramiek kon maken. Je kreeg een klomp klei voorgeschoteld en na een demonstratie van de basistechnieken mocht je zelf aan het werk. Ik heb een soepkommetje en een bord gemaakt. Annabelle heeft een bord en een asbak (voor Annedaan) gemaakt. We moesten het ginds achterlaten, waar het gebakken en overgoten zou worden met een soort lak en dan naar ons zou opgestuurd worden. We hebben het adres op Annabelle's naam gezet en het is ondertussen al toegekomen :) 't Is mooi, al zeg ik het zelf. Welke kleuren ze zouden gebruiken, was een verrassing, maar het is heel mooi gekozen, vind ik. Ik zal later een foto posten, want op het moment staan ze op Philippe zijn appartement in Gotanda (vertel ik later).



Zaterdag 28 april

Vandaag was een zonnige dag en ben ik met Nao naar Chichibu, wat een anderhalf uur ongeveer ten westen van Tokyo ligt, geweest. Als je er aankomt, voelt het echt als platteland aan. Tot in de verte rijstvelden en serres, grote huizen die in Tokyo zeldzaam zijn, niet-geplaveide wandelpaden en weinig verkeerslichten en auto's. Heerlijk rustig voor de verandering.
Uit mijn beschrijving zou je kunnen denken dat er dan niks te beleven valt, en dat is 11/12 maanden van het jaar waarschijnlijk ook zo, maar in april is er een aangelegd park van 'chibazakura', (naam van een klein plantje met bloemen die lijken op sakura, in verschillende kleuren). De bloemenvelden zijn in verschillende kleurenpatronen aangelegd en het was echt de moeite. Het was duidelijk dat wij niet de enigen waren die ervan wisten, het was er goed druk! De nodige eettentjes stonden er ook natuurlijk en Nao en ik hebben ons tegoed gedaan konnyaku, hotdog-wieners, en ook een kakegōri, (gemalen ijsblok met een artificieel verdacht zoete siroop in een smaak naar keuze). Daarna nog een pauze ingelast op het zeil dat ik had meegebracht, in de schaduw met zicht op het bloementapijt en dan weer richting Tokyo. Het was rond 8u toen we terugwaren en ondanks dat we niet zoveel gedaan hadden als je het goed overdacht, toch echt moe. Maar 't was een mooie dag en weer een mooie herinnering bij.



De week erna was het Golden Week! Vakantie voor het hele land. De meeste bedrijven nemen een hele week congé, maar wij moesten wel naar school op dinsdag en woensdag. (met dinsdag net de drukste dag van de week verdorie :)) De overige dagen van die week heerlijk geluilakt, huiswerk al gemaakt, hier en daar naartoe geweest, maar niks noemenswaardig om eerlijk te zijn. Lang leve het studentenleven!!

De woensdag erop had ik mijn speech in de les verbale vaardigheid en die is goed gegaan. Ik deed het over het voorbije half jaar en hoe moeilijk het wel is om echte vrienden te maken hier in Japan. Ik heb veel kennissen, maar blijvende vrienden heb ik -buiten Nao dan-, nog niet gemaakt, denk ik. (Chie telt niet mee, want da's een buitenlandse) Toen ik dat in mijn speech zei, bleek dat de anderen hetzelfde ondervonden. Dat is toch iets opvallends, vind ik. En toen ik onlangs een lijst van onderwerpen van de les over de Japanse maatschappij, onder ogen kreeg, bleek dat een andere buitenlander dat als onderwerp van zijn paper had genomen! Ik ben dus niet alleen, blijkbaar. (op mijn mixi heb ik dat ook te pas gebracht, en andere Belgen hebben dit ook beaamd.) Enfin, weer verheldering gevonden. (maar daarmee nog niet opgelost natuurlijk...)

Woensdag 9 mei
Vandaag aan mijn pappie gedacht, die jarig was. Nog maar eens gelukkige verjaardag :)
Ik heb in de loop van mei een cadeautje opgestuurd (komt nog te pas later)...

Donderdag 10 mei

Dit keer na de les naar een voorstelling van contemporele dans. Nao had al eens een show van die groep gezien, en vond dat wel goed, dus ik dacht, waarom niet. Wat een lenigheid dat die dansers hadden! Het was contemporeel, wat dus betekent dat er niet echt een verhaal in te ontdekken viel, maar toch was het ontroerend op een bepaalde manier. Er waren in totaal 9 dansers en de interactie ertussen was tof om zien. Als ze elkaar aanraakten, begon de andere te bewegen of stopte die net in zijn beweging. Hmmm, nogal moeilijk om uit te leggen als je het niet gezien hebt, maar weer de moeite.

Vrijdag 18 mei

Vandaag met Bjornar (Noorwegen), Chie (Korea) en Nao naar een leuk 'tachinomi' (al staand drinken) café'tje geweest. Ze hadden er ook yakitori en zo kleine snacks en het was echt gezellig. Ik krijg later nog foto's van Chie en dan post ik ze ook. We hebben allemaal heel wat gedronken en de sfeer zat er goed in. Het was lang geleden dat ik me nog zo goed geamuseerd had in een café.

Zaterdag 19 mei

Vandaag met Sven en zijn vriendin Rie, Annabelle, Annabelle's vriendin Jen (Eng.) en haar vriend Kenji (Japan), ik (en Nao is later ook nog langsgekomen) te gast op het appartement van Philippe en Miki in Gotanda. Gelegen op de yamanote-sen (de lijn die een lus doorheen de belangrijkste subcentra in Tokyo maakt) en op wandelafstand van het station, een heel comfortabele plaats om te wonen, denk ik. In een woonwijk, dus relatief rustig, met alles wat je nodig hebt (supermarkt en amusement) op wandelafstand. Helaas geen lift, maar da's nog goed voor de conditie, nietwaar Philippe :p (tis tenslotte maar op t vierde ook)
Daar heerlijk gestampte petatten (haaaaaa, wat was dat lang geleden!) met biefstuk, groentjes en portosaus gegeten. Met dank aan gastvrouw Miki!!
Het bier stond ook al gekoeld, en gesprek en computerspelletjes hebben het een heel leuke avond gemaakt :) Der was zo het nieuwste van het nieuwste: (vergeef mij dat ik de naam niet weet, info mag altijd worden gepost bij de commentaren) twee witte draadloze controllers die je in je handen hield en dan tegen elkaar kon spelen. Der was tennis, boxen etc. Je moet dan echt met je hand die beweging doen en het mannetje op het scherm dat jou voorstelt doet dan wat jij aan het doen bent. Ik heb tegen Nao gebokst en gewonnen haha (maar eerlijk is eerlijk: tennis heb ik verloren). Nog vermoeiend hoor!
Annabelle had trouwens mijn aardewerk dat uit Kasama bij haar was aangekomen, bij maar ik ben het dus in Gotanda vergeten. Ik ga er een van deze dagen eens om moeten he... zoals gezegd hebben jullie er nog een foto van tegoed!
ik en Annabelle
Kenji en Jen
Rie en Sven
Philippe en Miki

Zondag 20 mei
Zondag om 12u30 met de mensen van WIC (Waseda International Club), -de club die de speechcontest organiseerde- nog eens spelletjes gaan doen in een nabijgelegen sportcentrum. Der was een quiz en een pictionary-achtig spel, en mijn groep is verdorie gewonnen! (hoewel ik superslecht ben ik quizzen, heb ik mijn beste beentje voorgezet). Het was eigenlijk om de mensen die sinds februari nieuw in de club zijn, te laten zien wat de speechcontest eigenlijk voorstelt. De speeches werden getoond en er werden vragen over gesteld. Ik vond het naar het einde toe redelijk saai, maar kom. Rond 4u daar vertrokken om naar Shibuya te gaan, waar ik Sachie, die Engels wou leren, heb ontmoet. Ik heb die via Yosuke, een klasgenoot van mij, ontmoet. Ze wou graag Engels leren en had liefst een vrouwelijke leerkracht, waardoor hij mij had voorgesteld. Ik vraag me af waaraan ik dat heb verdiend :)

Maandag 21 mei

Terwijl ik in UniCafe druk mijn kanji's aan het leren was, iets na de middag, kwam Chie vrolijk aangehold met de mededeling dat alle lessen voor een week werden opgezegd door een mazelenepidemie. Er waren naar het schijnt in totaal 30 mensen besmet en om erger te voorkomen, werd de unief dus een week gesloten. Blijkbaar wordt er in Japan dus niet gevaccineerd. Ik direct naar Nao gebeld en we zijn met ons drieën in Kagurazaka gaan rondwandelen. We zijn nog een keer naar Mugimaru, het kleine gezellige winkeltje met de lekkere manju, geweest, vooral om het aan Chie te tonen. Overal was er trouwens sale en ik heb weer een paar leuke koopjes gedaan. Dat is voor mij het leukste aan winkelen: niet het kopen zelf, maar de koopjesjacht en het gevoel dat je iets dat eigenlijk meer waard is, voor minder geld op de kop hebt kunnen tikken. :)


Dinsdag 22 mei

Net vandaag was een de verjaardag van een klasgenote, Sonja (Italië). Er was een verjaardagsverrassingsfeest georganiseerd en ik was op de valreep ook gevraagd om te komen. (omdat het plots vakantie was geworden door de mazelen, hadden haar vrienden het snel ineen gebokst). Sonja was gezegd dat ze op haar kamer moest blijven en wij zijn tegen de vijven naar haar dorm in Kojien gegaan en hebben daar de keuken versierd. Druppelsgewijs kwamen de andere genodigden binnen zodat er tegen kwart voor zes ongeveer een tiental mensen in de keuken waren. Op dat moment kwam de huisbazin binnen die van haar oren begon te maken omdat 1. er eigenlijk geen vreemden in de dorm binnenmochten (Kojien dorm is blijkbaar veel strenger dan Tomisaka) en 2. de unief net gesloten was om verzamelingen van mensen te vermijden, dus wij ook niet moesten gaan samentroepen omdat het risico op mazelen niet denkbeeldig was. (wij waren waarschijnlijk allemaal ingeënt, maar kom). Uiteindelijk werd ze door een van de Kojien-mensen naar buiten gewerkt en hebben ze het gedaan gekregen dat we er 30 minuutjes mochten blijven om de gekochte taart samen op te eten, maar dan echt wel buiten moesten. Dus snel Sonja geroepen, gezongen, gedronken en de taart gegeten en dan weer naar huis. (de helft ging nog naar een Okinawaans restaurant in de buurt daar, maar ik ben niet meer meegeweest).

Woensdag 23 mei

Vandaag om 9u30 op om naar Kamakura te gaan. Chie zegde af met studentenjob en Konchan, (mijn buurvrouw van hier in de dorm, die normaalgezien ook zou meegaan, zegde af om voor haar zieke vriend te zorgen). Ik en Nao dus met zijn tweeën naar ginds. Was natuurlijk ook wel leuk :)
Daar rond de middag aangekomen, een simpel middagmaal gegeten ter plaatse en dan een paar fietsen gehuurd om de stad mee te verkennen. Het waren niet zomaar fietsen! Omdat het nogal heuvelachtig landschap was en de fietsenverhuurders anders niet veel te doen zouden hebben, waren de fietsen uitgerust met een soort batterij-motor, die de kracht van een trap verdubbelde. Op die manier werd ook een helling oprijden een fluitje van een cent. Het was wel een raar gevoel in het begin.
Nao had op voorhand de route uitgestippeld dus alles wat ik moest doen was trappen en volgen. We hebben die dag drie tempels gezien (ik zal de namen nog een vragen). De eerste had een mooi bamboe-bos en een soort grotten in de tuin (je kon er niet in, ze waren aan de overkant van de vijver).
Daarna een tempel redelijk hoog op een berg, met een mooie wandelroute er naartoe. De vijver met opnieuw grotten met beelden erin, waren in restauratie, dus daar was nu niet veel aan te zien, maar het algehele landschap was wel mooi. De derde tempel alweer vooral om de tuin heel mooi en vredig. Daar op goed geluk een andere toerist gevolgd, die met een plan in zijn hand een weg insloeg. Wij erachter en na een kleine klim een prachtig zicht op Kamakura-stad. Daarna terug naar beneden en terug naar buiten. De tempeltoegang was al gesloten, omdat zoals bijna overal de tempels meestal maar tot 5u toegankelijk voor publiek zijn. We moesten door een klein poortje ernaast naar buiten. (zie foto).
Het weer was fantastisch. Lekker warm met een verkoelende bries. Na nog een ronde langs de souvenierwinkels en een bezoek aan een winkeltje met enkel noten met omhulsels in verschillende smaken (groene thee, chocola, likeur-deeg, etc.) te voet om een kijkje te gaan nemen op het strand. s Avonds koelde het echter nog gemeen af en we zijn er denk ik 5 minuten geweest :). Op de weg terug naar het station in een Hawaiiaans hamburgerrestaurant ons avondeten gegeten en dan terug de trein op. De weg terug op de trein geslapen. Alweer een fantastische dag! Het doet toch goed om af en toe eens buiten Tokyo te gaan!





zaterdag 26 mei

In de namiddag met Nao naar Sri Lanka festival geweest. Dat was een verzameling van stalletjes met eten (vooral curry-gerechten), drank (vooral bier en sterke drank, natuurlijk ook veel thee), kledij en armbandjes, uit hout gekerfde olifanten, kaarsen en wierook etc. Op een podium vonden er demonstratie van dansen plaats. Daar een uur of drie rondgelopen, dan in de rustige helft van het park op een zeil wat gelezen en daarna terug naar huis. Ik heb nu in mijn kast lekkere Ceylon thee staan. Met melk erbij uitzonderlijk smakelijk :)
Er was ook een standje dat papier gemaakt uit gerecycleerde olifantenpoep verkocht. (het zijn toch planteneters he, en de geur is helemaal weg!)


op de terugweg een demonstratie van 'baseball man'.

Zondag 27 mei

Met de dorm BBQ gehouden in Oome (青梅), een dorpje waar anders niks te beleven is dan BBQ te doen langs de rivier. De oever is bezaaid met grote rivierkeien. We zijn met een stuk of 10 van de dorm en co er naartoe geweest (ik, Paula, Chris, Vincent, John, Hyon-ju, Maria Helena, Konchan). Alweer ongeveer anderhalf uur buiten Tokyo. Allemaal in zomerse outfit, de jongens met kolen en een BBQ-set op de schouders, hebben we wel een vreemde en uitbundige indruk gemaakt op de metro en trein, denk ik. Daar aangekomen vlees en groenten ingeslagen in de plaatselijke supermarkt en dan richting rivier. Het water was nog verschrikkelijk koud, vond ik, maar de gekke Chris is er tot tweemaal toe in gaan zwemmen! Na de BBQ met zijn allen een middagdut gedaan (allemaal overeten natuurlijk) en dan tegen de zessen, toen het begon af te koelen, opgekraamd en naar huis vertrokken. In de vroege namiddag was Sachie, waar ik dus Engelse les aan geef, ook afgekomen. Ze had zelfs speciaal een kaastaart gemaakt. Lekker en leuk dus.



's Avonds met Nao hier in de dorm naar 'mar adentro' gekeken, een film die ik sinds toen hij in België in de cinema's was, (ondertussen al langer dan een jaar geleden, geloof ik) al wou zien. Zoals alle films van Almodóvar op zijn eigen manier speciaal, interessant en ontroerend.

Maandag 28 mei

Aangezien school maar op woensdag begon, was ik nog steeds heel op mijn gemak. 's Avonds was ik net een nieuw recept uit mijn kook-magazine aan het proberen, toen Konchan voorstelde om naar de cinema te gaan. De dichtsbijzijnde was in Iidabashi, waar de film rond 8u30 zou beginnen, dachten we zo. Het was ondertussen wel al kwart voor acht. We zouden dus zeker te laat komen. Maar omdat ze toch wou gaan, zijn we snel op de fiets gesprongen en er naartoe gereden. Toen we na even zoeken de plaats hadden gevonden, bleek het een heel plaatselijk (zo meer een cultuurcentrum) te zijn, met twee zalen (dus twee films) waren. De films waren al van 20u05 bezig en het waren er bovendien geen die we wouden zien. Ik stelde dan voor om naar Roppongi te gaan, en zo gezegd, zo gedaan. (met de metro dit keer, weliswaar).
Om half tien begon de laatste voorstelling van 'Pirates of the Carribean 3', waar we dan een ticket voor hebben gekocht. De film duurde wel 3uur, zodat we toen we buitenkwamen geen trein meer naar huis hadden (alle treinverkeer rijdt niet meer later dan 12u30). De taxi in naar Iidabashi, waar onze fietsen stonden en dan nog een koele klim naar onze dorm. Rond 1u thuis. De film zelf was wel supergoed en ik heb in 't Chinees 'popcorn is lekker' leren zeggen :)

dinsdag 29 mei

Vandaag het tot dan toe slechts licht aangeraakte huiswerk gemaakt en voor de rest mij geestelijk voorbereid om de dag erna weer naar school te gaan.

woensdag 30 mei

Tot ieders grote spijt en tegelijk opluchting werd de mazelen-vakantie niet verlengd en gingen de lessen weer gewoon door. De tweede helft van de week is voor mij de lichtste helft, dus ik vond het niet zo erg. Het derde lesuur, middagpauze en het vierde lesuur heb ik vrij, dus ben ik met Chie (die alleen voor de middag lesheeft op woe) naar Baba gewandeld en ontdekten we dat het er uitverkoop was in het winkelcentrum bij het station. We hebben er gouden koopjes gedaan. Omdat het gebouw voor renovatie zou sluiten, hielden alle winkels uitverkoop om van hun stock vanaf te raken, neem ik aan. Dit zeg ik zonder overdrijven, maar dingen die normaal 3000-15000 yen etc. kosten, stonden nu te koop voor 525yen per 2 stuks! Je kan wel begrijpen dat ik dat niet voorbij kon laten gaan! Ik heb het echter bescheiden gehouden en heb vier stuks en een leren handtas gekocht! jeeeeeeeeeeeeeej

Vrijdag 1 juni

De maand juni ingeluid door met Chie iets te gaan drinken na de les en te mijmeren over de voorbije maanden. Daarna naar Nao. :)

Zaterdag 2 juni

Vandaag vroeg uit de veren om naar de baseballwedstrijd tussen Waseda en Keio te gaan. Er stond een ongelooflijk lange rij al om 8u30 voor de wedstrijd die om 13u zou beginnen. Aangezien de stoelen niet genummerd waren, was het of vroeg in de rij staan, of vanachter zitten. Omdat het een eenmalige gebeurtenis was (of beter, zij speelden zaterdag en zondag tegen elkaar, maar ik ging natuurlijk maar 1 keer) vond ik het wel de moeite om vroeg in de rij te gaan staan. Daar in gesprek geraakt met een Japanner (de zoon van een van de mensen die op de administratie werkt) die met AFS een jaar naar Australië was geweest na zijn middelbaar. We hadden dus ineens heel wat te vertellen.
Het aanschuiven verliep op zijn Japans: zonder trekken en duwen, gewoon rustig en dan zo het stadium binnen. We hebben goede plaatsen bemachtigd, net voor het veld met een goed zicht op de 'pitcher' en de 'batter'. De dagen dat ikzelf met kinderen uit de buurt baseball speelde, voor de geest halend, kon ik het spel min of meer volgen. Helaas is Waseda toen met 3-7 verloren, maar vandaag zijn ze met 9-5 gewonnen, waardoor ze de winnaars van de wedstrijd van 6 universiteits-baseball-teams zijn geworden. jeeeeeeeeeeeeeeej, go go Waseda :)
Het is een heel spektakel. In het begin worden de schoolvlaggen ceremonieel naar voor gebracht en zingen de twee universiteiten om beurt hun schoollied. En dan kan de wedstrijd beginnen.
Als je team 'bat', dan staat iedereen recht en zingt samen de aanmoedigingsliedjes en roept de slogans onder de leiding van de cheerleaders en de supporters-groep (Oenbu) (mannelijke studenten in zwart kostuum die zeggen wat de supporters moeten roepen en aangeven welk liedje wanneer wordt gezongen). Als je team in het veld staat, dan mag je neerzitten en rusten en zie je de andere helft van het stadium rechtstaan en met alle kracht supporteren. En zo gaat het 9 of 10 'innings' door. Ook hiervan zullen nog foto's worden gepost. Ik was zelf zo in de weer met het supporteren dat ik niet doorhad dat ik me niet zo grondig had ingesmeerd en ik halverwege de wedstrijd (die ongeveer een 2 à 3 uur duurt) er door Chie op werd gewezen dat ik waar ik me niet had ingewreven lelijk rood zag. De rest van de wedstrijd die delen goed afgedekt en thuisgekomen een goede klets lotion op gegoten. Vandaag die behandeling nog doorgezet en het doet -voor hoe rood het wel ziet- niet echt pijn. Gelukkig maar.

Zondag 3 juni

Deze morgen lang geslapen (dat gaat ook nooit veranderen, denk ik) en dan naar Nao geweest. Samen een wandeling in de buurt gemaakt, naar de Waseda-Keio wedstrijd gekeken op TV, yakitori gaan eten en daarna de watermeloen gegeten die ik had meegebracht. Daarna naar huis, naar België getelefoneerd en dit verslag geschreven. Nu ga ik slapen.
Tot ziens!

Tine