halloooooooooooooooooooooooooooooooo

Aan iedereen een Vrolijk Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaaaaaaaaaaar!!!!
en nu, back to bussiness :)

De laatste week school is misschien wel de meest bewogen week van mijn verblijf hier geweest. Maandag zoals jullie weten, luisteroefening gehad, wat goed is gegaan. Niet dat het zoveel uitmaakt voor mij, want ik kan toch geen punten meenemen naar België, maar da's geen reden om mijn best niet te doen he!

Dinsdag (19 december 2006) was ik nog niet helemaal bekomen van de vorige drinkpartij, toen de volgende zich al aankondigde. Na school naar Takadanobaba om met mensen van Tokyo tour (in september) een vroege 忘年会 ('bōnenkai: kanji voor 'vergeten'+'jaar'+'samenkomst') m.a.w. laat ons het voorbije jaar wegspoelen met (vééééééééél) drank :)
dat is dan ook gebeurd. Der was ook een 'secret santa' gepland, waar iedereen voor iemand anders een cadeau moet kopen, maar je weet op voorhand niet voor wie... Dat was wel plezant. Een prul gekocht en in de plaats koffie gekregen :) Starbucks Christmas Blend. Ik drink wel niet zoveel koffie, maar ie is wel lekker. Het feestje was in een café op een soort zolder waar je niet recht kon staan en waar alle warmte van de keuken zich leek op te hopen, zodat ik me zelf gebakken voelde op het einde. Gebakken, moe en lichtjes beneveld naar huis gefietst rond 10uur. :)

Woensdag 20 december 2006

die week was de les echt hel. Ik was echt echt echt moe. Niet moe van de dag ervoor naar dat feestje te gaan, maar de opgestapelde vermoeidheid die nu alles gedaan was (Illumination gedaan en speech ook afgewerkt) de kop op stak. Wel braaf naar de les, maar dat is dan ook alles. Na de les, zoals elke week een babbeluurtje met Emi die Nederlands wil leren. t Ging over nieuwjaar. Verteld over de drie kussen om twaalf uur en het eten en het vuurwerk en uitgaan en de volgende dag taart bij ons oma... Was leuk. Nanna was er ook. Naar het schijnt zijn oliebollen het traditionele element als Nederlanders aan Nieuwjaar denken...en Nieuwjaar zelf is trouwens Oud & Nieuw... Zo leert een Belgje ook nog wat bij over de buurlanden !!

Daarna snel naar huis. Die dag afgesproken met Nao om nog eens een tekkenwedstrijd/drinkfeestje te houden op kot. We zijn eerst naar LaQua Dome City geweest om daar de kerstverlichting te bewonderen. We zijn in het reuzenrad geweest, wat ik echt wel griezelig vond trouwens en daarna naar de Water Symphony gekeken die de fonteinen daar ter gelegendheid van Kerstmis dansen. Ik weet wat jullie denken, dat is precies een afspraakje. Uiteindelijk bleek het dat ook wel te zijn, maar ons Tine hier had het nog niet echt door :)
Daarna veel te veel bier gekocht in de supermarkt en richting dorm. Omdat we het bier toch nog dezelfde avond gingen opdrinken en we het snel koud wilden maken, in de vriezer gestoken. Daarna tekken gespeeld en bier vergeten natuurlijk. De vriezer is trouwens supersterk blijkbaar want toen we het eruit haalden, was het helemaal bevroren. Daar ging ons briljante plan. We hebben dan maar thee gezet en tot de vijven gepraat. Daarna gaan slapen (hij in de TV-kamer!) :p

Donderdag 21 december 2006
Les zoals gewoonlijk en daarna rechtstreeks naar Candle Night Concert. De normale 'international lounge' -die overdag een gewone refter-achtige ruimte is waar leerlingen die vrije tijd hebben komen studeren, praten of slapen- was omgetoverd tot een sfeervolle ruimte badend in het licht van een 100tal-kaarsen en watten bollen, met hartjes aan de muur en slingers aan t plafond. Echt wel leuk. Daar een 'concert' door verschillende studentengroepen. Een zeer goede a capella-groep van 5 man, een lichtjes vals viool-kwartet, een goede pianist maar barslechte zanger-groep en een mooi lied op fantastische wijze vertolkt door de Koreaanse Sonyong (die ook tap deed, remember) met dezelfde goede pianist. Daarnaast ook een traditionele koto-voorstelling, die ook heel goed werd gesmaakt.
Voor honderd yen zeker zijn geld waard !!!!
Dit concert was eigenlijk het officiële einde van het 'Waseda Illlumination Project'. De volgende dag zouden de lichtjes uit de bomen worden gehaald, omdat er in de vakantie 1) bijna niemand is om ze te zien 2) er niemand is om ze aan/uit te doen.
Moe maar tevreden naar huis. Nee, geen drank vandaag, alleen appelsiensap :)
O ja, nog een mail gestuurd naar Nao en officieel samen :d


Vrijdag 22 december 2006

Hoewel de les maar om 10u40 begint, om negen uur op post om de boom af te tuigen. Dat ging gelukkig veel sneller dan het versieren. Ik heb 's morgens maar een half uur geholpen en 's middags tijdens de middag nog een uur. Nao heeft het meeste gedaan, maar iedereen vond het wel tof dat ik deed wat ik kon precies, want de opkomst was bedroevend. Enfin, tegen dat ik uit de les kwam om 16u10 was het werk al gedaan. Nog wat in de lounge geholpen om de verschillende lichtjeskabels proper op te rollen en op te bergen en dan richting feestcentrum Baba om het succes van het project te vieren met, hoe raden jullie het toch, een drinkpartij!!!
Niet zoveel gedronken, veel lekker eten gegeten en zoals altijd veel pret gehad. Wat een formidabel formaat, die nomikai. Ik krijg er maar niet genoeg van, zoals jullie bijna elke blog mogen lezen :))) Ben niet naar de tweede sessie geweest.
Om eerlijk te zijn, daar ben ik wijzer in geworden. In het begin ging ik gewoon mee tot de laatste sessie (tot 3) maar ik ben tot het besluit gekomen dat de eerste sessie eigenlijk het leukste is. Iedereen beneveld zien worden maar toch nog deftige gesprekken kunnen voeren. De tweede sessie betekent voor de helft ergens crashen en voor de andere helft voortpraten... Kan ook leuk zijn, maar hoeft voor mij niet echt. Ik ben dan al moe en voldaan eigenlijk. Daarom naar huis gegaan en heerlijk geslapen tot een gat in de dag. Leve de vakantie!!!


Zaterdag 23 december 2006

Vandaag was ik van plan rustig op mijn gemak te bekomen, tot er mail kwam van Chie om naar Imperial Palace te gaan. Het was blijkbaar de verjaardag van de keizer (er is discussie of het de verjaardag of troonsbestijging was, maar heb het nog niet opgezocht) en er delen zouden open zijn die anders niet open zijn. Frank en Tecchan zouden ook komen. Ik dan ook maar gegaan. uiteindelijk leek het niet meer open dan anders, maar is hoe dan ook een prachtige omgeving. Zijn er op het gemakje rondgewandeld en dan richting Tokyo Tower getrokken, omdat we tijd over hadden (we zouden daarna rechtstreeks naar nomikai van Waseda International Festival gaan)
Daar gekomen genoten van de mooie verlichting. In de rij voor de lift gaan staan, maar toen bleek dat dat 50 minuten zou duren, toch maar de trap genomen, hoewel die 500 treden was. Goed voor de conditie, goed voor de conditie, goed voor de conditie... dat mag dan wel zo zijn, het waren de meest pijnlijke 20tal minuten van mijn leven. Ik mocht het voelen de volgende dag ook! Enfin, het zicht maakte het uiteindelijk wel de moeite waard. Tokyo by night is echt surrealistisch. Alsof je alle gebouwen in België naast elkaar zou zetten en daar dan een berg achter en een mooie avondlucht, met daartussen lange slingers in twee kleuren: de linkerhelft rood en de rechterhelft wit van autolichten en daarlangs de verlichte reclameborden van winkels. Wondermoooooooooi (en een beetje beangstigend tegelijk)!



Daarna een tiental minuten te laat voor de nomikai, wat eigenlijk betekent: net op tijd. Tegen dan is iedereen geïnstalleerd, staat het eten op tafel en is het bier uitgeschonken hehe. Gewoon aangesloten en genoten van alweer een leuke avond in goed gezelschap. Ik ben echt wel met mijn gat in de boter gevallen qua vriendenkring, denk ik. Mijn opdracht voor volgend semester: uitdiepen! Niet meer, maar wel beter leren kennen.


Zondag 24 december 2006

Afgesproken met Kei, de vrijwilliger van mijn magazine-les om naar film te gaan. Hij had de film uitgekozen: de Franse 'Aurore', verfilming van een ballet. Het verhaal was zo-zo, maar de dans en de muziek waren heel mooi. Daarna nog een koffie gaan drinken met tiramisu (was vergeten hoe lekker dat was!) en daarna afscheid genomen om om 18u30 Nao in het station op te pikken.
Ik stond daar te wachten en krijg een telefoon dat hij een uur later zou zijn omdat hij in slaap was gevallen grrr. :)
Ben dan maar wat kerstshopping gaan doen in 'the mall' daar rechtover. En ook kerststronk gekocht. We gingen normaal samen koken, maar dat was dan afgelast wegens de vertraging. In de plaats pizza besteld en cola gekocht :) Met de mensen die nog op kot waren samen gegeten en gepraat.



Maandag 25 december 2006

Op Kerstdag met Chie en Frank naar 'the devil wears Prada' gaan kijken in Roppongi. leuke film, echt grappig. Daarna naar karaoke geweest en daarna naar huis om te slapen!! Ik hou van slapen :)


Vandaag niks, maar dan ook niks gedaan :) Aaaah, heerlijke vakantie. Plannen?
-Eens met Annabelle en Caroline afspreken om ergens naartoe te gaan en bij te praten
-Drie januari nieuwjaarsfeest met de klasgenoten
-Vier januari gaan shoppen met Nao. Alle winkels doen de mode van het vorige jaar aan prijsjes van de hand jeeeeeeeeej ik hoop dat ik ergens in pas, want met die feestdagen :)

Groeten daaaaaaaaaaaaaaaaaaar!

Tine

een nieuwe week, een nieuwe blog :)

Maandag voor de verandering nog eens recht naar huis na de les... jeeeej :) Een rustig avondje dus. Had er wel nood aan ook...

Dinsdag 12 december 2006

Dinsdag na de les gewerkt aan presentatie om 18u repetitie voor de speechwedstrijd. De eerste keer het afgewerkte script gelezen en hulp gekregen ivm nadruk, intonatie etc. Nog niet zo makkelijk zeg. Daarna met een andere groep die rond dezelfde tijd klaar was, Koreaans gaan eten. Sonchan, de Koreaanse van ons groepje die avond, heeft daar in t Koreaans besteld. Wel grappig. Voor de rest Megumi, Sunano, Ayumi (van mijn groep) en 2 helpsters van Sonchan, die ook speechdeelneemster is. Daarmee is dat ook weer laat geworden natuurlijk. Het Koreaans eten was trouwens redelijk pikant, zodat mijn mondje de volgende morgen nog pijn deed. Maar wel lekker! Ik moet der maar eens gewoon aan worden he!

Woensdag 13 december 2006

Tegen 9 uur op school om mijn speech met een machien van t school op tape te zetten. Megumi en Ayumi hebben beiden de tekst ingelezen zodat ik der naar kon luisteren voor de juiste intonatie enzo. Heeft wel goed geholpen.
Daarna tegen 10u in de klas verzameld met mijn teamgenoten voor de presentatie over pesten in Japan. Die is zonder hindernissen verlopen en de discussie erna is ook vlot gegaan.
Daarna naar International Community Center om met Emi onze wekelijkse Nederlands-Japanse uitwisseling te doen. Deze keer over familie. Is altijd aangenaam. Echte inspanning kan je het niet noemen. 't Is gewoon in je eigen taal een verhaaltje doen aan mekaar he. Het is wel duidelijk dat mijn Japans level veel beter is dan haar Nederlands, maar dat vind ik niet erg. Ze doet erg haar best.

Tegen de zevenen werd ik dan verwacht in Nakano, een station of drie van Waseda, om daar met de Waseda-studenten die deelgenomen hadden aan International seminar for students (Gakuseikokusai seminar), eind november om een takoyaki -party te doen. (zoek maar op :p)
Uiteindelijk was ik de enige buitenlandse, met vier Japanners. Jonge jonge, ik verstond misschien 70% van de conversatie. Jaja, ik heb nog een lange weg te gaan. Maar k heb wel wat bijgeleerd hoor. En de takoyaki was lekker :) Om half twaalf zat ik terug op de metro naar huis (met een goedgevulde maag) en ben dan ook als een roos in slaap gevallen.
't was een lange dag!

Donderdag 14 december 2006
Na de les met Chie om schoenen geweest in Shinjuku. Mooie schoenen gevonden in de uitverkoop hehe. (waren daarom nog niet goedkoop, maar kom). Je zult ze nog wel zien op de foto's. Daarna samen iets gaan eten en weer veel gebabbeld en daarna rond den tienen naar huis. Nog was msn en gepruts op computer en weer slapen.

Vrijdag 15 december 2006
Na de les ik curry-rice en Chie een blueberry-yoghurt dessertachtig iets gaan eten in een studentenrestaurantje in de buurt van campus en dan samen afgezakt naar Nerima, een 40 minuten van de campus weg met de metro. Waarom Nerima, waar anders niks te beleven is? Omdat Kei, de vrijwilliger van mijn internationale-studenten-magazine-klas, daar met zijn Mandoline-club een concert gaf. Hij speelt contrabas. Het was echt mooi.
Der waren mandolines, mandola's, guitaren en contrabassen. Daarnaast ook vier dwarsfluiten en drie klarinetten. De dirigent was een vierdejaarsstudent. Ongelooflijk. Enfin, ze speelden klassieke stukken. Het was blijkbaar Kei (die laatstejaarsstudent is) zijn laatste voorstelling met die club. (voor hij afstudeert). Een beetje triestig tegelijk dus. De vierdejaars voor wie het de laatse voorstelling was, hebben samen 'Memory' uit 'Cats' gespeeld. Ik kreeg er kippenvel van.
Het was heel interessant om eens te zien hoe je met gitaar enzo ook klassieke dingen kan spelen he. De onderverdeling was zoals viool-cello-contrabas, zodat je ook verschillende stemmen had enzo. Soms dacht ik echt dat ik violen hoorde. Mooi, echt mooi.
Kei was blij dat we waren komen kijken. We zijn hem kort gaan groeten na de voorstelling. Hij zag er een beetje geëmotioneerd uit, wat natuurlijk niet abnormaal was. Hij moest wel helpen met de opruim, dus hebben we hem niet lang gestoord. Naar huis en beetje gerust.

Zaterdag 16 december 2006

Om elf uur afspraak in Baba, om Chie haar verjaardag (die zelfde dag) te vieren. Ik wou daarvoor nog een cadeau gaan kopen, maar het shoppingcenter in de buurt ging maar om 11 uur open, verdorie. Heb het ondertussen (is nu maandagavond) nog niet gekocht.
In Baba met nog een vijftal mensen van de klas naar Shakey's geweest, een pizzatent waar je as-much-as-you-can-eat menu hebt. Chie is namelijk verzot op gesmolten kaas. Ideaal dus.
Daar gezellig samen gegeten, maar ik moest weg om om 13u te oefenen voor speech. Is vlot verlopen. Tegen de vieren kende ik het meeste van buiten. Thuisgekomen geslapen tot de volgende ochtend.

Zondag 17 december 2006

De grote dag!! Speechwedstrijd! We werden om 9u verwacht in de zaal van de speechwedstrijd om het verloop te oefenen en ons klaar te maken. Ginds dan middageten gegeten en om 13u stipt is de openingsceremonie begonnen. Voor foto's kan ik jullie doorverwijzen naar de pagina van WIC (Waseda International Club), de studentenclub van Waseda die dit evenement organiseerde: hier.
Ik was tegen alle verwachtingen in niet zenuwachtig. Je mocht immer het script meenemen op het podium. De speech zelf is vlot verlopen. het was wel warm onder die spot, zeg. Ik heb mijn zegje gedaan en de speech is goed ontvangen.
Tegen de vieren hadden de tien kandidaten hun speech gedaan en was de prijstuireiking-ceremonie daar. Er waren vier prijzen: een prijs van het publiek, een prijs van de jury, een tweede plaats en een eerste plaats. Sonchan, de Koreaanse heeft de hoofdprijs gewonnen. Het was dan ook een heel goede speech.
Ik voelde even wat teleurstelling, maar heb bloemen gekregen, een boekenbon voor 2000 yen en het belangrijste van al: een grote groep vrienden.
Na de uitreiking was er nog even tijd om met het publiek te praten en daarna met zijn allen een afsluitende nomikai.
Vlak voor de nomikai nog een heel interessant fenomeen meegemaakt. Het schijnt dat dit een specifiek gebruik is binnen WIC. Met zijn allen naar het park geweest, waar iedereen in een kring ging staan en de organiserende stafleden (allemaal studenten weliswaar he) werden verplicht om een fles of vijf nihonshu te drinken. De algemene coördinator (Miyakesan) moest het meest van al drinken. Toen hij niet meer kon, mochten zijn stafleden hem helpen en lieten ze alleen de laatste slok over voor hem. Na de laatste slok moest hij dan de fles ondersteboven houden om te laten zien dat ze echt leeg was. Pfff, wat een zicht, een hele cirkel mensen die drinkliedjes en aanmoedigingsliedjes zingt met een groep of vijf in het midden die om de beurt een fles van een liter nihonshu aan de lippen zet en drinkt tot ze niet meer kunnen. Begrijpelijk waren die mensen dus al zat voor de drinkpartij begon he. Ik had er wel wat medelijden mee.
(De meisjes die niet bestand zijn tegen drank, zetten de fles gewoon aan hun lippen en doen of ze ff drinken. De mensen die dan wel kunnen drinken (relatief gezien dan :)), voornamelijk mannen, drinken hun deel en dat van de meiden dan)
Na dit decadente voorval eerst nomikai en dan nerukai :) Ik ben naar allebei geweest. Om zes uur naar huis. Ja mensen, ik heb gespijbeld vandaag, ik geef het toe. Maar de luisteroefening, waar er examen van was, heb ik wel meegedaan.

Daarna recht naar huis en weer geslapen. Ik heb hoofdpijn van verkoudheid. En die verkoudheid krijg ik van de vermoeidheid. Zoals je ziet: maar een oplossing: slapen, wat ik dan ook nu ga doen. Groeten, iedereen!

Tine

hallo iedereen! de vooruitzichten uit de vorige blog zijn niet echt zoals plan verlopen... ik was moeeeeeeeeee!!!!!! dat weekend. Dat kwam natuurlijk door de nacht uit naar de club...

Vrijdag 8 december 2006

Na de les eerst naar etensfestijn, wat lekker was en waar ik nog wat gebabbeld heb met mensen van de illumination project. Om 8 uur was dat gedaan, en ben ik naar de dorm teruggekeerd om de voorbereidingen voor ons vertrek naar de club te treffen :)
Uiteindelijk zijn alleen Paula, Susan (Konchan) en ik gegaan. Dat maakte de pret er niet minder op hoor. Het werd gewoon een wilde girl's night out hehehe. Het kwam wel wat moeilijk op gang. Omdat Paula en Susan niet zo graag naar Roppongi wilden als meisjes alleen, besloten we naar Shibuya te gaan, dat ook verschillende clubs herbergt. Met een plan met verschillende clubs op in de hand, naar ginds afgezakt. Tegen half tien ginds aangekomen. Daar gekomen wilden we graag eerst ene gaan pakken op café. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoewel ik er zeker van ben dat het daar verzuipt in de cafés, hebben we een uur rondgelopen op zoek naar een goed plekje om ons voor te bereiden op de club :) Je kan wel begrijpen dat de sfeer na een uurtje over straten slenteren en links en rechts verblind worden door allerlei commerciële uithangborden maar nergens binnen gaan, al een beetje minder was. Het probleem is dat die cafés zelden op t gelijkvloers zijn he. En wij kunnen aan die uithangborden totaal niet zien in wat voor plek we terecht gaan komen. (heeft voor enkele teleurstellingen onderweg gezorgd). Het is geen uitzondering om een leuk café verstopt op een vierde verdieping, of in een kelder. Maar niet getreurd mensen! Aan de toon van mijn blog, begrijpen jullie wel dat we uiteindelijk in een heel leuk plekje beland zijn.
Op het moment dat we bijna gingen opgeven en gewoon naar de club gaan, zijn we in 'The Oil' binnengestapt, een klein café'tje op een kelderverdieping waar de muziek van Queen opstond en bijna niemand was!!! Echt gezellig. Als ik er nog eens ben, ga ik zeker terug! O ja, de barman mocht er ook best zijn hehe (maar wel te oud voor mij hoor :))

Daarna zonder veel problemen aan de hand van het plan de club-buurt gevonden. Der waren verschillende bij elkaar dus hebben we aan de hand van de programma's die buiten uithingen, gekozen. Uiteindelijk dus 'Club Asia' geworden, waar die nacht een live performance werd gegeven door verschillende groepen. Leek ons echt tof en de muziek die naar buiten borrelde, klonk ook wel tof. Wij dus naar binnen, de muziek tegemoet! Ginds een lockersysteem voor onze jas en bagage en dan de handen vrij om te dansen jeeeej. De muziek was een mix tussen rap en rock en zo... echt leuk om te luisteren en goed om te dansen. Ideaal.
Paula is echt de ster van de avond geworden hehe. Die had de voorbije weken heel hard gestudeerd en had dus echt nood om eens zot te doen. Susan en ik hebben ook ons best gedaan hoor. Als drie buitenlandse meiden val je daar wel op he, zeker als je gek staat te dansen :))))
Enfin, veel gelachen, veel gedanst en meidenpraat, om tegen de vijven buitengesmeten te worden (dan ging de club dicht) en in 'Yoshinoya' te ontbijten en een van de eerste metro's naar huis te nemen. Daar aangekomen, douche genomen en mijn bed in.

Zaterdag 9 december 2006

Ik heb dan een zeer beleefde mail gestuurd naar mijn teamleden voor de presentatie dat ik echt niet in staat was om te komen :( slecht van mij he... maar geen nood, zij gingen al wat voorbereiden en de dingen die ik nog wou aanvullen, kon ik dan maandag indienen. zo gezegd, zo gedaan. Dinsdag ook nog een paar uur vergaderd en het is goed in orde gekomen.
Der is niet zoveel te vertellen over vandaag, omdat ik gewoon een hele dag knock-out in mijn bed heb gelegen hehe. Het tekken-tournament en de karaoke die Chris en zijn vrienden hebben gedaan, heb ik geen weet van. Ik was in dromenland :)
De club en de opgestapelde vermoeidheid van daarvoor eiste zijn tol, I guess...

Zondag 10 december 2006

Na veeeeeeeeeeel slaap, was ik goed uitgerust die dag om met Tecchan en Chie Roppongi te gaan teisteren. We hadden om twee uur afgesproken, onder de grote spin, maar ik ben al om twaalf uur naar ginds gegaan om in het shoppingcenter kleren te kopen voor de speech-contest van de week daarop. Heb uiteindelijk een mooie combinatie van een bloes en een rok gevonden in de Zara! Schoenen heb ik de week daarop woensdag gekocht met Chie.
Daarna onder de grote spin gewacht en met zijn vieren (Tecchans vriend Uzzo ging ook mee) eerst in de Starbucks een koffie gaan drinken om te beslissen wat we zouden doen. Wat gekletst en daarna besloten niet te ver te gaan. We zijn naar Mori Tower geweest (een deel van Roppongi Hills, een soort shoppingcenter-de grote van een dorpje), waar je op de 52ste vloer een prachtig uitzicht had over Roppongi en de rest van Tokyo.
Daarnaast kon je met hetzelfde toegangsticket (ja, die vloer is helaas niet gratis te betreden) naar de lopende tentoonstelling in het Mori Museum. Dat was deze keer die van Bill Viola, een Amerikaanse artiest die video-kunst maakt. Daar naar binnen. Niet echt mijn meug, maar wel interessant op zich. Hij laat mensen verschillende emoties uitbeelden, filmt dat en draait het dan heel vertraagd af, zodat elke kleine verandering van de ene emotie naar de andere in de gezichten zichtbaar wordt. Interessant, maar wel beetje langdradig soms... Sorry Bill! :)

Daarna rond vier uur/half vijf al afgezakt naar restaurant, omdat we daarna tegen 7uur naar een concert van een kennis van Tecchan zouden gaan (zonder Uzzo, die had een andere afspraak). het restaurant was er een met Okinawaans(?) (van Okinawa) eten. Bleek dat een delicatesse van ginds toch wel varkensoor is zeker? Heb een héééééééél klein stukje geproefd, en 't smaakte niet slecht, maar om nu te zeggen dat het een delicatesse is... nee dank u. De anderen hebben het met veel smaak opgegeten en Chie heeft het hare onder haar rijst verstopt. :)))))
De rest van de gerechten waren wel heel lekker, gelukkig. Der is blijkbaar een soort groente 'gooya' die veel Japanners veel te bitter vinden, maar die bij mij makkelijk binnengaat. Heel lekker.
Zoals gezegd daarna dus een station verder naar 'MASSA live' gaan kijken, wat ik ongelooflijk goed vond. Het was in een klein café'tje, heel gezellig en mooi. We hebben wijn gedronken. Ik voelde me in Frankrijk hehe. 7 januari geeft hij weer een voorstelling. Ik ga zeker gaan als ik tijd heb!!! Daarna was het tegen den tienen en hebben we afscheid genomen en naar huis.
Een heel leuke dag in heel leuk gezelschap!!!!

de blog werd wat lang he... verder!

Maandag 4 december 2006

Na de les, die zoals altijd tot 16u10 duurde, met Chie een koffie gaan drinken en dan beiden afgezakt naar Roppongi, waar onze tapleider, Tecchan die avond een voorstelling zou geven. Het was te doen in een kelder van een gebouw, waar in de ene hoek een bar was en voor de rest in het midden van de zaal een danskring was (voor de performers weliswaar, niet voor ons) en voor de rest in elke hoek instrumenten en tekeningen aan de muur. Hier en daar waren stoelen gezet. Je kon dus vrij wat rondwandelen of meegaan met waar er iets te doen was. Het was heel studentikoos, maar ook heel gezellig. ik denk dat er een stuk of 50 mensen waren. Tecchan heeft het heel goed gedaan!! Er was ook interpretatieve dans bij, waarvan ik niet weet of er een boodschap inzat of niet, maar wat wel mooi was om eens te zien.
Daarna wat nagepraat (ook met de artiesten, die zich tussen `de massa` mengden), over de voorstelling en ditjes en datjes. een heel aangename avond. De andere mensen van tap waren er ook trouwens. We zijn samen teruggekeerd van Roppongi. De Kerstverlichting daar is ook super. Het schijnt dat ik de mooiste zelfs nog niet heb gezien (maar ik ga zondag met Chie en Tecchan daar de toerist uithangen, dus dat komt in orde), maar wat ik gezien heb, is veelbelovend.

Dinsdag en woensdag vergadering met mijn speech-team. Het script is af en nu moet ik het nog van buiten leren en inoefenen, maar daar zie ik niet tegenop. Woensdag zijn we naar de zaal waar de speechwedstrijd plaat gaat vinden, geweest. Mooie zaal met plaats voor een stuk of 300 mensen, schat ik. Daar rondleiding gekregen en het algemeen verloop wat ingeoefend. Niet overbodig, denk ik. ik voel me nu al meer op mijn gemak.

Donderdag 7 december 2006

Vandaag zat het niet echt mee. Ik was als laatste van de hele dorm met de fiets vertrokken, in de hoop om nog net op tijd voor de les op unief aan te komen, toen ik in een spijker reed... platten tuub, zoals ze bij ons zeggen. verdomd pech was dat!! het was zo naast waar ze een gebouw aan het slopen waren, maar ik heb er voor de rest nog geen spijkers kunnen vinden (en k heb nochtans goed gekeken in het terugkomen) wat betekent dat alle mensen van de dorm voor mij er probleemloos voorbij zijn gereden, maar net ik met mijn band van 15cm breed recht in de ene nagel van 3mm breed die op het 3 meter brede voetpad was beland, ben gereden. it figures...

enfin, dan maar fiets aan de kant gezet op de plaats waar ik was en naar de dichtstbijzijnde bushalte gestapt. Een 3 minuten te laat in de les, maar gelukkig de dagelijkse mini-test nog mogen meedoen. Oef.
Tegen de middag had ik me weer vermand en kon ik met de andere 'bekka-sei' (mensen die het intensive japanese language program volgen, alle levels samen) genieten van de mochitsuki die plaatshad in het park dichtbij de campus.
Mochitsuki is het pletten van rijst om een soort rijstpasta te maken (als in tandpasta etc.) die dan samen met zoete rode bonen of een geel poeder (oeps, hoe heette dat ook alweer) wordt gegeten. Het stampen gebeurt dus met houten hamers en de rijst zit in een houten emmer. Voor de gelegenheid waren er leerling-sumo-worstelaars uitgenodigd, die in hun lendendoek daar in de kou de rijst mochten pletten. Natuurlijk mochten wij ook proberen, wat ik dan ook heb gedaan. Zal nog wel eens met foto's aanvullen...
De mochi mocht vervolgens a volonte worden gegeten door ons en er was ook lekkere soep, waarvan ik nu ook de naam ben vergeten. waarom heet dat niet gewoon groentensoep, zoals bij ons, nee, soep die je eet bij Nieuwjaar heeft een andere naam tssss...

's Avonds teruggekeerd, fiets bij de fietsenmaker binnengedaan, met Paula naar shopping center geweest om verjaardagscadeau voor Goen, die gisteren verjaarde, naar de supermarkt geweest om groenten, pizzafeest gedaan in de keuken, naar karaoke met Grant, Vincent en Goen (de die-hard verjaardagvierders) en om 1u30 in mijn bed.

En zo is het in mijn blog ook weer vandaag geworden... een kort overzicht van de geplande acitiviteiten:
- vandaag: eetfestijn en daarna uitgaan naar Roppongi (clubben) met Paula, Susan, Goen, Florian, misschien Dimitri en Vincent...
-morgen: uitslapen, fiets ophalen, vergadering op school voor presentatie van woensdag over pesten in Japan (wat hier een heus probleem is en zelfs tot hoge zelfmoordcijfers bij kinderen leidt) , de verlichting aan unief om 17u inschakelen en om 21u uitschakelen. tekken (vechtspelletje op playstation) tournament in dorm en daarna waarschijnlijk karaoke met Chris en zijn vrienden en mensen van de dorm.
-van 's morgens tot 's avonds naar Roppongi met Tecchan en Chie

maar dat horen jullie dan wel!!! toedels

hallo iedereen!!

het is hier vrijdag,　rond de vijven en ik moet op school blijven tot de zessen om naar het eetfestijn van illumination project te gaan. ja, wat doet een mens dan, op vrijdag toch geen huiswerk he!!! dan doe ik beter een update van mijn blog, nietwaar :)

Heel de week na Hakone ben ik elke avond rond 11 uur thuisgekomen. het deed me denken aan de vorobereidingsweken voor wasedasai, met het verschil dat ik niet in mijn tapschoenen stond, maar in een boom aan het klauteren was. De uitleg heb ik hiervoor al (misschien zelfs meerdere malen) geschreven, dus ga ik het daar niet meer over hebben. Eerst de takken met folie ingepakt, de decoratie derin gehangen en de takken omwonden met lichtjes. veeeeel lichtjes :)
Onze boom was de grootste van allemaal en we hadden ook het grootst opgevatte plan, zodat onze groep het meest uren heeft gespendeerd aan het versieren, denk ik. van de groep van 20 waren er tegen het einde maar 10 mensen meer waarvan ik wist dat we soms zouden komen. in de loop van de week had ik verschillende verontschuldigende mails gekregen van mensen die zich hadden opgegeven, maar wegens school of studentenjob toch niet konden op die uren etc. met als gevolg dat Kazusa en ik het meeste werk hebben gedaan.
dat had niet alleen een vermoeiend effect, het heeft me ook de eer opgeleverd om de speech in naam van de buitenlandse studenten te doen op de light-up ceremonie. dat was buiten te doen. Om 6 uur had zich een man of 100 verzameld voor gebouw nr. 22 om te zien hoe de switch zou worden omgedraaid. In Japanse stijl gepaard met een paar speeches etc. Ik heb hoop en al misschien 1 minuut gepraat, maar iedereen vond het een goede speech. jeeeeeeej
Op het reclamepamfletje is trouwens een voorstelling van elke groep met een foto erbij. De foto van onze groep ben ik!! hehe, weer een leuke souvenir. De namen van de groepsleden zijn ook geprint. Ze hebben van mijn naam wel Tine Van Blocek gemaakt. (vraag mij niet hoe, ik geloof dat ik in de loop van het project mijn naam wel een stuk of twintig keer heb moeten schrijven). Dat was de enige kleine teleurstelling op een voor de rest heel leuke avond.
A ja! want na de ceremonie was het nog niet gedaan. Aansluitend verkaste heel de groep naar de refter die omgetoverd was tot feestzaal. daar van 20u tot 23u ongeveer gedanst en naar wat optredens gekeken. wat snacks gegeten en cocktails (ahum, ge kon er wel Sint-Anneken in zien, makom) gedronken. veel gebabbeld. na de feest hadden we het lumineuze idee om nog te gaan karaoke-en, maar na samen eerst iets te gaan eten, werd dat idee afgeblazen omdat iedereen plots uitgeput was. het vat was af, zoals ze zeggen. afscheid genomen en in bedje gekropen.

De volgende dag om 14u met Chie en Frank (van tap) afgesproken in Akihabara. Frank wou een camera, Chie ook en ik wou een printer en een ipod. Daar wat rondgeslenterd en we konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen om toch eens een van de fameuze sex-shops binnen te gaan... Ja man, dat is werkelijk een avontuur: van tanga`s tot vibrators tot leren zweepjes (en zwepen)... na vijf verdiepen van zo`n gerief hadden we het wel gehad en we zijn dus niet naar de video-verdieping geweest. next time zeker :s
Ik heb er (niet in de sex-shop uiteraard, ik bedoel in Akihabara) een printer voor 7000 yen gevonden, een all-in-one tweedehandse hp, wat dus betekent dat ik ook kan scannen en kopieren. jeeeeeej. de ipod is ook voor volgende keer :)

De zondag veel gerust en gerust en huishouden en huiswerk. `s Avonds eens naar huis gebeld voor verjaardag van broer en ik moet zeggen, het deed deugd om ze daar nog eens te horen.

Oef, de tijd vliegt als je je amuseert. En amuseren dat ik me doe.
btw, dit betekent niet dat ik mijn studie verwaarloos hoor! Ik doe netjes elke dag mijn huiswerk! :p

Ook voor het verslag van de reis naar Hakone, neem ik het blad met het schema op bij de hand... ik weet niet wta het is, maar de weken zitten hier zo vol, dat ik niet meer kan herinneren wat ik twee dagen geleden heb gedaan als ik niks bij de hand heb. De agenda die ik in België nooit bekeek, komt hier goed van pas! OK, hier gaan we dan!

Woensdag 22 november 2006

Om half negen vertrokken met drie bussen met daarin 120 studenten en een stuk of 5 begeleiders. Ik heb die morgen samen met Dimitri en Florian de metro genomen en dat was nog wel grappig. In het spitsuur zijn er wagons die alleen voor vrouwen zijn (om sexual harassment, wat hier een big issue is, te vermijden). Kwam wel goed uit hehe, ik kon dansen in de wagon en de andere twee moesten opeengepropt in de andere wagon rechtstaan, ocharme :))
De busreis was eigenlijk opgevat als een rondreis. We hebben er een dag over gedaan tot aan ons hotel, met been-strek-pauze, lunchpauze en een bezoek aan een mooi park met zich op de Fujisan en nog een stop in Owakudani Valley, waar men vulkanische activiteit kan observeren. Ik betwijfel dus of het in rechte lijn naar Hakone was, maar daar had ik helemaal niks op tegen.
Op de bus leut gehad met Chie en Florian. Dimitri zat in zijn eigen companie, maar daar was natuurlijk maar normaal. Chie en mijn klasgenoten zaten in de andere bus. Tja, erg was dat niet, want ik heb vooral geslapen. Ik zal nooit een ochtenmens worden. De ochtenstond heeft goud in de mond? Dat kan wel, maar ik heb dan vooral slaap in mijn ogen :)

Die dag was het redelijk koud. Was dan ook blij dat ik mijn sjaal en lange zwarte jas bijhad. Dan was het net goed.
Yamanaka-lake in Nagaike-shinsui park: zoals gezegd met een prachtig zicht op de Fuji. Voor ik naar Japan kwam, had ik natuurlijk al foto's etc. gezien van de Fuji, maar in het echt is het toch anders, vind ik. Een berg met eeuwige sneeuw in het echt zien, doet een mens toch iets. Het meer ervoor maakte het idyllische plaatje compleet. Had nog nooit zoiets moois gezien. Naar goede Japanse gewoonte een uitgebreide fotosessie, waarvan hier een selectie:
ik en ons allerbekende Chie :)

ikke!!!
Daarna terug de bus op, geslapen tot aan de volgende stop: lunch en een overzet over een mooi meer om te genieten van het landschap. Er waaide een koude wind en daarom was Dimitri zo vriendelijk om zijn leren vest aan mij te lenen hehe (daar had ik mijn jas op de bus laten liggen, dom genoeg). Hersftiger kan dit herfstlandschap niet zijn, als je t mij vraagt! Een van de ferries was trouwens een soort piratenschip. Ook die ontsnapte dus niet aan een foto!


Owakudani Valley. Het zag eruit als een berg waarop men hier en daar kampvuurtjes had gemaakt. Alleen stonken die kampvuurtjes dan wel naar rotte eieren :) Het waren dan ook geen vuurtjes he, 't was vulkanische rook, jaja! En stinken maar :)
Enfin, de rook terzijde, was het wel een leuke ervaring. De Japanners zouden geen Japanners zijn, als ze daar geen gebruik van maakten he. Ze hebben daar speciale ovens gemaakt waar ze met behulp van de warmte van die rook eieren koken. De eieren worden een uurtje in zo'n oven gelegd, en als resultaat wordt de schaal helemaal zwart en zijn het hardgekookte eieren geworden, wat men omschrijft als 'Kurotamago', ook wel 'Zwart ei'. Hoe origineel hehe. Enfin, voor 500 yen kan je 5 eieren kopen. Waarom wil je daar nu van eten, zou je zeggen. Wel, het wil geweten zijn dat als je 1 ei van daar opeet, je 7 jaar langer leeft. Twee eieren zouden 14 jaar levensverlenging als gevolg hebben. Ik heb er voor de zekerheid maar drie gegeten hehe. Ze smaakten niet anders dan anders, maar t was wel lekker.
Men staat in de rij, koopt de eieren en gaat dan de eieren rond tafels pellen. Die tafels liggen dan ook vol met zwarte eischalen. Wel nog een mooi zicht.
Je kan dus wel begrijpen dat het een speciaal gevoel geeft in de geur van rotte eieren een zwart ei te pellen. Weer een ervaring die ik in België niet vlug zal meemaken :)




Rond 17u terug de bus op en slinger slinger naar Hakone. Daar aangekomen, was het hotel opnieuw een ontdekking. Zoals gewoonlijk met schoolreizen, (zoals ook in Fukuoka het geval was) zijn de hotels altijd super. Met zo'n grote groep krijgen ze een speciaal prijsje, denk ik, waardoor de prijs daalt en de kwaliteit stijgt hehe. Enfin, ginds in kamers van vijf ingedeeld.

Rustig uitgepakt, het welkomstsnoepje gegeten en dan naar het publiek bad om de vermoeidheid eruit te weken. We hadden maar een half uur tot het avondeten, maar langer dan 15 minuten houd ik het toch niet uit in dat heet water, zodat het net gepast was.
Avondmaal in een supergrote kamer, waar iedereen binnenkon. In plaats van tafels zoals wij ze kennen, had iedereen een stoel zonder poten met daarvoor een lage tafel voor. Op de tafel stond dan ook geen Westers eten, maar mooi geschikte Japanse Spijzen. Sashimi, daikon, een stoofpotje, mochi, misosoep. Daarna nog rijst en een ander kommetje dat ik niet heb opengedaan omdat ik al genoeg had en het te druk had met karaoke ondertussen :)) Daarna dessert. Een soort kwarktaart met zoete rode bonen in... dat kon ik natuurlijk weer niet laten liggen :)
Zoals reeds vernoemd, ondertussen karaoke. Ze hadden daar een podium (ik denk dat het eigenlijk een grote evenementenzaal was van het hotel) en daar hadden ze dan een karaoke-TV op gezet. De Westerlingen weer eerst aan het zingen, natuurlijk. En ik als eerste als meisje. Tsss, die Aziatische meiden zijn soms zo passief en verlegen he, ik krijg er iets van!

Daarna opnieuw naar de onsen, maar deze keer naar de buitenonsen. Een eindje te voet, maar wel nog deel van het hotel, was op het dak de buitenonsen. Echt landschap was er niet te zien, maar de baden zelf waren fantastisch. Heb ook in de sauna gezeten en dan zo in fris water gezeten. Amai, koud! maar deed wel deugd.
Na het bad voelde ik me ongelooflijk loom en moe, zodat ik naar de kamer ben gegaan en in bed ben gekropen. Eruitgehaald door Chie, die mij meetroonde naar de kamer waar iedereen zat te praten, nog karaoke zat te zingen etc. Heb de rest van de avond (nacht) uno en dergelijke spelletjes gespeeld met de mensen van mijn klas en nieuwe mensen. Was heel leuk, maar vermoeiend. Op de bus slapen, had niet veel geholpen, precies... Rond 2u30 in bed...
Spijtig genoeg heb ik daar geen foto's van :(

Donderdag 23 november 2006

Om 7u30 opgestaan om naar de ontbijtzaal te gaan. Een groot gedoe op de zevende verdieping met zicht op de prachtige Japanse natuur (en ook wel andere hotels in de buurt :)) Het ontbijt was in buffetvorm, en ze gaan het daar geweten hebben dat wij langs zijn geweest! Ik had reuzenhonger en was niet de enige. :)
Om 8u15 met zijn allen uitgecheckt. Aan de gezichten kon je zien wie lang was opgebleven en wie niet hehe. (ik was geen uitzondering).
De eerste stop op de terugweg was Hakone Open-air Museum. Ik was niet echt in de stemming voor een museum, maar dat is helemaal omgeslagen toen we er binnen waren gegaan. Het is eigenlijk een groot park waar hier en daar kunstwerken in zijn geplaatst. Was echt de moeite! Natuurlijk zaten er weer dingen bij waar geen mens iets van kon maken, maar over het algemeen deed het je echt nadenken (of was het tenminste mooi om naar te kijken :)) En het feit dat je erop mocht liggen, klauteren etc. is misschien ook niet helemaal onbelangrijk geweest...



Lunch was zelf te kopen in een wegrestaurant. Daar wat rondgewandeld. Er stonden felrode esdoorns, het toppunt van wat Japanners 'momiji' noemen. Foto!!!


In de namiddag een bezoek aan Asahi brouwerij. Tijdens de rondleiding in de fabriek (je liep in een brede gang met grote ramen aan weerszijden met zicht op de werkruimtes) mochten er geen foto's getrokken worden, maar zo interessant was het nu ook niet. De rondleiding zelf wel hoor. De gids wees bijvoorbeeld naar een grote tank en zei dat om die te legen je 3000 jaar lang elke dag een biertje zou moeten drinken. Hmmm, dan zou ik beter nog wat eieren gaan eten he.
Na de rondleiding was er een 20 minuten durende all-you-can-drink-sessie. Ik heb maar eentje gedronken (ja, Leuvense studenten, ik weet het eentje is geentje, maar ik was zoooo moe...). Daarna weer in slaap gevallen op de bus, tot we aankwamen op unief.
Met Dimitri en Florian naar huis gesjokt en meteen in bed gedoken. (het was toen rond 19u denk ik) Tot de ochtend geslapen, maar dat was nog niet voldoende.
Ik was al een tijdje moe (mijn actieve levensstijl eist zijn tol) en dit was dan ook de druppel...

Vrijdag 24 november 2006

Vrijdag naar de eerste les geweest, maar tegen de middag echt misselijk van vermoeidheid. De bus naar huis genomen en geslapen tot de avond. 's Avonds voelde ik me weer kiplekker, en ben iets gaan drinken met Yuuchan en Nadia in Hub, de Engelse pub die druk bezocht wordt door Waseda-studenten in Baba. Was heel gezellig en de cocktails lekker :) ('Wine cooler', mijn persoonlijke favoriet, is een echte aanrader!) Daarna nog een (lange) karaoke sessie, ontbijt in McDonalds en naar huis. Ik heb de zon zien opkomen die dag!
Rond 6u terug thuis, tot 11u geslapen en vreemd genoeg heel wakker die dag. Het lichaam is een aardig iets, beste mensen...

Zaterdag 25 november 2006

Zaterdag op het gemakske het huishouden in orde gebracht: naar de supermarkt geweest, nog eens zelf gekookt, een wasje gedaan, huiswerk...

Zondag 26 nobember 2006

Die dag met Annabelle afgesproken in Takadanobaba (ofwel gewoonweg Baba). Daar in een Indiaas restaurant gaan eten, dat net geopend was. Curry natuurlijk, met Indiaas brood, 'nan'. Heeft ons beiden goed gesmaakt. Het was er niet zo gezellig qua inrichting, maar aan een muur hing een grote plasma TV waar heel de tijd Bollywood-liedjes op werden getoond. Voor de mensen die het kennen: helemaal in de stijl van 'Bride and Prejudice'. Tjongejonge... :)
Na een uur een volle maag en een beetje duizelig van de waaiende sluiers en wiegende heupen op het scherm, op naar Starbucks voor een deuggdoende warme koffie. Het kan hier echt koud zijn!! Daar wat getetterd en Cameron, een gast van Canada die ik ken van Wasedasai, tegengekomen en in zijn kielzog naar UniQlo geweest. Op de weg naar daar nog een 100yen-shop binnengesukkeld en wat onnozel gerief gekocht. OOPS :) kacchatta-- (jp):)
UniQlo is een kledingwinkel met echt basic gerief als sous-pulls, vesten, jeans etc. Eenvoudig, maar degelijk. Ik heb er een rode vest en een jeans gekocht. (dank u oma voor de sponsoring, ze is goed besteed!)
De belangrijkste thema's weer besproken, konden Annabelle en ik met een gerust hart afscheid nemen rond de zessen, een goed uur op een zondag, vonden we allebei. Thuis huiswerk gemaakt en gerust. Speech verder vertaald naar het Japans, want die maandag had ik weer vergadering.

De rest schrijf ik op een andere keer, want er is nog veel te veel te vertellen!

Tine