Vrijdag 6 april

Die dag moest ik gaan registreren voor de vakken van het nieuwe semester. Van level zes naar level zeven (en omdat het verschil tussen de twee hoogste levels niet zo groot is, heb ik ook een paar lessen van level 8 ingevuld). We zijn nu al een tijdje verder en ik heb der nog geen spijt van. De leerstof is heel interessant en je gaat meer over sociale thema's en zo praten. In het middelbaar was ik ook altijd beter in contextueel lezen dan grammaticale vormen opdrammen. De klasgenoten zijn over het algemeen Aziaten, waardoor ik me toch wat trots voel :)
Terwijl ik dus aan het wikken en wegen was welke vakken ik zou nemen, zijn mama en papa op hun eentje met de trein naar Ryogoku geweest (een drie stations van hun hotel haha) en hebben ze daar het Edo-Tokyo museum bezocht, wat ze heel erg de moeite waard vonden. Tot mijn grote schaamte ben ik daar nog niet geweest, maar dat staat op het programma wanneer het regenseizoen begonnen is en het buiten onbehaaglijk plakkerig is. Een paar foto's die zij hebben getrokken als voorproefje:


In de namiddag terug verzameld en Shinjuku getackled. Shinjuku, het wervelende centrum met een aaneenrijging van verschillende shoppingcentra. Ook hier stelde zich weer het probleem: wat zullen we nu eens anders doen dan shoppen? We zijn langs de grote voetgangerslaan boven het verkeer naar Tokyu Hands gestapt en hebben daar alle verdiepen gezien. Nog steeds op zoek naar een leuk gadget voor mijn broer, daar op een elektronisch hondje gestoten dat zijn 'mood' toonde met muziek en boos werd als je zijn staart aanraakte. Als het blij was zou het zelf een melodietje componeren! Gelukkig kon je het ook afzetten. :)
Voor de rest voorbij de 'Krispy Kreme' donuts winkel gelopen, waar echt een rij van -niet overdreven- 100 meter stond. M.a.w. er waren dus mensen die effenaf meer dan een uur in de rij stonden voor een gewone donut (allez ja, waarschijnlijk dus een niet zo gewone donut)

Op de vijfde verdiep van een winkelcentrum in Takano Fruit Parlour een superlekker 5-uurtje gaan eten. Zoals de naam van de winkel zegt, in alles zat fruit verwerkt, met yoghurt, jelly, ijs etc. allemaal op een kunstige manier elk in een glas met een andere vorm voorgeschoteld. Dan beseft een mens dat de manier waarop het eten wordt aangeboden toch ook verschil maakt voor de smaak. En het was superlekker!

Nog wat rondgelopen en geshopt en rond 7u met Annabelle naar een Indisch restaurant geweest 'Raj Mahal'. Ik dacht dat het all-you-can-eat zo zijn, maar dat was helaas alleen 's middags. Dat was een beetje spijtig, maar elk toch een lekkere curry met nan (Indisch brood) gegeten en voldaan weer buiten gegaan. De 'lassie' (yoghurt drink) is ook een van mijn favoriete dranken geworden ondertussen. Tijdens het eten gezellig gebabbeld. Annabelle heeft achteraf niks dan lof voor het mooie Nederlands van jullie, mam en pap!! hehe
We waren redelijk moe maar als ideale afsluiter van de dag Tokyo by night gezien vanuit het Tokyo Metropolitan Government Building, waar je gratis naar de 46ste (of zoiets) verdieping kan. Er was een live-pianist aan het spelen en de stad met de lichten en straten als aders erdoor was zoals altijd adembenemend. Een mens wordt er filosofisch van.
En zo was er weer een goedgevulde dag voorbijgevlogen.

Zaterdag 7 april

Een ietsje later gestart (ik was te laat geloof ik, oops :)) en dan richting Kudanshita, het station naast de Keizerlijke Tuinen. Die waren open voor publiek. Het weer was ook perfect voor een wandeling. Ongelooflijk goed onderhouden tuinen en mooie zichten in ons geheugen geprent. Daarna een koffie gaan drinken op een terras in de buurt met zicht op een fonteinenplein.


Natuurlijk mocht een foto voor de nijūbashi (twee-lagige brug), hét plaatje van het keizerlijk paleis, niet ontbreken, en bij deze:





Als middagmaal stond er vandaag shabu-shabu op het programma. Ik weet niet of ik het al eens heb uitgelegd, maar dat is dus een pot met een soort verwarmde bouillon in, waar je groenten kookt en dun gesneden plakjes vlees met je stokjes heen en weer in beweegt. (de beweging die men dus shabu-shabu noemt) Omdat de plakjes echt wel dun zijn, zijn ze na een tien seconden gereed en dop je ze in soja- of sesamsaus en eet je ze op. Heeeerlijk. Als de groenten gekookt zijn, kan je ze naar eigen keuze uit de kom vissen tussen het eten van vlees door.
En waar we dit lekkere voedsel gegeten hebben? In 'moo-paradaisu' (moo voor het geluid dat een koe maakt, het grondbestanddeel van het gerecht haha) en paradaisu zegt genoeg zeker... Originele naam, of niet!? Deze keer was het wel all-you-can-eat en we hebben veel gegeten. Ik heb soms medelijden met de Japanners als er buitenlanders all-you-can-eat komen doen. (zeker ons papa haha)! Die eten zo veeeeeeeeeeeel, het kan niet anders of die doen verlies!


Met een (meer dan) volle maag weer even de metro op richting Harajuku, waar we een bezoek hebben gebracht aan het beroemdste alternatieve kleding-straatje in Tokyo, 'Takeshita-dori'. Beroemd betekent dus ook superdruk. Zoals elke dag kon je er ook die dag op de koppen lopen. Hoewel wij der niet waren om te shoppen voor kledij, vond ik dat ik dat toch niet mocht overslaan als een van de bezienswaardigheden in Tokyo. Nog interessanter dan de alternatieve kledingwinkels zijn namelijk de alternatief geklede types die je er soms tegenkomt.
(om eerlijk te zijn, vooral door de overheerlijke crêpes heb ik der geen spijt van dat we even in die drukke straat beland waren. Elk een smakelijk naar binnen gewerkt, hoe kan het anders!)
maak je keuze haha
Als afsluiter richting Meiji-schrijn, waar je de drukte van Takeshita-dori meteen vergeet en in het park rondom de tempel zelf een oase van natuur vindt. Omdat het een weekdag was, waren er voor het Meiji-schrijn op de brug niet zoveel eigenaardig uitgedoste types te vinden, maar er was wel een grappige kerel die met zijn rug naar de mensen op muziek aan het dansen was (helemaal niet goed trouwens). Iedereen bleef er naar staan kijken in de hoop te kunnen zien wat zijn bedoeling was, maar gaf het na een paar minuten meestal op. Ik begreep zelf ook niet wat hij daar stond te doen.
Meiji-schrijn zelf is vrij simpel en snel bekeken, maar we hadden het geluk dat er net een trouwceremonie aan de gang was, zodat het toch een speciaal bezoek werd.
Weer moegedrenteld naar huis en ik geloof dat we in de Family Mart ons avondeten zijn gaan halen.

Zondag 8 april

Vandaag was en strijk gedaan en een rustdag gehouden, om ons voor te bereiden op onze reis naar Kyoto.

Maandag 9 april

Vandaag dus de grote dag. De shinkansen (bullettrain) op voor een 2,5 uur durende reis naar Kyoto, dé oude cultuurstad van Japan. In tegenstelling tot het sprankelende en ultramoderne oerwoud van beton dat Tokyo is, vindt je in Kyoto prachtige tempels met uitgestrekte tuinen errond, Gion, de oude wijk van de Geisha's, en een wirwar van gezellige oude en smalle straatjes waar de geschiedenis nog in de lucht hangt. Voor wie het nog niet wist, ik ben dol op Kyoto :)

Maar nog voor dit alles, stond een flitsbezoek aan Tsukiji, de grootste vismarkt in de wereld, op het programma. Tsukiji station is gelegen in de buurt van Ginza, dat op zich een tweetal haltes van Tokyo station, vanwaar we met de shinkansen zouden vertrekken, dus het was niet zo ver uit de weg gelukkig. Een markt betekent natuurlijk vroeg opstaan. Ik geloof dat het verhandelen begint om 5u en tegen 9 à 10 uur is er haast niks meer te zien van het spektakel.
Wij dus om 7u uit bed en tegen 8u na een stop in Tokyo om onze bagage in een locker te steken, op weg naar Tsukiji. Door een vriendelijke Japanner op de goede weg geholpen, zodat we de markt zelf goed vonden. Je moet je het eigenlijk voorstellen als een industrieterrein met verschillende grote loodsen (zonder muren maar zo van die afdakconstructies). Het wemelt er van de kleine transportvoertuigjes (ruwweg planken met een motor in een ronde ton geplaatst met een stuur op en wielen deronder) maar ook grotere vrachtwagens die de vis naar alle uithoeken voeren. In Tsukiji is het voornamelijk groothandel en je ziet er dan ook stapels en stapels paletten met piepschuimen dozen om de vis vers en koel te houden.
De illusie dat het hier zou gaan om een rustige, toeristvriendelijke attractie werd al snel doorprikt. Als toerist moest je maar zorgen dat je niet werd overreden en zelf je weg vond naar de visstalletjes, want niemand keek op of om, minst nog de chauffeurs! Na een paar magazijnen te zijn doorgelopen zonder ook maar een vis te zien, na een aantal aanwijzingen toch in bij de loods van de kleinhandel beland en sindsdien onze ogen uitgekeken naar wat daar allemaal te vinden was. Octopus, inkvis, visjes die je amper van elkaar kon onderscheiden en een vissekop tien keer de grootte van een mensenhoofd. Impressionant en een beetje onappetijtelijk :)
O ja, en vele dingen die ik niet kon identificeren maar naar ik aannam wel uit de zee kwamen. Der was ook zeewier in alle soorten en maten en slakken en zo...





We hebben van de gelegenheid dan ook gebruik gemaakt om heerlijke sushi te gaan eten in een restaurant in de buurt van de markt: verser kan haast niet!


Terwijl voor iedereen anders op Waseda universiteit het lentesemester begon, werd ik nog even gespaard door naar Kyoto te gaan! Opgefrist door een flinke dut op de trein, konden we er weer tegenaan. Ik had de tickets en het hotel al goed op voorhand geboekt. De reis zou vier dagen duren. Drie dagen in stad Tokyo en 1 dag naar Nara om dan terug met de bullettrain naar Tokyo te komen. Mam en pap zaten al op de helft van hun verblijf!
Het hotel was Japanse stijl dit keer. 1. het was Kyoto en 2. omdat hun hotel in Tokyo gewoon Westerse stijl was, vond ik dat ze de Japanse stijl ook eens moesten meemaken. Het hotel was gelegen op een vijf minuten wandelen van de sanjūsangendō (officiële naam is Rengeō-in, 12de E. ) op een tien minuten met de bus van het station. Het was eenvoudig, maar proper. Toen we aankwamen stond de tafel en de stoelen in het midden van de kamer. Dit alles als je recht staat op kniehoogte, want je moet natuurlijk op de grond zitten. 's Avonds werd de tafel opzijgeschoven en werden de 'futons' uitgelegd. Dit zijn dus (tegenwoordig niet meer zo) dunne matrassen en een dekbed. Ik vind persoonlijk dat het even gemakkelijk slaapt als een bed en het bespaart nog plaats want overdag moet je die normaal opvouwen en terug in de kast steken, zodat de kamer weer als eetplaats kan worden gebruikt. In een Japan waar plaats heel duur is, een hele goede uitvinding. (hoewel het niet met dat doel in gedachten zo is 'uitgevonden' hoor, het was volgens mij een logisch gevolg van de 'grondcultuur')
Natuurlijk moest je zoals in elke ryokan je schoenen in het halletje uitdoen en inruilen voor slippers voor je verder mocht.

Toen we onze bagage daar veilig hadden afgezet, terug naar buiten en de zoals gezegd dichtbijzijnde sanjūsangendō bezocht. De grote hal van de tempel is 120 meter lang en als je de ruimtes tussen de verschillende kolommen telt, zijn het er 33, waar de tempel zijn volksnaam vandaan haalt (sanjūsan betekent 33). In de tempel staat 1001 beelden van de Buddistische godheid Kannon opgesteld. Spijtig genoeg mag je in de tempels meestal geen foto's trekken, zodat wie geïnteresseerd is later maar eens naar mijn foldertjes moet kijken!
(of aan mijn ouders vragen, die hebben der ook veel denk ik)

De eerste tempel gezien en ons verblijf dus officieel ingeluid. De tweede tempel die ik vond dat ze zeker moesten zien was de Kiyomizu-dera. Met de sakura in bloei was die adembenemend mooi. Het speciale aan deze tempel is dat hij een groot balkon heeft, dat boven de omgeving uitsteekt. Het is bovendien gebouwd zonder een enkele nagel te gebruiken!



Omdat in Kyoto alle tempels sluiten rond ongeveer 17u zat er voor ons dus niks ander op dan terug naar huis te keren. We zijn in een curry-restaurant een lekker -wat anders- curry gaan eten en zijn dan op het gemak naar de ryokan teruggekeerd. Na nog wat gelezen te hebben, als een blok in slaap gevallen.

Dinsdag 10 april

Vandaag vroeg opgestaan, door enkele transport-misverstanden van mij wat tijd verloren, maar uiteindelijk toch in de Fushimi Inari Taisha (shintoïstische tempel) geraakt. De toegang is gratis en het speciale zijn niet de tempelgebouwen zelf maar de mooie wandeling die je kan maken onder de duizenden rode torii (zie foto) door. Je vindt er veel standbeeldjes van vossen, de boodschappers van de god Inari, god van de oogst.

Na deze mooie maar vermoeiende wandeling (het was heel wat klimmen en dalen onder die duizenden rode torii) weer de bus opgestapt richting het Zilveren Paviljoen. Dat zag er zoals altijd niet meer zo zilver uit, maar ik vind het nog steeds een heel charmant gebouw. Ook daar de gewoonlijke rondgang gedaan en gekeken naar de mooie zandkegel die daar staat om dan
ons tweedaagse abonnement weer tot nut te maken met een busreis naar het mooie kasteel Nijō-jō.


Tot onze grote spijt waren we er net te laat. We mochten niet meer binnen in het kasteel. Dankzij het sakura-seizoen echter zou het om 18u30 weer opengaan voor de 'Nijōjō light up'. Nog even met de metro (ook inbegrepen in ons abonnement, hoera!) naar Kyoto station gegaan om een hap te eten en dan opnieuw naar het kasteel. Het kasteel zelf bleef gesloten, maar zo konden we toch nog een blik werpen op de mooie tuin die het kasteel omringt. En zoals gezegd, niet zomaar een blik! De sakura-bomen waren nog adembenemender 's avonds dan overdag en de professioneel aangebrachte verlichting was magnifiek. Op het einde van de 'toer' kwam men in een hal waar er een voorstelling van koto was. Drie vrouwen gekleed in tuniek speelden er dit traditioneel Japanse instrument. Het klonk me heel vreemd en tegelijk heel mooi in de oren.

Na die mooie rondwandeling zat de dag er weer op, zijn we op het gemak teruggekeerd naar ons hotel en zijn we vlug gaan slapen omdat de laatste dag in Kyoto stad zelf nog een goedgevulde zou worden!

Woensdag 11 april

Als eerste stop het 'Gouden Paviljoen'. Gezien als de tegenhanger van het 'Zilveren Paviljoen' een gebouw met op het eerste zicht dezelfde structuur, maar dan met een dikke laag bladgoud erop. Wel mooi voor op de foto, natuurlijk! En o zo Japans!


De volgende halte was de Ryōanji, de tempel die bekend staat om zijn zen-rotstuin. Ook deze tempel en de tuin zijn heel fotogeniek en erg in trek bij de toeristen. Het is dan ook een pareltje. Als je de hoek omgaat vindt men nog een heel mooie tuin en kan met op de veranda van de tempel helemaal rond. (je moet wel, zoals in de meeste tempels, telkens je schoenen uitdoen, waar ons mama niet zo blij mee was (wegens rugpijn)... maar we hebben haar goed geholpen, of niet?!)

Daarna de laatste stop in Ninnaji, waar we een sakura-tour hebben gedaan, (alweer een mooie wandeling in de tuin) en een blik geworpen om de mooie kamerschermen.