Hallo beste mensen

Het is hier nu kwart voor drie, maar ik heb nog geen oog dichtgedaan. Maandag beginnen de lessen. Ik denk dat ik al wat zenuwachtig ben. Volgens mij gaat morgen ook een slechte slaapdag zijn. Voor de rest mag ik niet klagen. Ook de laatste dagen niet stilgezeten. Ik hoop dat het wat rustiger wordt op vlak van geld uitgeven (nee mama, ik heb nog niks nodig :)) want dit is toch niet zo gezond voor de portemonnee (zeker omdat de storting voor september pas in oktober gebeurt). Maar we moeten het ervan nemen nu het nog kan, is mijn motto, en daar hou ik me aan :)
Vandaag ben ik met Grant voor niks naar het zwembad gefietst deze voormiddag. Het is op zaterdag pas vanaf de middag open :(. Tegen 12u moest ik echter in Takadanobaba (metrostation dicht bij Shinjuku) zijn om lunch te gaan eten met Kris en een paar vrienden. Daarna zijn we allemaal afgezakt naar het Yasukuni-schrijn museum, dat ik nog niet had gezien. Wel de moeite maar nogal een saaie opsomming. Halverwege heb je zin om te stoppen... Maar we hebben flink doorgezet. Daarna rechtstreeks de metro genomen naar Shibuya, waar ik had afgesproken met Annabelle en Stijn van Leuven en ook Julian (Frankrijk) en Jennifer (Engeland) heb ontmoet. Zijn zitten allemaal op Seijo. Uiteindelijk zijn we naar een restaurant geweest dat 'Christon Cafe' heette, en dat helemaal was ingericht als een kerk of zoiets. Het was er redelijk donker, wel origineel, maar het doet een beetje gothic en raar aan als drinkomgeving :)
Enfin, ons Nederlands terug wat geoefend, veel gelachen, veel gepraat en lekker gegeten. Nog niet eens zo duur... Tegen half een was ik terug thuis en dan ben ik bij mijn buurvrouw Susan (Konchan) binnengesprongen, waar ook Florian nog was. Nog wat gebabbeld en dan nog wat cornflakes gegeten in de keuken en dan een uur liggen woelen in bed...
Ideaal moment om uit bed te komen en blog te updaten dus :) Ik had gehoopt dat er iemand van mijn familietje online zou zijn, maar helaas :) Niet getreurd, morgen beter. (als ik tijd vind :p)
Nog een leuk verhaal: donderdag de 28sten was het weer een welkomst-feestje door twee studentenclubs in hetzelfde etablissement waar het vorige keer ook zo leuk was (na Harajuku). Veel volk en nog meer leut weeral. :) Het was echt een bonte avond. Het feestje zelf was ok, maar wat erna kwam is nog grappiger:
-Grant was al thuis en ziek toen ik terugkwam rond 22u30, na het napraten buiten (feestje was van 19u-21u)
-Kris heeft zonder het zich te herinneren drie uur op de metro gezeten en is op plaatsen geweest waar hij helemaal niet moest zijn (hij had de volgende dag nog ticketjes in zijn broekzak zitten)
-Florian in zijn zattigheid met Japanners meegeweest die hij nog maar pas kende, en is rond 3u thuisgekomen, maar kan het zich niet herinneren. Hij heeft ook een hele resem nieuwe contacten in zijn telefoon staan die hij zich niet kan herinneren... Hilarisch!!!
-Ik ben een braaf meisje natuurlijk. Ten eerste: ik ken mijn grens en ten tweede: ik hou me eraan. Ik geef toe dat ik ook niet meer sober was, maar toch geen vergelijk met voorgaande verhalen! Ik ben na het napraten buiten met John teruggekeerd naar onze dorm, (hij was net verhuisd), waar hij op de zetel in de TV-kamer in slaap is gevallen :) Tegen de ochtend was hij spijtig genoeg al weg, zodat ik hem niet heb kunnen bedanken... Toffe gast.
De volgende dag geen kater, maar wel redelijk moe. Gewoon weer een dagje rustig aan gedaan...
Een selectie foto's (alweer met dank aan Florian de fotograaf van dienst) zodat jullie een beetje een idee krijgen van de situatie:

Zo ziet een izakaya er dus uit: iedereen zit aan van die lage tafeltjes en drinken maar! Er is eten ook natuurlijk, maar dat is eigenlijk bijzaak :) En zoals je op de foto ziet (op de achtergrond): eerst gezamelijke kanpai (proost!)

Yooko (prettig gestoorde Japanse), Hayato (vriendelijke Japanner, maar ken ik niet zo goed), ik, John (Korea, is sinds twee dagen van onze dorm weg, maar zal zeker nog op andere foto's opduiken) en Florian (nu eens niet zelf met een camera in de handen)

Na verloop van tijd krijg je dan zo'n taferelen... Kris, Kazu, Grant en Yooko in een vrolijke ?! bui :)

Voila, da's buiten: Taim (Korea: lijkt een beetje beschaamd met dit zootje op de foto te moeten :p), Florian, John, ik en nog een Koreaan (verdomd moeilijke Koreaanse namen ook altijd!)

Belgians, unite! Nicolas, midden van de foto, de andere KUL-student op Waseda. Wees niet misleid door zijn engelengezichtje, ook deze jongen kan bier verzetten (en wordt er vrolijk van).
Ziezo, dat waren de foto's van de hiervoor beschreven wilde avond :)
Morgen is er een matsuri in Ikebukuro, waar ik wel naartoe zal gaan, denk ik. De laatste dag van de vakantie!! Ik kijk langs de andere kant al uit naar de lessen. Zal heel interessant zijn, denk ik. De kwestie is een goede balans te vinden tussen studie en ontspanning, nietwaar?
Enfin, van ontspanning gesproken, ik ga maar best terug proberen slapen denk ik :)
baibaaaaaai!

Hallo iedereen,

de laatste twee dagen niet geblogd omdat er eigenlijk niks is gebeurd. Het heeft geregend zodat ik de meeste tijd binnenshuis heb doorgebracht (en een trip naar de supermarkt is nu niet bepaald wereldnieuws :))
Heb wat gelezen, wat op de computer gewerkt, wat met andere mensen gepraat en wat playstation gespeeld... dat is het zowat. Morgen is er alweer een welcome party met nomihoudai waar ik maar naartoe zal gaan zeker... niet om te drinken, maar wel voor de toffe groep!
Jonathan heeft zijn eerste post gepost en dat ziet er daar weer goed uit. Volgens mij is het voor hem en zijn gastgezin alsof hij nooit is weggeweest hehe.
Tot blogs beste vrienden!

Nog van de 19de (vlnr): Ik, Yuitaro, Paula, Kris en Grant in een izakaya. :)

Amai, weer een dag die ik in dit kleine vakje moet zien te vertellen! Vandaag 24/09/2006 was er een Tokyo Tour, georganiseerd door 2 studentenclubs samen. Ik besloot te gaan, samen met Thomas en John (Korea) van mijn kot. Ik met fiets naar Waseda. Ginds aangekomen in groepjes verdeeld, naargelang de wijk die je wou gaan zien. Ik koos voor Harajuku en Shibuya, twee plaatsen waar ik nog niet eens in de buurt was geweest.
Harajuku is een goede plaats om koopjes te vinden, en een goede plaats om vreemd geklede mensen te gaan bekijken. 'cosupuree' (costume play) in het Japans: zich verkleden. De meisje op de foto zijn gekleed in 'Lolita fashion': popachtige kostuums. Wel de moeite om te zien. Er gaan zelfs toeristen expres naar Harajuku om hen te fotograferen. En ze hebben niet liever! Het lijkt wel een zoo :)

Enfin, dat ff bekeken, en daarna Meijijingu bezocht.

Zoals je ziet, weer ambiance. Ik weet niet hoe het komt, maar iedereen is hier zo leuk!!! Ik voel me helemaal in mijn element :)
Omdat het daarna te laat was om nog naar Shibuya te gaan (wat oorspronkelijk wel de bedoeling was), zijn we al teruggekeerd naar Takadanobaba, de plaats waar alle groepjes terug zouden verzamelen om 18u om dan samen een 'nomikai' (een drinkfeest) te houden. Omdat het nog maar vier uur was, zijn we karaoke gaan doen. Dat was ook de moeite zeg!

Op deze foto: ik, Yuina, Yooko en Yurika. Gekke meiden! :)
Daarna dus opnieuw verzameld en nomikai gehouden.

Nomikai betekent bij studenten meestal nomihoudai: de module waarbij je 2500yen betaalt en dan twee uur à volonté mag drinken. Je kan je het resultaat al inbeelden: flessen bier die ad fundum worden binnengekapt, mensen die aan de zware drank gaan om zo snel mogelijk zat te worden. Dat is het uiteindelijke doel: amper op je benen meer kunnen staan tegen dat de twee uur om zijn. Daar doe ik dus niet aan mee he! (zou nog niet kunnen, moest ik het wel willen trouwens, wegens mijn maagje, maar dat kan me niet schelen eigenlijk.) Ik had trouwens hoofdpijn (van de moeite? het lawaai? ik zou het niet weten...) Ik was dus nog goed wakker en nuchter.

Het was echt grappig om al die zatte mensen te zien buitenstrompelen. Het café was trouwens op het derde verdiep, dus het is een wonder dat er niemand de trap is afgedonderd! Ik en John (Korea) hebben een ladderzatte Thomas naar huis begeleid en nu zit ik hier voor mijn computer. Ik had gehoopt om Jonathan nog online te treffen, maar die zal wel met zijn voorbereidingen bezig zijn. (nee, Jonathan, ik ben niet boos :p)
Morgen vertrekt hij immers naar Japan. Een goede reis, Jommi!!!!! Vanaf nu dus ook zeker zijn blog in het oog houden, he mensen!
Tot het volgende spannen avontuur!!! Baibaaaai! Ik kruip onder de wol...

Nog praktische info:
Mijn telefoonnummer van de vaste telefoon op mijn kamer: 0081-3-3817-7250
Mijn telefoonnummer van de gsm: 0805-462-2307
(voor de oplettende lezer: mocht de laatste vier nummers kiezen)
mijn e-mail adres op gsm: vbtine@ezweb.ne.jp
(maar mensen buiten Japan: dit niet gebruiken aub, tenzij hoogstnodig. De mails komen direct op mijn gsm, maar als je vanop computer stuurt, kost het mij extra...)

Hallo iedereen,

De laatste paar dagen niet gepost, dus hoog tijd voor een update. Ik zal wel al een paar dingen vergeten zijn, maar kom.
Ik heb stilaan het gevoel dat ik geïnstalleerd raak. De belangrijkste formaliteiten zijn achter de rug en binnen een week krijg ik mijn belangrijkste document, de 'Alien registration card' in bezit, waarmee ik dan enkel nog een postal savings account moet openen.
Vandaag voor de tweede keer met de fiets naar school. Ik heb wel bijna een blinde mevrouw van haar sokken gereden... Gelukkig had ik goede remmen, zodat we er beiden met de schrik vanaf kwamen :) Het weer deze morgen was echt zonnig, zodat ik een topje aangedaan had, maar tegen dat ik van de inschrijvingen buitenkwam, rond half twaalf, was de lucht betrokken.
Ik ben me gaan inschrijven in het International Community Center (ICC) voor een 'language exchange'. Dat betekent dat het centrum bemiddelt en je koppelt aan iemand die jouw taal (in mijn geval is Engels meer waarschijnlijk) wil leren. Ik heb daar de Chinese Rui leren kennen, die ook zo'n formulier aan het invullen was. Ik heb haar mijn telefoonnummer gegeven, maar heb het hare niet, dus de bal ligt in haar kamp. Ze is 18 en haar eerste jaar op Waseda. Het leek alsof ze ook nog niet zoveel vrienden had. Nu ja, zelfs al komt er niks van, tis nooit verloren he.
Ben samen met Rui teruggewandeld naar het 'Center for International Education', het gebouw waar alle oriëntaties plaatshadden. Daarna was ik eigenlijk van plan naar huis terug te keren, maar kwam in Susan (Konchan) van mijn kot tegen. Die is graduate student en moest in de namiddag inschrijven.
We zijn dan maar toch met zijn drieën iets gaan eten. Daarna namen we afscheid van Rui. Ik heb daarna gewacht tot Susan zich had ingeschreven en daarna hebben we de tijd proberen doden tot 17u30. Dan zouden ze in het ICC de film 'Tokyo Story' (van regisseur Yasujiro Ozu) vertonen, met daarna een korte bespreking door een of andere professor, met kans tot vragen stellen. Enfin, tot die tijd zijn we al naar het ICC gegaan, waar zo een wand is met tien verschillende grote plasmaschermen in de muur ingebouwd (gesponsord door Samsung), met op elk een verschillende post uit heel de wereld: China, Arabische zender, Duitse zender, een Japanse en een Amerikaanse (CNN). In ruil voor je studentenkaart kan je een koptelefoon krijgen en in een zetel plaatsnemen. We zijn alletwee in slaap gevallen daar!!! Dat was niet de bedoeling, maja, de avond ervoor hadden we feestje op kot gehad, georganiseerd door de bazin hier (mevrouw Shikata), dus was het weer niet voor 2u dat ik in mijn bed lag... het worden hier lange dagen :)
Enfin, toen we wakker werden, zijn we naar een cafeetje van Waseda geweest en een koffie gedronken om wakker te worden. Ik heb ook een stukje honingcake gegeten. Was echt lekker. We zaten daar op een terras met wat groen in de buurt en ik werd natuurlijk 10 keer gestoken in dat kwartier. De Japanse muggen zijn echt agressief! Ik ga morgen wat lotion of zo kopen om eraan te doen. Op mijn kamer heb ik er geen last van, maar amai, daar dus wel. Krabben maar!
Om half zes stipt begon de film en hij duurde tot 20u. Een paar jaar geleden was die film door filmcritici en filmjournalisten uitverkozen tot beste Japanse film ooit, dus moest wel de moeite zijn he. Was inderdaad mooi. Het is een film die wat voortkabbelt, maar wel ontroerend eigenlijk. Achteraf heb ik zelfs een vraag durven stellen hehe.
Al bij al weer een druk dagje.
Gisteren was het feestje hier op de dorm, zoals ik al vertelde. Mevrouw Shikata had alles goed in orde gebracht, amai! snoepjes, bier en wijn à volonté. Ze had echt niet op een paar yen gekeken! Als het maar niet bij onze huur wordt opgeteld! :) Zijzelf ging rond 21u weg, maar wij natuurlijk nog blijven plakken. 't Was weer gezellig. Gisteren heb ik voor de rest niet veel gedaan. Ik ben opgestaan met hoofdpijn... Mijn schouders zitten weer vast, denk ik.
Maar daar heb ik ook al een oplossing voor bedacht. Morgen gaan ik en Konchan en de andere meiden van kot die meewillen, naar LaQua (naam van koopcentrum in Tokyo Dome City) Spa, een onsen waar je ook massage kan krijgen. Zal weer leuk worden!
Neem het mij niet kwalijk dat ik ervan profiteer he, want mooie liedjes duren niet lang. Op 2 oktober is het gedaan met de pret en studeren geblazen. Trouwens, ik heb ook nog mijn studentenjob waar ik aan voort ga werken.
Over mijn studieprogramma: ik moest tenminste 13 periodes van 1u30 elk kiezen, dus elke week 19u30min. Japans. Daar komt nog bij dat ik er 14 heb gekozen, zodat ik eventueel degene die me minst bevalt nog kan laten vallen, wat makkelijker is dan er nog een bij te nemen later. Als ze allemaal interessant zijn, ga ik ze wel allemaal blijven doen, denk ik. 'k Heb er echt al zin in. Vreemd he!
En dan nog enkele foto's van de voorbije dagen die ik jullie niet wil onthouden. Florian doet computerwetenschappen en heeft voor ons allemaal een gedeelde ruimte gemaakt, waar iedereen zijn foto's kan delen. Dit zijn er van zijn hand die ik vandaag gekopieerd heb:
Ik in de Fountain Garden bij Imperial Palace.

Wat ik gegeten heb in een stalletje voor Yasukuni-jinja: negiyaki. mmmmmm (mijne wel zonder mayonaise) :p

Yasukunijinja, het schrijn waar zoveel controverse rond bestaat, omdat Koizumi er elk jaar naartoe gaat. Het is eigenlijk een schrijn ter ere van de gevallen strijders van W.O.II, waarvan er 14 Class A war criminals worden genoemd. Koizumi beweerd er als individu naartoe te gaan, maar kan je je dat als eerste minister wel permitteren?


Een of ander gebouw op de grond van het Keizerlijk Paleis, van alles gescheiden door een slotgracht die het geheel omringt. Ik heb in mijn reisgids gelezen dat tijdens de grote boom, wanneer de grondprijzen de pan uitrezen, het grondgebied evenveel waar zou zijn geweest als de hele staat Californië!

Zicht op gebouwen rond het Keizerlijk Paleis. Ze vormen een ongelooflijk contrast met de rust die de oude gebouwen aan de overkant uitstralen, of hoe oud en nieuw naast elkaar bestaan in Japan:

Deze morgen oriëntatie gehad over de klassen. In totaal moeten we elke week 13 lessen van anderhalf uur elk volgen. Dat is stevig, zou ik zeggen. Daarnaast krijgen we natuurlijk voor al die lessen nog huiswerk. Het wordt afzien dit jaar, maar ik denk wel dat je met sprongen vooruit gaat. Oriëntatie gebeurde dus ngl. de level waarin je werd geplaatst. Ik (en ook Nicholas van Japanologie in Leuven) werden allebei in level 6 ingedeeld. Ik ben tevreden.
Gisteren zijn we met een paar Japanners en veel kotgenoten uitgeweest naar een izakaya (zo noemt men een gewoon café waar je kleine gerechten kan eten en vooral alcohol kan drinken). Het was echt leuk. Ik heb een paar foto's op mijn gsm toen iedereen al in een goede bui was. Blijven plakken en daarna feestje voortgezet in de TV-kamer hier op kot. Om vier uur lag ik pas in mijn bed.
Vanmorgen er om half negen uit om douche te nemen en voor de eerste keer met de fiets naar school te gaan. Het was heel aangenaam. Ik ben rond half tien vertrokken en kwam 25 minuutjes later aan. Het was nog niet te warm en ik fietste de meeste tijd in de schaduw. Wel alle rode lichten gehad en soms een bijna-aanrijding met onvoorzichtige voetgangers. (nee, het lag niet aan mij!)
Tot blogs!

Omdat het misschien wel leuk is voor jullie om een gezicht op de vernoemde namen te kunnen plakken: hier een eerste paar foto's:
Dat zijn vlnr: Grant (Amerika), Florian (Oostenrijk), "Konchan" (ook wel Susan, China) en Go-en (ook China).
Thomas, de Tjech.
volledig naast de kwestie, maar wel leuke foto: ik die mee moest omikoshi (draagbaar schrijn) dragen:
De laatste: in Tokyo Dome City genomen: Konchan (Susan), Paula (Spanje), ik en Ioan (Frankrijk).

Hooooi!

weer en dag voorbij, dat betekent dus, weer nieuws hier uit Japan... Ik weet niet of ik ga kunnen volhouden om elke dag wat te posten, want mijn leven is nu nog niet zo druk natuurlijk. Vanaf 2 oktober, de dag dat de lessen beginnen, zal het wat anders zijn. Ik hoorde hier al geruchten rondvliegen dat we 3 tot 5 uur huiswerk per dag gaan krijgen. 'T is dan ook de intensieve cursus natuurlijk en eerlijk gezegd kijk ik er nog naar uit ook!
Ik heb het gevoel alsof mijn Japans-nog maar door met andere buitenlanders te praten- al verbeterd is. Dat is goed nieuws.
Minder goed nieuws is dat de muggen hier hard steken. 'k Heb al een stuk of tien beten, en het zal er niet beter op worden, vrees ik. Morgen naar de apotheek voor iets ertegen.
Normaal wou ik vandaag om mijn gsm, maar dat is niet gelukt, omdat het een officiële verlofdag is, dus er was niks (dwz van overheidsgebouwen etc.) open, en ik moet er eerst nog een document gaan halen voor ik mijn gsm nog maar kan aanvragen. Dat is hier niet om te lachen zenne!
Ik ben dan maar met Florian de toerist gaan uithangen in de buurt van het Keizerlijk Paleis (dat ook op een van de satellietfoto's staat). We zijn ook naar de controversiële Yasukuni-schrijn langsgeweest en ook binnengeweest in het Science museum, wat me deed denken aan Technopolis in Mechelen. Wel leuk. Toen het begon te schemeren kwamen we nog aan een fonteinparkje. Daar nog wat foto's genomen en toen huiswaarts gekeerd. Heb weer heel wat kilometers in de benen vandaag. enkele foto's van vandaag:

Hallo iedereen!

het is nu zondag, wat betekent dat ik het rustig aan doe vandaag. Ik ben nog steeds niet echt aangepast aan de Japanse tijd. Een jetlag zou ik het niet noemen, maar ben gewoon wakker tot een uur of twee 's nachts en slaap dan (als ik zelf mag kiezen) tot een uur of 11.
Ben vandaag naar een 100yen-shop geweest. Alles wat je daar vindt, kost 100 yen.

Straks nog even naar de supermarkt (met mijn fietsje)!

Nog een paar foto's uit de omgeving. Het LaQua Tokyo Dome city-pretpark, waar je de overkop (die niet overkop gaat) van kunt zien. Gisteren zijn we met een paar daar eens naartoe geweest en hebben we hem al uitgeprobeerd. Heel leuk hehe. 't Is er heel mooi verlicht 's avonds, maar te donker om duidelijk te zien op foto's. Degenen die op bezoek komen, zullen het nog wel zien :p
Het andere gebouw is de civic hall, waar meeste administratie gebeurt. Je kan echter vrij in en uitlopen, wat wel leuk is, want op de 26ste verdieping, die halve cirkel dus, heb je een super zicht op de omgeving. Of val ik nu in herhaling :)

Voor wie wat meer wil weten over de maatschappelijke kant van leven in Tokio, die kan terecht op de nieuwe link in de zijkant. 'k Heb ook een link gepost met een site die prijzen vergelijkt, maar die is helaas in het Japans. Voor de mensen die toch gaan kijken: de eerste kolom stelt de prijzen in Tokio voor, de tweede die in Londen, de derde die in New York en de vierde in Parijs. Interessant, niet?

driewerf hoera!!! Net zoals Jonathan heb ik met Google Earth mijn dorm proberen zoeken, en het is gelukt! Eigenlijk niet eens zo moeilijk.
Zo kwam ik erbij: eerst zocht ik het Imperial palace op. Daarna concentreerde ik me op de witte stip een beetje ten noorden van het paleis, dat de Tokyo Dome is. Er is ook een pretpark naast, dat ik voor de aardigheid er ook maar bijzet. Let op de schaduw op straat van de overkop (die niet overkop gaat) en je kan de splash ook zien. Er is ook een grote voetgangersbrug over de grote weg, die naar het koopcentrum leidt.
Dat even terzijde. Van Tokyo Dome is het misschien 500 meter naar mijn kot. Het ligt er ten noorden van. Ik heb ook een close-up genomen: als ik het juist voorheb, zou Tomisaka International House het huis in het hartje van de foto zijn.

Nog foto's....
Van de keuken (uit een andere hoek getrokken hehe) redelijk groot wel, zoals je kan zien. Handig is ook dat alles door iedereen mag gebruikt worden. Bestek, borden, rijstkoker, microgolf, alles is aanwezig...En de drie grote ijskasten. Wel niet vergeten kamernummer op eigen gerief te schrijven!














En dan sanitair: douches en WC, zoals gezegd ook pico bello proper in orde.





En dan de 'lounge room' hehe: met TV en piano! (maar die staat niet op foto) en een hoop boeken die voorgangers daar hebben achtergelaten. (er zat iemand tussen die graag stationsromannekes las hehe)

Foto's van mijn kot: Tomisaka International House
De reeds vernoemde alarmklok, waar ik in het begin zoveel last mee had, maar nu zijn we goede vriendjes. :)
Mijn bedje, wel een goed bed eigenlijk-niet onbelangrijk voor een slaper zoals ik!
Mijn bureau, waar nog duchtig aan gestudeerd zal worden dit jaar!
De boekenkast (nu nog zonder boeken) en de lavabo (met medicijnkastje erboven). Aan de andere kant van de lavabo is er een grote kast, maar vond het niet de moeite daar een foto van te nemen.
En dan: een paar foto's van de keuken. Ze ziet er misschien een beetje oud en gebruikt uit (dat is ook zo), maar ze is echt wel proper. Ze wordt dan ook, net als het sanitair, niet 1 maar 3 keer per week gekuist!

weer een dag voorbij

jongens toch, wat vliegt die tijd hier. Ik heb deze morgen placement test gehad, die van 9u15 tot 12u duurde, dus redelijk vermoeiend was. Er zijn acht levels naargelang talenkennis... Ik ben eens benieuwd. Ik had er niet speciaal voor gestudeerd, wat natuurlijk wel betekende dat mijn kanji niet zo denderend meer waren na twee en een halve maand vakantie... oh, well :)
In de namiddag nog wat uitleg over hoe we een bankrekening moeten openen en zo van die zaken.
Ik heb een membership card van de co-op gekocht vandaag, waardoor ik goedkoper boeken en CD's en zo kan kopen. Ze hebben ook een klein superetteke daar, wat ook wel handig is.
Daarnaast heb ik ook een fiets gekocht. Hij kostte wel rond de 10 000 yen, (73,2 euro) maar als je rekent dat de bus me 400 yen (2,5 euro) per dag kost, vond ik dat wel redelijk (betekent dus dat ik na de 25ste dag profijt begin te doen). De fiets heb ik hier in een winkel dicht bij kot gekocht, na eerst op aanwijzing van een staflid van het unief een uur verloren te lopen in de buurt van de campus, waar ook een fietsenwinkel zou zijn...
Ik ga vandaag ook een eerste wasje proberen doen. De wasmachine is echt wel heel gebruiksvriendelijk: kleren erin, wat waspoeder erop en op 1 knop drukken: volautomatisch woehoe! :)
Het weer is nog altijd betrokken, maar 't heeft niet geregend vandaag. Ik ga straks eens een toer doen op kot en wat foto's trekken zodat jullie kunnen zien hoe het er hier uitziet...

Nog een leuke anekdote die ik echt niet voor mezelf kan houden:
Toen ik met Kentaro en Ioan een namiddagstop hield in een café, vroeg ik eerstgenoemde of hij soms kanji kon verzinnen bij mijn naam. Toen ik vermeldde dat mijn hostfamilie mijn naam als Chi-na schreef, moest hij eens nadenken en schreef hij twee kanji op. (volledig volgens uitspraak he) ik verwachtte natuurlijk een veelbetekenende naam. Wat hij schreef was: 千菜, wat zoveel betekent als 'duizend groenten'!!!
Nice, very nice...

Wie had gedacht dat ik, die verwachtte met mijn zwaarste kleren aan te zullen smelten van de warmte in Japan, toe zou komen onder een grijze lucht? Echt waar, het leek een typisch Belgische regendag. Goed voor mij, natuurlijk.
Op de luchthaven was het even wachten op de vrijwilligers van Waseda die ons zouden komen ophalen. Ze hielpen ons onze bagage op te sturen naar onze respectievelijke dormitories, kochtten een treinticket voor ons en zetten ons op de trein. Heel vlotjes verlopen. Na ongeveer een uurtje sporen kwamen we toe in het station van Shinjuku. Daar stonden er alweer behulpzame vrijwilligers ons op te wachten om ons naar onze dorm te begeleiden. Een van hen heette Ishimaru Kentaro, waar ik vandaag ook veel mee ben opgetrokken.
Vervolgens heb ik mijn handbagage uitgeladen en wou ik mijn computer opstarten, maar stelde ik vast dat ik natuurlijk een converter nodig had. (Het electriciteitsnetwerk en de gaatjes van de stekker zijn hier anders.) Dilemma. Zou ik op mijn eentje eropuit trekken? Of eerst wat slapen? maja, k had ook geen alarmklok, dus ja, eerste optie dan maar.
Met mijn gids van Tokio in de hand de metro genomen. Iedereen die mijn oriëntatievermogen kent (voor degenen die het niet kennen: nihil dus!), moet erkennen dat dat heel dapper van me was! Zeven haltes met de metro later was ik in station van Shinjuku, waar een heel shopping center met de naam Odakyu boven is gebouwd. Er zijn echt twee Tokio's als je het mij vraagt: 1 boven en 1 onder de grond!
Enfin, daar wat rondgestruind, volledig overrompeld door de overvloed aan koopwaar. Vier verdiepingen enkel vrouwenkledij, een verdieping kinderkledij, vier verdiepen electronica... echt hallucinant :) Heb uiteindelijk toch een converter, een klokradio en twee handdoeken kunnen kopen.
Teruggekomen was de miserie nog niet gedaan. Mijn grote valies was gelukkig al aangekomen, zodat ik eerst een douche heb genomen en me heb omgekleed. Daarna ff mail gestuurd en toen de klokradio proberen goedzetten. Dat was blijkbaar een high-tech ding dat de stralen van een of andere toren in Japan zou opvangen en zo automatisch de juiste tijd moest aangeven. Normaal gezien, dus. Lukte dus niet. Gelukkig kon je hem ook manueel goedzetten, wat ik dan heb gedaan. Dat was echter nog niet alles. Het alarm zetten heeft me nog anderhalf uur gekost, heb er zelfs een Koreaanse kotgenote bijgehaald... Uiteindelijk in slaap gevallen, niet wetende of het alarm nu zou werken of niet, waardoor ik om de twee uur wakker schrok uit vrees om te laat te komen de volgende dag.
Gelukkig werd ik door mijn wekkertje toch wakker gemaakt om 8 uur deze morgen (en was eigenlijk redelijk uitgerust!) en kon ik Chinese medekotgenoten onderscheppen in de gang en zo meegaan met hen naar de bushalte (die ik niet wist zijn). 15 minuutjes op de bus. Na drie keer aan passanten te vragen waar het Center for International Education was, toch toegekomen aan het voornoemde gele gebouw. Daar algemene uitleg gekregen over de nodige formaliteiten als 'alien registration card' (klinkt sf he), 'Health insurance card' (wat ook verplicht is) etc. Daarna een lunch op het achtste verdiep, waar ik met verschillende mensen een praatje heb gedaan en ook de andere Belg Nicolas (ook van Leuven) heb gezien. Het lijkt me echt wel een leuke groep.
En ook de mensen van mijn kot vallen echt goed mee. Ik was gisteren na het shoppen een uur of drie gaan slapen, waardoor ik de samenkomst op het derde verdiep had gemist, maar heb ze vandaag op de terugweg in de bus ontmoet. Een Duitser, twee Amerikanen, een Fransman van het vierde verdiep (enkel jongens-verdiep). Op mijn verdiep de vriendelijke Koreaanse die me heeft geholpen met mijn klok en een paar Chinese meisjes, waar ik dus vanmorgen de bus mee heb genomen. (want mijn verdiep is een enkel meisjes-verdiep).
Het enige minpuntje is mss dat mijn kot naast de keuken is gelegen, dus ik hoor wel stemmen. Maar tis hier geen luidruchtige bende, dus zoveel stoort het me niet.
In de namiddag naar stadhuis geweest voor 'alien registration card' (ik ben een alien hehe), waarvoor ik formulier moest invullen en nog eens terugmoet binnenkort. Daarna met Fransman Ioan van mijn kot (die doet PHD in politiek met focus op Japan) en Kentaro (de Jap die ik al heb vernoemd) opgetrokken. Wel handig dat die laatste erbij was. Op het bovenste verdiep (26) van het gebouw waar het stadhuis is, had je een prachtig zicht op Tokio. Daarna naar een shopping center geweest en wat praktische zaken gekocht. Aan het shopping center waren een paar pretpark-attracties. Een overkop (die niet overkop gaat), en zo een soort splash-ding. Ze waren echt met het shopping center zelf verweven, wat ik echt wel knap vond. Spijtig genoeg had ik mijn fototoestel niet bij. Dat zal me vanaf morgen niet meer gebeuren!
Daarna nog naar de supermarkt om eten, en mijn dag zat er weer op.
Tot ziens!

En het beste van al is: er zijn drukke plaatsen, maar ook heel rustige woonwijken. Ik had verwacht dat Tokio heel drukkend zou zijn, maar dat is helemaal niet zo. Het is heel leefbaar. Des te beter!

Een beetje praktische info misschien?
Ik zit in een wijk in het Noord-westen van Tokio, Shinjuku genaamd. Daar is de Waseda-universiteit en ook mijn kot gelegen.
Het adres:
Tomisaka International House
(Tine Van Broeck, kamer 207)
2-9-4 Koishikawa Bunkyo-Ku
Tokyo 112-0002
Japan

Het is ook zeker de moeite waard om de links te bekijken. Een van Waseda unief, de andere van een belg die al jaren in Japan woont en prachtige foto's op zijn website heeft staan (oa. van Shinjuku).

Hallo iedereen, welkom op mijn blogsite!
Ik ben nu pas in gang geschoten, wat een beetje dicht is tegen mijn vertrek (12 september), zodat deze space nog niet echt uitgebouwd gaat zijn tegen dan. Het is echter de bedoeling iedereen die belangstelling heeft op de hoogte te houden van mijn belevenissen en wie weet, mss wel zin te doen krijgen in een tripje naar Japan :p