Hello iedereen

de laatste dagen weer geen tijd gehad om te posten, want heb weer van hier naar daar gehotst, in Japan en daarbuiten! Tijd om in te halen, met andere woorden...

14 februari 2007

Om 7 u 's morgens opgestaan om op tijd aan te komen in Tokyo Station, waar de shinkansen naar Nagoya zou vertrekken. Ik had me namelijk ingeschreven voor een groepsreis georganiseerd door Waseda's International Community Center, een reis die van woensdag 14 februari tot vrijdag 16 februari duurde. Ik had me gewoon ingeschreven omdat het werd gesubsidieerd en dus aan een heel redelijk studentenprijsje werd aangeboden. Ik wist op voorhand niet of er mensen zouden zijn die ik kende, maar daar maakte ik me niet echt zorgen om. Mijn sociale vaardigheden zijn er hier ook op vooruit gegaan, zeg ik niet zonder enige trots. :)

Enfin, in het station aangekomen, de eerste die ik zie, een klasgenote van mij, de Taiwanese Nin. Ik had nog maar zelden een woord met haar gewisseld en tijdens de reis bleek dat zij gewoon niet vaak woorden wisselt, maar was toch een geruststelling. Zij voelde zich op slag ook meer op haar gemak precies, hoewel ze gaandeweg meer met de andere Chinese/ Taiwanese mensen optrok. Dat gaf niet, want wie was er ook? Sonyong, waar ik tapdans mee gedaan had! We hebben de hele reis met elkaar opgetrokken. Natuurlijk ook wat nieuwe vrienden gemaakt, maar toch, dit was het element dat de reis een succes maakte, denk ik.

In de morgen ben ik natuurlijk niet nog niet echt mens, zodat ik op de trein heb geslapen en dan nog eens op de bus. De dag dat we aankwamen zijn we een bezoek gaan brengen aan Toyota in Nagoya. De 'Toyota Aichi Plant' is echt wel de moeite. Het is een supergroot industrieterrein, waardoor het een klein stadje op zich vormt. 'Toyota City'. Ze hebben daar bovendien van het proces van autoproductie een heuse toeristenattractie gemaakt. En ik moest zeggen, geslaagd. Als toerist kan je dus een geleide toer krijgen doorheen de 'workshops'. Natuurlijk zijn de reclame en promotiefilmpjes onvermijdelijk, maar dat terzijde. Wij zijn een kijkje gaan nemen in de 'body welding shop' en de 'assembly shop'.

De eerste was een uitleg hoe het geraamte van een auto wordt gemaakt. Hoe de ijzeren platen worden geprest en gesneden en daarna aan elkaar gelast... Van achter dikke glazen ramen kon je naar beneden kijken en voelde je je even in de wereld van 'The Matrix'. Een band in het midden met het te behandelen ijzer erop dat al in de vorm van een dak etc. is gesneden. Drie seconden wachten en dan van links en rechts robotarmen die lassen, de restjes stofzuigen. Het lassen zelf gaat gepaard met vuurwerk, lange slierten vonken, wat het geheel een extra accent geeft. Echt wel indrukwekkend. Na die fase gaan ze allemaal terug naar hun beginpositie en schuiven de geraamtes 1 plaats door, waar alles opnieuw begint.

In de assembly shop zie je dan hoe mensen aan de lopende band er sturen, zetels, vijzen etc. inzetten... en hoe het motorblok erin wordt geheft etc. Ook wel de moeite om te zien. De controlepanelen etc. werden ook uitgelegd. Alles op zich vrij simpel en eentonig maar heel indrukwekkend om te zien hoe al die kleine puzzelstukjes uiteindelijk ineenpassen en er op het einde een auto uit de fabriek rolt... Voor 1 auto worden 30 000 verschillende onderdelen (vijzen etc. incluis) gebruikt. Ongelooflijk toch!

Goed, na die stop een halte in de showroom, waar je kon plaatsnemen in een race-auto (zie foto) en verschillende robots werden getoond.



Daarna terug de bus op naar het hotel, waar we rond 17u hebben ingecheckt. De tijd daarna was vrij te besteden en ik ben met Sonyong, Shuen, Taka en Mao, die we pas hadden ontmoet, gaan eten. Op zoek naar eten dat je alleen in Nagoya kan vinden (dat doen Japanners graag, als ze ergens zijn, de streekgerechten gaan proeven)... een heel leuk restaurantje gevonden in een klein steegje en daar idd lekker gegeten. Vanalles een beetje eigenlijk: gefrituurde kippenbilletjes, rijst met nori, etc.
Daarna met hetzelfde gezelschap minus Shuen een uur een karaoke kamer ingedoken. Iedereen kon echt goed zingen, maar Sonyong is een echt talent. Die meid kan zingen, amai!
Daarna een koffie gaan drinken en naar een klein winkelcentrum gewandeld, maar wel heel speciaal ontworpen. Was echt mooi. Bovendien een draairad gezien dat aan de kant van een gebouw was bevestigd. Dat moet Japan zijn...
Daarna terug naar hotelkamer, waar ik de kamer deelde met Mao. Vlug een douche genomen en nog een beetje gebabbeld, maar niet te lang want de volgende morgen zouden we om 6u moeten opstaan.
ik en Mao in karaoke

Zo gezegd, zo gedaan. De volgende morgen effectief om 6u mezelf uit mijn bed gesleept. Het feit dat het ontbijt een superlekker buffet was, hielp natuurlijk wel. Met een stevig ontbijt binnen, terug de bus op naar de eerste stop van die dag: Ise schrijn (Ise Jingu), hoofdkwartier van Shinto. De tempel is temidden van een uitgestrekt bos, wat het een heel speciale sfeer geeft. Als je onze kerken daarmee vergelijkt, geeft Shinto, een natuurgodsdienst een veel warmer gevoel, vind ik. Minder artificieel en dichter bij iets zoals een oerkracht. Spreekt mij persoonlijk veel meer aan...
ginds wat uitleg gekregen over de schrijn en ook over de oude rijstopslagplaatsen, die daar ook in de buurt stonden. Het lijkt op een kamer op palen, met speciale techniek gebouwd zodat ongedierte er niet in kon binnengeraken. Het dak van gedroogd riet met mos erop, wat ik eigenlijk heel mooi vond.
toegangstuin
ik en Sonyong voor torii, toegangspoort
brug met torii
oude rijstopslagplaats

Daarna nog vlug een korte wandeling door een winkelstraatje met verschillende streekgerechten, snoep, speelgoed en souveniers,

om dan lunch te gaan eten in Japanse-stijl restaurant. We hebben udon gegeten met rijst met wat sashimi en een lekkere soep. Was echt lekker. Iedereen had wel honger omdat het ontbijt zo vroeg was.
Sonyong en onze lunchonze lunch
Na de lunch vertrek naar Mikitomo Pearl Island, een eiland waar een oesterkwekerij voor parelproductie is. Daar het museum bezocht, dat van naaldje tot draadje uitlegde hoe de oesters werden gekweekt, hoe de parels werden gekweekt (er komt een echte operatie aan te pas). Ik wist niet eens dat een oester echt organen als een hart en darmen etc. had, en schrok dus wel. Ik vond het nogal een wrede techniek... Ook uitleg over hoe de waarde van een parel wordt bepaald etc. 5% van alle parels zijn van hoge kwaliteit. 28% zijn 'marketable' en de rest zijn onbruikbaar qua structuur of vorm. Niet echt een winstgevende bezigheid, zou je dan zeggen, tot je de prijzen van de 5% ziet!!!
wij en de oesters
Even vrij voor eigen activiteit, die ik en Sonyong hebben doorgebracht in de Memorial Hall op het kleine eilandje (dat je bereikt langs een 20 meter lange brug)... over de stichter van de oesterkwekerij.
Om 16u was er een demonstratie van de ama, vrouwelijke parelduiksters. De gemiddelde leeftijd van de parelduiksters is momenteel 72 jaar, maar kwiek dat die zijn. Het betekent natuurlijk wel dat het een uitstervend fenomeen is. Deze show was dan ook meer voor de show dan wat anders. Niettemin, te zien hoe deze vrouwen zonder duikerspak en met blote benen in dat vrieskoud water duiken, is indrukwekkend. Ze duiken tot 10 meter diep zonder zuurstoffles. Vroeger waren het vaak koppels die dit werk deden. De vrouw dook terwijl de man de boot bestuurde en de vrouw optrok als ze het moeilijk kreeg daar in de koude diepte. Als ze duiken is het enige dat je kan zien de houten emmer die aan hun middel is gebonden en op het water drijft.



Bus op die ons naar Toba bracht, een stadje in een prachtig landschap. Bergen en meren wisselden elkaar af. We zijn naar een uitkijkplatform op een berg gereden, waar je bijna niet kon blijven rechtstaan door de sterke wind. Daartegen vechtend, een korte wandeling gedaan en genoten van het uitzicht langs alle kanten. De foto's geven de schoonheid niet echt weer, vind ik. Daarna check-in in hotel, waar we in kamers van 5 werden ingedeeld. Daarna een enkai, een grote maaltijd met zijn allen samen in een grote kamer.

Ik had nog niet echt honger na de uitgebreide lunch, maar heb toch mijn best gedaan. Alles was ook zo lekker!!! Tijdens het eten werd er karaoke gedaan op het kleine podium in de zaal. Eerst was iedereen te beschaamd, maar na een paar glaasjes bier kwam dat ook op gang en werd het een sfeervolle maaltijd :)
Na de enkai naar de onsen, die tot 1u 's nachts open was. Gebabbeld en geroddeld, je kent dat wel, vrouwen onder elkaar :)))
landschap op weg naar Toba
ik vanop uitkijkpost

Na de onsen waren er nog mensen bij elkaar op de kamer gegaan om uno te spelen en te praten, maar ik was moe en de volgende dag moesten we weer vroeg op, zodat ik wijselijk in mijn bedje ben gekropen. Heb er achteraf geen spijt van gehad. Ik voelde een verkoudheid opkomen, en die was de dag daarna het ergste, zodat ik blij ben dat ik tenminste redelijk lang had geslapen. Pfff, da's echt vermoeiend, een verkoudheid!

Om 7u ontbijt in een mooie ontbijtzaal met zicht op zee. Alweer buffet en zoveel je wou. Om 8 uur vertrokken uit hotel naar Meoto Iwa 'the wedded rocks', twee rotsen in zee die verbonden zijn met een sacraal touw. De grote rots staat symbool voor de man en de kleine voor de vrouw. Mooi om zien, maar het was echt koud daar!!!
Meoto Iwa
Op naar Matsusaka, waar we een historisch museum hebben bezocht over Shinto en ook een workshop waar nog op de traditionele manier werd gewoven. En het beste van al, wij mochten ook eens proberen. :)
ik en weefgetouw
Daarna nog de ruïnes van het kasteel bezocht en uitleg gekregen over de tiental traditionele huizen die er nog stonden.
's Middags lunch, shabu shabu van het beroemde Matsusaka beef, dat heel zacht en vol van smaak is. Ik ken nu echt niet veel van vlees, maar het was inderdaad echt lekker.
de lunchzaal
op de tong smeltende 'matsusaka beef'

Na de lunch zouden we naar een middelbare school gaan om daar met de leerlingen in het Engels te gaan praten, maar dat was geannuleerd omdat er op de school een griep uitgebroken was. In de plaats daarvan zijn we naar het kasteel van Nagoya (Nagoya-jou) geweest, dat is gebouwd midden 16e eeuw. Je kan er echt binnen en het is ingericht als een museum, met informatie over de verschillende veldheren die er hebben gewoond, info over Nagoya in die tijd etc. Was echt interessant (om eerlijk te zijn, was ik opgelucht dat we niet naar die school moesten).
Na dat bezoek zette de bus ons af aan het station en kregen we een ticket voor de terugreis, die we individueel konden aanvatten. De meeste mensen waren moe en zijn meteen teruggekeerd, maar ik en Sonyong zijn nog een plaatselijk gerecht gaan uitproberen, hoewel we allebei ook heel moe waren en hoofdpijn hadden. Achteraf geen spijt van echter, want de udon was heel lekker.
Nagoya Castle
de dolfijnen bovenop Nagoya Castle (hoewel ze mee lijken op vissen met een drakenkop) deze heb ik alvast getemd :)
miso-udon, een specialiteit in Nagoya
ja, het is daar de gewoonte om een servet aan te doen tegen het spetteren. Ik dus niet alleen, ook sarariman in kostuum doen daar zo'n ding aan hihi...

In het station hadden we dus een ticket, maar geen zitplaats, zodat we ons maar met zijn tweeën in de gang hebben geïnstalleerd...
in de gang op de shinkansen
Daar geslapen. Daarna zonder getreuzel afscheid genomen en de metro op naar huis. God wat was ik blij toen ik in mijn bedje lag!!! Mijn verkoudheid was die dag op zijn toppunt en ik voelde me eigenlijk rotslecht. De volgende dag heb ik tot laat geslapen.
daarna ben ik met Nao en zijn vrienden, waarvan ik er een paar zelf kende van WIF naar Yokohama geweest. Ginds China Town verkend, lekkere 'nikuman' gegeten en daarna in 'Red Lobster' een heerlijk maal gegeten dat allemaal werd betaald door Kousan, die al werkte. Haha. De 18de nog eens naar Nao geweest en de 19de afgesproken met Elizabeth, waarmee ik naar Korea zou gaan, om bepaalde details van de reis af te spreken... Daarna nog een korte stop in de gym (maar niet te lang met mijn verkoudheid) en naar huis.
ik en Nao in China Town

Nao, ik, Waka, Komacchan, Kou, Sonchan en Ayumi in Red Lobster

Vroeg gaan slapen want de volgende dag om 4u op om de trein naar Narita vlieghaven te nemen, waar ik zou vertrekken voor een 4-daagse naar Korea. Maar dat is voor de volgende keer. Ik ga slapen...

Tine

lalalalaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Wat is het leven hier toch leuk!
Wat heb ik de laatste dagen uitgespookt? Wel, dat zal ik hier weer eens uit de doeken doen zie.


7 en 8 februari 2007
Samen met Nao naar zijn geboortestreek Tochigi. Daar in Kinugawa Onsen een leuke tweedaagse doorgebracht. Je kon er een wandeling doen met 5 checkpoints en als je alle stempels aan de travel balie afgaf, kreeg je een houten souveniertje. Leuk :)
Voor de rest ontspannen in de onsen, een kijkje genomen in de 'entertainment room' van het hotel, waar verschillende grijpmachines en ander kermisgedoe stonden... Der was een man die er toezicht moest houden en ik had er echt medelijden mee. Een ganse dag in het lawaai van al die dingen hun deuntjes door elkaar! Nee dank u...
Daar een half uurtje doorgebracht en dan op de kamer gekaart en gedronken haha. De volgende morgen vlug terug want Nao had les.　(ja in de vakantie, tis iets speciaal)


Nao in voet-onsen


sfeerbeeld












Prachtig landschap



















Raak de krokodil als hij uit zijn grot komt. Ik heb derop gemept! :)


























Ik in de weg van het sfeerbeeld :)






De volgende dag naar Waseda waar ik mijn resultaten mocht ophalen. 14 vakken allemaal A, waaronder ook 4 A+'sen :)))) Voor de rest rustig naar de gym geweest en genoten van het niksdoen, waar ik, al zeg ik het zelf, vrij goed in ben :))

Zaterdag 10 februari 2007

Vandaag met International Student's Seminar nog eens bijeengekomen voor een 1dags-evenement. Samen spelletjes gedaan en een Valentijnscake versierd (en daarna zelf opgegeten). Daarna nomikai. Goh, het was echt lang geleden dat ik had gedronken. Je kan het resultaat al raden, ik ziek natuurlijk :(( Het drinkfestijn zelf was leuk tot op een bepaald moment, en dan was ik gewoon ziek. Het ergste is nog dat ik me alles herinner. Jaiks :) Dankzij Shuuta en Ayuna toch nog goed thuisgeraakt.
Azri, Mari, ...,..., Daigo :)


me and the guys :) Daigo, Shuuta, Shinchan (allemaal Waseda)
ik en Ayuna




De dag erna de hele dag in mijn bedje gelegen met een zere maag, waardoor ik ook Dimitri's afscheidsfeest heb gemist... Heb ik echt wel spijt van, daar wou ik echt wel bij zijn, meer nog als je de commentaren achteraf hoort... Eten en drinken à volonté en ambiance te over... damn
Enfin, dat gaan we deze avond goedmaken met een privé-afscheidsfeest hier in onze keuken.

Maandag 12 februari 2007

Vandaag tot 10u geslapen en dan was ik echt wel wakker (de vorige dag niks anders gedaan dan slapen he). Naar de supermarkt geweest, verschillende inkopen gedaan en dan chocolade gesmolten om een eigen creatie te maken om aan Nao te geven voor Valentijn. Hier geven de meisjes de jongen die ze leuk vinden chocola op 14 februari, en op 14 maart is het de beurt aan de jongens om snoep of zo terug te geven. (of niet? aaauuuwww) Omdat de Japkes in het algemeen nogal heel veel verlegen zijn om hun gevoelens te uiten, doen ze dat met zo'n omwegen als deze he... Menig middelbare-school-student heeft er al dankbaar gebruik van gemaakt (of is er op pijnlijke wijze in contact mee gekomen)...
Daarna naar unief gefietst om eigenlijk naar de gym te gaan, maar uiteindelijk met Nao ne koffie gaan drinken :) Hij was vergeten dat het vandaag een feestdag was en hij dus geen les had. Omdat zijn dorm nogal ver is en hij 's avonds cheerleading-training had, bleef hij dan maar op school...

Dinsdag 13 februari 2007

Vandaag! Vandaag tot 10u geslapen, wat ik zeer redelijk vind. Uitgebreid ontbijt en dan naar Waseda vertrokken om een interview te gaan geven over een Belgisch recept. Dat zal in Waseda Weekly ergens in april verschijnen. (als het nieuwe semester begint). Ik heb stoofvlees in biersaus voorgesteld en ook een kleine babbel gedaan over onze frietkoten. Was wel leuk.
Daarna terug naar huis en de hele dag op de computer, verdorie! Ik ga nu toch wel weer eens wat anders doen hoor.

Tot ziens!

Tine

hallo daar!

na een telefoontje van het thuisfront tot het besef gekomen dat deze blog weer een nieuwe aanwinst kan gebruiken.

Tussen de 19de en de 25ste is er niet echt iets het vermelden waard. De laatste week ging wat trager omdat iedereen uitkeek naar de vakantie.

donderdag 25 januari 2007

's Avonds met Nao, Byōnaru en Rose naar het eindoptreden gaan kijken van de studenten bekkasei die het vak Japans drama hadden gekozen en dus een toneel hadden geschreven en nu opvoerden. Was beter dan ik had verwacht. Grappig. Chie deed er ook in mee, maar zij had maar een kleine rol die er voornamelijk uit bestond om op tijd en stond eens over het podium te lopen, zodat ik altijd te laat was om een foto te trekken. :) Ze had mijn pyjamabroek geleend hahaha.
poging om foto van Chie te trekken
Na dat optreden met Nao in izakaya gaan eten. Was lekker en gezellig. :)))

ik in Izakaya (Nao zijn foto is niet om op blog te zetten. Hij is net zoals ik dol op smoelen trekken haha)


Vrijdag 26 januari 2007

Omdat het de laatste week was, werd de les in de voormiddag een twintig minuutjes ingekort om samen met de klas lunch te gaan eten in een restaurant in de buurt van de campus. Op het menu stond hamburger met rijst en groentjes. Was eenvoudig, maar lekker. Chie deed zoals gewoonlijk, zelfs op de laatste dag, haar huiswerk tijdens de middag. Na het eten nog samen een stuk cake gegeten met een kop thee en dan naar de laatste twee lessen van de dag.
chie doet weer huiswerk tijdens de middag. foei!
klasfoto 6alpha



De laatste les, wat een anderhalf uur grammatica was, waarin we de test nakeken (waarop ik 90/100 had haha) en de laatste constructies bekeken, werd vroegtijdig beëindigd omdat wij ons toch niet concentreerden en de lerares een verkoudheid had en liever naar huis wou met haar hoofdpijn. Joepie!!!
Ben na de les een koffie gaan drinken met Nao om de brochures te bekijken die ik uit de coop had meegeschoept. We hebben toen besloten samen naar Nikko te gaan. Ik kijk er echt naar uit.

Om zes uur die vrijdag was er een einde-semester-feest voor alle 別科生　'bekkasei' (studenten intensive Japanese language program). Dat was ongelooflijk maar waar gratis. Het eten was overvloedig en superlekker. En drank: bier, wijn, fruitsap, ijsthee... De organisatie was tiptop. Daar gezellig gebabbeld en zowat afscheid genomen van de mensen die na dat semester naar hun land terugkeerden. Per land werden ze op het podium geroepen om een klein afscheidswoordje te zeggen. Er zijn ook wat traantjes gevloeid. (dat zal als het mijn beurt is waarschijnlijk niet anders zijn) Naarmate het bier in de flessen verdween, werd de sfeer gezelliger. Allemaal samen het universiteitslied van Waseda gezongen natuurlijk, met begeleiding van twee mensen van de 応援部 'ōenbu': supportersclub (die de supporters begeleiden in het aanmoedigen zodat dat ook vlot verloopt).
Hier en daar foto's genomen met mensen die terugkeren en ook mensen die nog blijven haha. De Koreaanse Sang Mee en Kim zijn al teruggekeerd. De keuken is er een beetje eenzamer op geworden.
er was veel eten, en lekker!

ik en Chie tussen de ōenbu-mannen
Chie, ik, Dimitri, Goen, Paula, Florian en Chris
Chie en Chris eten andermans restjes op. Hilarisch!!!


Na het feestje dat om 20u stipt eindigde, in de regen naar buiten en dan vlug naar Takadanobaba om verder te feesten. Het was een grote groep en het duurde nogal lang om te beslissen wat ze gingen doen. Uiteindelijk kregen we het op onze zenuwen en zijn we met een 15tal mensen van die groep gewoon een nomikai gaan doen, terwijl de rest de karaoke zijn binnengegaan. De nomikai was tof. Nog wat nieuwe mensen leren kennen ook. Na de nomikai naar huis gekeerd en goed geslapen.
ik en Byōnaru (Noorwegen)
Paula, Yuki en Florian



Zaterdag en zondag het rustig aan gedaan. Uitgerust, mijn was gedaan, kamer opgeruimd: notities en zo proper opgeborgen etc.
Zaterdag met Paula en Goen naar school gejogd. We willen allemaal wat aan onze conditie doen en dachten, met zijn drieën is het makkelijker vol te houden. Tot nu toe is het toch aan het lukken... Onze fietsen stonden daar nog omdat we vrijdagochtend met de fiets naar school waren gegaan, maar we na de nomikai niet echt in staat waren (allez, ik zoals altijd wel, maar kom) om nog op de fiets te kruipen. Dus naar daar gejogd, en dan met de fiets terug naar huis. Was echt een goed gevoel om ook het lichaam nog eens te doen werken.
Zondag met Paula en Vincent naar Korakuen Gardens geweest. Ik was er nog nooit geweest, hoewel het op amper een kilometer van onze dorm is. Hoewel het in de winter misschien op zijn minst mooi is, toch de moeite voor een wandeling. De bomen waren kaal, maar de tuin is echt mooi aangelegd en er is ook een Japanse tuin met een vijver en brugjes en de traditionele grote, dikke koi.

Maandag 29 januari 2007

Die dag rond twaalf uur vertrokken naar het administratiebureau om Japan opnieuw binnen te mogen na mijn reis naar Korea. Dat heeft daar een drie uur geduurd omdat er 200 mensen!! voor mij waren, maar de administratie zelf duurde ongeveer 2 minuten. Nu ja, zonder zou ik het land niet terug inmogen, dus moest ik wel.
Daarna aansluitend naar unief geweest, waar ik een kopie van dat formulier (allez, papier dat ze in uw paspoort plakken) moest inleveren en de rest van het bedrag moest gaan betalen omdat ik via de coop de reis had geboekt. Daar Elizabeth (ook wel snerusan want Snell is haar achternaam) tegengekomen. Samen Mos burger gaan eten en daar de assistent van in de klas tegengekomen en tot 17u blijven plakken en babbelen. Daarna terug naar huis en rustige avond doorgebracht.

Dinsdag 30 januari 2007

In lijn met onze ambitie om onze conditie op peil te brengen, rond een uur of 2 in de namiddag met Goen en Paula naar de gym van het unief geweest. Daar ons ingeschreven en een anderhalfuur gefietst, gejogd en machines bewerkt (of beter: door machines bewerkt geworden) en gestrecht. Daarna met zijn allen naar huis gekeerd, douche genomen en naar een film gekeken.

Woensdag 31 januari 2007

Vandaag ook naar de fitness geweest. Het breekt de dag zowat en ik heb toch niks beters te doen (vooral omdat mijn hoofd nog niet opnieuw naar studie staat)... 's Avonds dan met Nao, Byōnaru, Yuki, Chie en Florian gaan bowlen in Takadanobaba omdat we er kortingscoupons voor hadden. Was leuk. Ik ben er redelijk goed in haha.
Daarna met zijn allen nog iets kleins gaan eten en wat gaan drinken en daarna naar huis en weer goed geslapen.
Actie!
Yuki
Byonaru
Chie
Nao
ik
Florian


Donderdag 1 januari 2007

Om 14u een interview gedaan met de leerkracht die we elke donderdag hadden tijdens het semester. Zij doet onderzoek naar hoe buitenlanders Japans leren, welke studiemethoden en trucjes ze gebruiken etc. Dat heeft een uurtje geduurd. Daarna terug naar huis. Niet naar de fitness geweest. Lichaam kon al een pauze gebruiken. Té is nooit goed he. 't moet wel leuk blijven, nietwaar... 's Avonds om 20u afgesproken met Nao in Shinjuku, omdat onze bus daar rond 22u vertrok naar Fukushima om te gaan skiën jeeeeeeeeeeeeeeeeeeeej. De busreis zelf duurde een uur of zes. Ongelooflijk hoe je op relatief zo'n korte tijd in een heel andere wereld terechtkomt. In Tokyo was de zon aan het schijnen maar bij aankomst in Fukushima was het redelijk hard aan het sneeuwen en lag er al een 10cm sneeuw. Mooi om zien, maar ik was toch blij dat ik na een dag terug naar het zonnige Tokyo mocht. Een zonnekind blijft een zonnekind he, al vindt het ski nog zo leuk :)
om 4u23 in de bus

Vrijdag 2 januari 2007

Aankomst was rond 7u, met twee lange stops onderweg om niet te vroeg aan te komen. Redelijk goed geslapen op de bus, of misschien voelde ik gewoon geen vermoeidheid omdat ik zo uitkeek naar het skiën... Enfin, ik voelde me goed en opgewassen tegen de kou.
Een korte stop bij de huurwinkel om ons gerief op te pikken en daarna door naar het hotel in de buurt van de skipistes, waar iedereen (ook al bleef je er niet overnachten) de kleedkamers etc. kon gebruiken. Daar omgekleed, plastic botten aan, skilatten aangebonden en de eerste korte skiles van Nao gekregen. Nog geen 10 minuten bezig of al gebotst en hem ook doen vallen haha. Ik had mijn knie wat verdraaid, maar het was niet dramatisch en hij had geen kwetsuren gelukkig. Nog wat oefenen later had ik de techniek ongeveer beet en zijn we voor de eerste keer met de lift naar boven geweest. Die eerste keer was toch wel spannend zeg. Van beneden gezien lijkt die helling niet zo stijl, maar als je er voor staat... Maar alles goed verlopen. Ik denk dat omdat ik kan rolschaatsen etc. het niet zo moeilijk was omdat de techniek ongeveer dezelfde is. Ik ben hoe dan ook niet zo'n bange en die eerste afdaling dan ook, hoewel nog wat aarzelend en traag, vlot verlopen.
Ik in de sneeuw
Nao demonstreert hoe je moet vallen
Ik op de latten
Nao in de sneeuw
Rond 10u een pauze om te ontbijten en daarna nog een twee uur op de beginnerspiste. Nao wou daarna een andere piste proberen, een die wat langer was. Ikke mee natuurlijk. Maar, het was wel een voor semi-gevorderden... 't was ook te moeilijk voor Nao. Hij zei dat het lang geleden was dat hij nog zo bang was geweest. Met een steiltegraad van 30% ongeveer haal je wel snelheden zeg. Allez, dat zag ik toch van de vele mensen en zelfs kinderen die mij gezwind voorbijzoefden terwijl ik het overgrote deel op mijn achterwerk naar beneden ben geschoven. pfffff, dat was duidelijk nog boven mijn petje. Ik had in het midden echt zin om op te geven, maja, je moet naar beneden he... Het moeilijke is eens je valt, terug op te staan. Als je valt bovendien, gaan je benen soms in rare hoeken door die lange, zware latten. De enige oplossing is dan die latten af te koppelen, maar dan heb je weer de moeilijkheid om ze terug aan te doen op die steile helling. Ik was er bijna eens een kwijt.
Het heeft wat tijd gekost om beneden te geraken en mijn hartje ging nogal tekeer onderweg, maar uiteindelijk zonder ongelukken beneden geraakt (gelukkig konden de meeste mensen goed genoeg skiën om mij te ontwijken als ik in het midden viel)... Daarna even pauze genomen om te bekomen (hadden we beiden nodig)...ne lekkere choco hielp goed.
De rest van de dag braafjes op de beginnerspistes gebleven, en ik moet zeggen, tegen het einde van de dag ging dat al goed vooruit. Vlotjes naar beneden, soms zelfs al rapper dan de leerlingen van de scholen die daar op sportdag waren... (dat is echt wel de moeite hoor, want kinderen hebben geen angst en zijn zo flexibel dat het skiën hen echt wel makkelijker afgaat, denk ik)... Nao was ondertussen er alleen op uitgetrokken om een nieuwe route te verkennen, waarvan een stuk voor semi-gevorderden was.
De liften sloten die dag om 16u. Op de valreep nog de lift naar boven gedaan met Nao omdat hij zei dat de route die hij had gevonden echt wel leuk was en ik ze ook zou kunnen. Hij had gelijk. 't was een lange, met veel bochten in plaats van rechtdoor. De meeste mensen waren al vertrokken, dus hadden we de baan voor onszelf. Het perfecte einde van een leuke dag.

In het hotel nog een douche genomen, ff in het lekker warme bad gezeten om vooral de vingers en tenen te ontdooien en dan weer de bus op. Rond 22u terug in Shinjuku, Tokyo. Samen McDonald's gaan eten. Kan u zeggen, ik lag snel in slaap die dag. Tot mijn grote verbazing de volgende dag zelfs niet eens stijf. Zou de fitness al effect hebben? :)

Zaterdag 03 februari 2007

Die dag rond elf uur opgestaan, gegeten en terug geslapen :) In de namiddag wat gecomputerd en rond een uur of 8 's avonds de mensen van de dorm vervoegd in de lounge op de derde verdieping hier. Er was weer een tekken-tournooi aan de gang (spel op playstation nvdr.) en er werd ook enthousiast gescrabbeld. (ik alleen tekken) Met bier voor de mannen en cocktails voor de vrouwen ging het er vrolijk aan toe. Ben er lang blijven plakken (was nog niet moe he!) Uiteindelijk met Grant, Chris en John naar Suidōbashi afgezakt om te gaan karaoke-en om 2u 's nachts. En we waren bijlange niet de enigen daar! Tot de vijven daar gebleven en dan naar huis na een stop in de 24u-open-combini (convenient-store) voor een sandwich en ijs. (ik alleen een sandwich). Chris kunnen overtuigen om maar al te stoppen met bier :) Hij was al goed beschonken en hilarisch bezig. Die is echt zooo grappig als ie in de wind is... :)))
Rond de zessen hen kunnen overtuigen om mij te laten gaan slapen.

Zondag 04 februari 2007

Dat is vandaag he! Om twaalf uur opgestaan om met Paula, Vincent en Chris (John ging normaal ook mee, maar die voelde zich rot (kater) 's morgens dat hij naar huis is vertrokken) naar Indische all-you-can-eat te gaan. Chris zag er niet zo schitterend uit, moet ik zeggen, maar hij kreeg al een beter kleurtje tijdens het eten. Hij zegt altijd dat hij niet zo snel meer herstelt na een drinkpartij als toen hij 25 was. Ik vraag mij af of het echt zo snel bergaf gaat. Indien ja, moeten we der van profiteren he! ;)
In de namiddag met een vol maagje nog wat slaap ingehaald en daarna gecomputerd en een telefoontje van thuis gekregen. jeeeeeej. Deed deugd om iedereen nog eens te horen. Ben bezig aan een programma op te stellen voor als mijn ouders komen de eerste twee weken van april. Ik heb de eerste week nog geen les, heb ik gezien, dus ik moet ook niet (zoveel) brossen. Joepie.

Tenslotte: voortuitzichten voor februari?
-6 en 7: bezoek aan Nikko
-14-16: bezoek aan Mie en Nagoya met ICC center (waar ik language exchange deed)
-20-24: reis naar Korea: Seoul (waar Sang Mee is) en Pusan (waar Chie woont)
daartussen nog een bezoek aan Tsukiji, 's werelds grootste vismarkt, een supergroot aquarium in de buurt van Roppongi en zeker nog eens afspreken met Annabelle, want dat is ook weer veel te lang geleden...
Voor maart nog niet zoveel gepland, maar ben van plan naar Fukuoka te gaan om hostfamilie van vorig jaar nog eens te bezoeken. Misschien met Nao, en anders zoek ik iemand anders. In maart is het zijn cheerleading wedstrijd en ik weet niet hoe druk hij het daarvoor heeft... we zien wel.

Ik hou van Tokyo en het studentenleven :))) Kan echt niet beter!!
Tot blogs!

Tine