Vrijdag 6 april

Die dag moest ik gaan registreren voor de vakken van het nieuwe semester. Van level zes naar level zeven (en omdat het verschil tussen de twee hoogste levels niet zo groot is, heb ik ook een paar lessen van level 8 ingevuld). We zijn nu al een tijdje verder en ik heb der nog geen spijt van. De leerstof is heel interessant en je gaat meer over sociale thema's en zo praten. In het middelbaar was ik ook altijd beter in contextueel lezen dan grammaticale vormen opdrammen. De klasgenoten zijn over het algemeen Aziaten, waardoor ik me toch wat trots voel :)
Terwijl ik dus aan het wikken en wegen was welke vakken ik zou nemen, zijn mama en papa op hun eentje met de trein naar Ryogoku geweest (een drie stations van hun hotel haha) en hebben ze daar het Edo-Tokyo museum bezocht, wat ze heel erg de moeite waard vonden. Tot mijn grote schaamte ben ik daar nog niet geweest, maar dat staat op het programma wanneer het regenseizoen begonnen is en het buiten onbehaaglijk plakkerig is. Een paar foto's die zij hebben getrokken als voorproefje:


In de namiddag terug verzameld en Shinjuku getackled. Shinjuku, het wervelende centrum met een aaneenrijging van verschillende shoppingcentra. Ook hier stelde zich weer het probleem: wat zullen we nu eens anders doen dan shoppen? We zijn langs de grote voetgangerslaan boven het verkeer naar Tokyu Hands gestapt en hebben daar alle verdiepen gezien. Nog steeds op zoek naar een leuk gadget voor mijn broer, daar op een elektronisch hondje gestoten dat zijn 'mood' toonde met muziek en boos werd als je zijn staart aanraakte. Als het blij was zou het zelf een melodietje componeren! Gelukkig kon je het ook afzetten. :)
Voor de rest voorbij de 'Krispy Kreme' donuts winkel gelopen, waar echt een rij van -niet overdreven- 100 meter stond. M.a.w. er waren dus mensen die effenaf meer dan een uur in de rij stonden voor een gewone donut (allez ja, waarschijnlijk dus een niet zo gewone donut)

Op de vijfde verdiep van een winkelcentrum in Takano Fruit Parlour een superlekker 5-uurtje gaan eten. Zoals de naam van de winkel zegt, in alles zat fruit verwerkt, met yoghurt, jelly, ijs etc. allemaal op een kunstige manier elk in een glas met een andere vorm voorgeschoteld. Dan beseft een mens dat de manier waarop het eten wordt aangeboden toch ook verschil maakt voor de smaak. En het was superlekker!

Nog wat rondgelopen en geshopt en rond 7u met Annabelle naar een Indisch restaurant geweest 'Raj Mahal'. Ik dacht dat het all-you-can-eat zo zijn, maar dat was helaas alleen 's middags. Dat was een beetje spijtig, maar elk toch een lekkere curry met nan (Indisch brood) gegeten en voldaan weer buiten gegaan. De 'lassie' (yoghurt drink) is ook een van mijn favoriete dranken geworden ondertussen. Tijdens het eten gezellig gebabbeld. Annabelle heeft achteraf niks dan lof voor het mooie Nederlands van jullie, mam en pap!! hehe
We waren redelijk moe maar als ideale afsluiter van de dag Tokyo by night gezien vanuit het Tokyo Metropolitan Government Building, waar je gratis naar de 46ste (of zoiets) verdieping kan. Er was een live-pianist aan het spelen en de stad met de lichten en straten als aders erdoor was zoals altijd adembenemend. Een mens wordt er filosofisch van.
En zo was er weer een goedgevulde dag voorbijgevlogen.

Zaterdag 7 april

Een ietsje later gestart (ik was te laat geloof ik, oops :)) en dan richting Kudanshita, het station naast de Keizerlijke Tuinen. Die waren open voor publiek. Het weer was ook perfect voor een wandeling. Ongelooflijk goed onderhouden tuinen en mooie zichten in ons geheugen geprent. Daarna een koffie gaan drinken op een terras in de buurt met zicht op een fonteinenplein.


Natuurlijk mocht een foto voor de nijūbashi (twee-lagige brug), hét plaatje van het keizerlijk paleis, niet ontbreken, en bij deze:





Als middagmaal stond er vandaag shabu-shabu op het programma. Ik weet niet of ik het al eens heb uitgelegd, maar dat is dus een pot met een soort verwarmde bouillon in, waar je groenten kookt en dun gesneden plakjes vlees met je stokjes heen en weer in beweegt. (de beweging die men dus shabu-shabu noemt) Omdat de plakjes echt wel dun zijn, zijn ze na een tien seconden gereed en dop je ze in soja- of sesamsaus en eet je ze op. Heeeerlijk. Als de groenten gekookt zijn, kan je ze naar eigen keuze uit de kom vissen tussen het eten van vlees door.
En waar we dit lekkere voedsel gegeten hebben? In 'moo-paradaisu' (moo voor het geluid dat een koe maakt, het grondbestanddeel van het gerecht haha) en paradaisu zegt genoeg zeker... Originele naam, of niet!? Deze keer was het wel all-you-can-eat en we hebben veel gegeten. Ik heb soms medelijden met de Japanners als er buitenlanders all-you-can-eat komen doen. (zeker ons papa haha)! Die eten zo veeeeeeeeeeeel, het kan niet anders of die doen verlies!


Met een (meer dan) volle maag weer even de metro op richting Harajuku, waar we een bezoek hebben gebracht aan het beroemdste alternatieve kleding-straatje in Tokyo, 'Takeshita-dori'. Beroemd betekent dus ook superdruk. Zoals elke dag kon je er ook die dag op de koppen lopen. Hoewel wij der niet waren om te shoppen voor kledij, vond ik dat ik dat toch niet mocht overslaan als een van de bezienswaardigheden in Tokyo. Nog interessanter dan de alternatieve kledingwinkels zijn namelijk de alternatief geklede types die je er soms tegenkomt.
(om eerlijk te zijn, vooral door de overheerlijke crêpes heb ik der geen spijt van dat we even in die drukke straat beland waren. Elk een smakelijk naar binnen gewerkt, hoe kan het anders!)
maak je keuze haha
Als afsluiter richting Meiji-schrijn, waar je de drukte van Takeshita-dori meteen vergeet en in het park rondom de tempel zelf een oase van natuur vindt. Omdat het een weekdag was, waren er voor het Meiji-schrijn op de brug niet zoveel eigenaardig uitgedoste types te vinden, maar er was wel een grappige kerel die met zijn rug naar de mensen op muziek aan het dansen was (helemaal niet goed trouwens). Iedereen bleef er naar staan kijken in de hoop te kunnen zien wat zijn bedoeling was, maar gaf het na een paar minuten meestal op. Ik begreep zelf ook niet wat hij daar stond te doen.
Meiji-schrijn zelf is vrij simpel en snel bekeken, maar we hadden het geluk dat er net een trouwceremonie aan de gang was, zodat het toch een speciaal bezoek werd.
Weer moegedrenteld naar huis en ik geloof dat we in de Family Mart ons avondeten zijn gaan halen.

Zondag 8 april

Vandaag was en strijk gedaan en een rustdag gehouden, om ons voor te bereiden op onze reis naar Kyoto.

Maandag 9 april

Vandaag dus de grote dag. De shinkansen (bullettrain) op voor een 2,5 uur durende reis naar Kyoto, dé oude cultuurstad van Japan. In tegenstelling tot het sprankelende en ultramoderne oerwoud van beton dat Tokyo is, vindt je in Kyoto prachtige tempels met uitgestrekte tuinen errond, Gion, de oude wijk van de Geisha's, en een wirwar van gezellige oude en smalle straatjes waar de geschiedenis nog in de lucht hangt. Voor wie het nog niet wist, ik ben dol op Kyoto :)

Maar nog voor dit alles, stond een flitsbezoek aan Tsukiji, de grootste vismarkt in de wereld, op het programma. Tsukiji station is gelegen in de buurt van Ginza, dat op zich een tweetal haltes van Tokyo station, vanwaar we met de shinkansen zouden vertrekken, dus het was niet zo ver uit de weg gelukkig. Een markt betekent natuurlijk vroeg opstaan. Ik geloof dat het verhandelen begint om 5u en tegen 9 à 10 uur is er haast niks meer te zien van het spektakel.
Wij dus om 7u uit bed en tegen 8u na een stop in Tokyo om onze bagage in een locker te steken, op weg naar Tsukiji. Door een vriendelijke Japanner op de goede weg geholpen, zodat we de markt zelf goed vonden. Je moet je het eigenlijk voorstellen als een industrieterrein met verschillende grote loodsen (zonder muren maar zo van die afdakconstructies). Het wemelt er van de kleine transportvoertuigjes (ruwweg planken met een motor in een ronde ton geplaatst met een stuur op en wielen deronder) maar ook grotere vrachtwagens die de vis naar alle uithoeken voeren. In Tsukiji is het voornamelijk groothandel en je ziet er dan ook stapels en stapels paletten met piepschuimen dozen om de vis vers en koel te houden.
De illusie dat het hier zou gaan om een rustige, toeristvriendelijke attractie werd al snel doorprikt. Als toerist moest je maar zorgen dat je niet werd overreden en zelf je weg vond naar de visstalletjes, want niemand keek op of om, minst nog de chauffeurs! Na een paar magazijnen te zijn doorgelopen zonder ook maar een vis te zien, na een aantal aanwijzingen toch in bij de loods van de kleinhandel beland en sindsdien onze ogen uitgekeken naar wat daar allemaal te vinden was. Octopus, inkvis, visjes die je amper van elkaar kon onderscheiden en een vissekop tien keer de grootte van een mensenhoofd. Impressionant en een beetje onappetijtelijk :)
O ja, en vele dingen die ik niet kon identificeren maar naar ik aannam wel uit de zee kwamen. Der was ook zeewier in alle soorten en maten en slakken en zo...





We hebben van de gelegenheid dan ook gebruik gemaakt om heerlijke sushi te gaan eten in een restaurant in de buurt van de markt: verser kan haast niet!


Terwijl voor iedereen anders op Waseda universiteit het lentesemester begon, werd ik nog even gespaard door naar Kyoto te gaan! Opgefrist door een flinke dut op de trein, konden we er weer tegenaan. Ik had de tickets en het hotel al goed op voorhand geboekt. De reis zou vier dagen duren. Drie dagen in stad Tokyo en 1 dag naar Nara om dan terug met de bullettrain naar Tokyo te komen. Mam en pap zaten al op de helft van hun verblijf!
Het hotel was Japanse stijl dit keer. 1. het was Kyoto en 2. omdat hun hotel in Tokyo gewoon Westerse stijl was, vond ik dat ze de Japanse stijl ook eens moesten meemaken. Het hotel was gelegen op een vijf minuten wandelen van de sanjūsangendō (officiële naam is Rengeō-in, 12de E. ) op een tien minuten met de bus van het station. Het was eenvoudig, maar proper. Toen we aankwamen stond de tafel en de stoelen in het midden van de kamer. Dit alles als je recht staat op kniehoogte, want je moet natuurlijk op de grond zitten. 's Avonds werd de tafel opzijgeschoven en werden de 'futons' uitgelegd. Dit zijn dus (tegenwoordig niet meer zo) dunne matrassen en een dekbed. Ik vind persoonlijk dat het even gemakkelijk slaapt als een bed en het bespaart nog plaats want overdag moet je die normaal opvouwen en terug in de kast steken, zodat de kamer weer als eetplaats kan worden gebruikt. In een Japan waar plaats heel duur is, een hele goede uitvinding. (hoewel het niet met dat doel in gedachten zo is 'uitgevonden' hoor, het was volgens mij een logisch gevolg van de 'grondcultuur')
Natuurlijk moest je zoals in elke ryokan je schoenen in het halletje uitdoen en inruilen voor slippers voor je verder mocht.

Toen we onze bagage daar veilig hadden afgezet, terug naar buiten en de zoals gezegd dichtbijzijnde sanjūsangendō bezocht. De grote hal van de tempel is 120 meter lang en als je de ruimtes tussen de verschillende kolommen telt, zijn het er 33, waar de tempel zijn volksnaam vandaan haalt (sanjūsan betekent 33). In de tempel staat 1001 beelden van de Buddistische godheid Kannon opgesteld. Spijtig genoeg mag je in de tempels meestal geen foto's trekken, zodat wie geïnteresseerd is later maar eens naar mijn foldertjes moet kijken!
(of aan mijn ouders vragen, die hebben der ook veel denk ik)

De eerste tempel gezien en ons verblijf dus officieel ingeluid. De tweede tempel die ik vond dat ze zeker moesten zien was de Kiyomizu-dera. Met de sakura in bloei was die adembenemend mooi. Het speciale aan deze tempel is dat hij een groot balkon heeft, dat boven de omgeving uitsteekt. Het is bovendien gebouwd zonder een enkele nagel te gebruiken!



Omdat in Kyoto alle tempels sluiten rond ongeveer 17u zat er voor ons dus niks ander op dan terug naar huis te keren. We zijn in een curry-restaurant een lekker -wat anders- curry gaan eten en zijn dan op het gemak naar de ryokan teruggekeerd. Na nog wat gelezen te hebben, als een blok in slaap gevallen.

Dinsdag 10 april

Vandaag vroeg opgestaan, door enkele transport-misverstanden van mij wat tijd verloren, maar uiteindelijk toch in de Fushimi Inari Taisha (shintoïstische tempel) geraakt. De toegang is gratis en het speciale zijn niet de tempelgebouwen zelf maar de mooie wandeling die je kan maken onder de duizenden rode torii (zie foto) door. Je vindt er veel standbeeldjes van vossen, de boodschappers van de god Inari, god van de oogst.

Na deze mooie maar vermoeiende wandeling (het was heel wat klimmen en dalen onder die duizenden rode torii) weer de bus opgestapt richting het Zilveren Paviljoen. Dat zag er zoals altijd niet meer zo zilver uit, maar ik vind het nog steeds een heel charmant gebouw. Ook daar de gewoonlijke rondgang gedaan en gekeken naar de mooie zandkegel die daar staat om dan
ons tweedaagse abonnement weer tot nut te maken met een busreis naar het mooie kasteel Nijō-jō.


Tot onze grote spijt waren we er net te laat. We mochten niet meer binnen in het kasteel. Dankzij het sakura-seizoen echter zou het om 18u30 weer opengaan voor de 'Nijōjō light up'. Nog even met de metro (ook inbegrepen in ons abonnement, hoera!) naar Kyoto station gegaan om een hap te eten en dan opnieuw naar het kasteel. Het kasteel zelf bleef gesloten, maar zo konden we toch nog een blik werpen op de mooie tuin die het kasteel omringt. En zoals gezegd, niet zomaar een blik! De sakura-bomen waren nog adembenemender 's avonds dan overdag en de professioneel aangebrachte verlichting was magnifiek. Op het einde van de 'toer' kwam men in een hal waar er een voorstelling van koto was. Drie vrouwen gekleed in tuniek speelden er dit traditioneel Japanse instrument. Het klonk me heel vreemd en tegelijk heel mooi in de oren.

Na die mooie rondwandeling zat de dag er weer op, zijn we op het gemak teruggekeerd naar ons hotel en zijn we vlug gaan slapen omdat de laatste dag in Kyoto stad zelf nog een goedgevulde zou worden!

Woensdag 11 april

Als eerste stop het 'Gouden Paviljoen'. Gezien als de tegenhanger van het 'Zilveren Paviljoen' een gebouw met op het eerste zicht dezelfde structuur, maar dan met een dikke laag bladgoud erop. Wel mooi voor op de foto, natuurlijk! En o zo Japans!


De volgende halte was de Ryōanji, de tempel die bekend staat om zijn zen-rotstuin. Ook deze tempel en de tuin zijn heel fotogeniek en erg in trek bij de toeristen. Het is dan ook een pareltje. Als je de hoek omgaat vindt men nog een heel mooie tuin en kan met op de veranda van de tempel helemaal rond. (je moet wel, zoals in de meeste tempels, telkens je schoenen uitdoen, waar ons mama niet zo blij mee was (wegens rugpijn)... maar we hebben haar goed geholpen, of niet?!)

Daarna de laatste stop in Ninnaji, waar we een sakura-tour hebben gedaan, (alweer een mooie wandeling in de tuin) en een blik geworpen om de mooie kamerschermen.

-----------------nieuwsflash--------------
wegens een mazelenepidemie heb ik er een onverwacht weekje vakantie bij! De campus mag niet worden betreden en alle universiteitsfaciliteiten zijn tot volgende week woensdag gesloten.
Spijtig voor wie ziek is natuurlijk, maar ik ga er van genieten!
Moed aan iedereen die weldra aan de examens begint trouwens hahahahahahaha

hoihoi

hoog tijd voor nog een beetje ditjes en datjes, dacht ik zo.
-Het weer is hier de laatste tijd heel vreemd aan het doen. Vorige week was het een hele week zomer, zodat mijn T-shirts, topjes, shorts en rokken uit de kast werden gehaald. Vandaag was het mooi weer deze morgen, maar is het plots beginnen regenen in de namiddag (en ik was met de fiets) maar gelukkig na een half uur ook weer gestopt en kwam de zon er weer door alsof er niets gebeurd was! Hmmmm... Elke dag dus met een jas sleuren, ook al ziet het weer er goed uit.
-Caroline (De Beleyr) zit misschien wel tegen een berg geplakt, maar ik woon op een berg! Onze dorm en een handvol andere huizen prijken uit boven de rest van de geburen... Man, man, als ik naar de supermarkt wil, moet ik eraf (en logischerwijze dus ook terug op), naar school hetzelfde, naar het station weer op en af... pfffff, had ik maar een fiets met versnellingen gekocht. (mijn enige spijt van dit hele jaar tot nu toe)
-ondanks de hierboven beschreven ongemakken ben ik de laatste tijd weer in goede gezondheid. Een week of twee geleden, begin mei, was ik een tijdje niet echt ziek, maar ook niet echt gezond. Ik was moe en had spierpijn. Ik ben dan naar de dokter geweest en die zei dat ik leed aan de '五月病', oftewel de 'mei-ziekte'. Voorjaarsmoeite, met andere woorden. Hij zei dat het meer psychologisch was en dat hij wel meer mensen met dezelfde symptomen over de vloer kreeg, maar dat het een kwestie van effe doorbijten was, en als het niet beter ging, moest ik maar naar het 'mental health centre' gaan, want hij kon verder niks doen. Ik ben dan maar gestopt met zagen en het is vanzelf overgegaan. Ergens in mij schuilt er toch een hypochondertje (of twee) denk ik :) (haaaa, wat een mooi woord)
-Op het thuisfront gaat alles gewoon zijn gangetje en ik heb eens naar huis proberen bellen voor mijn papa zijn verjaardag op 9 mei, maar hij was weer gaan lopen (=joggen, want hij komt altijd terug hoor). Zelf ben ik ook een persoonlijk trainingsprogramma begonnen. Ik heb mezelf opgelegd dat als ik niet naar de fitness ga, ik ga touwtjespringen. De zomer komt er immers aan, we moeten er toch een beetje presentabel uitzien, nietwaar!
-Als laatste, veel sterkte en doorzettingsvermogen gewenst aan mijn zusje, die deze maand eindexamens heeft. Duimen maar!

En dan nu, het vervolg van begin april tot nu. Ik heb heel wat achterstand in te halen, dus zet jullie schrap, want dit wordt weer een jumbo-post, denk ik.

dinsdag 3 april

Op dinsdag werd Ikebukuro verkend. Het is een buurt waar ik zelf ook nog niet zo veel was geweest. Het is echter wel een van de drukste subcentra van Tokyo en was zeker een bezoekje waard. Zoals shinjuku, vind je er meestal grote winkelcentra, met als bekendste Sunshine City, waar wij de pijltjes op straat volgend vlot zijn geraakt. Op weg naar ginds even binnengesprongen in een souvenierwinkel, maar wel een van de mooiste die ik tot nu toe in Tokyo heb gezien. Er waren schilderijen en geprinte tekeningen te koop, met de traditionele patronen en kleuren waar ik zo dol op ben. Waaiers, postkaartjes, wat aardewerk, zakjes allerhande etc. Na die korte onderbreking dus naar Sunshine City gewandeld. De lucht boven ons was een bewolkt en het was regenachtig, maar dat kwam goed uit, want onze activiteit was toch binnen te doen. We gingen naar het aquarium, dat op de 8ste verdieping of zo van een winkelcentrum gevestigd was. Daarbinnen zowat dezelfde verzameling vissen gezien die ik in Kagoshima ook had gezien, maar zelfs voor een tweede keer kon ik niet geloven wat voor lelijkaards daar wel tussen zitten. Weer enkele voorbeelden: (let maar niet op de lelijkaards op de voorgrond :))


Mijn ergste 'verschot' sinds een paar jaar gehad ook: toen ik poseerde voor deze foto, kwam er een grote lelijkaard afgezwommen, net achter mij. Ik keek op dat moment juist achterom natuurlijk, en sprong instinctief een meter opzij. Indrukwekkend, toch wel.
En tot slot een vis zonder staart, het is een zonnevis, als ik het me goed herinner. Heel onnatuurlijk aanzicht, vind ik zelf, precies of zijn achterlijf is geamputeerd of zo...
Omdat mama rugpijn had, zijn we na ons bezoek aan het aquarium even gaan uitblazen op mijn dorm. (was voor iedereen een welgekome pauze. papa natuurlijk een dut gedaan.)
Daarna richting Takadanobaba (Baba) om daar met hen een half uurtje een karaokebox in te duiken, waar we elk een liedje gezongen hebben. Ze konden zich inbeelden dat het leuk was met drinken en een hele companie erbij, maar een halfuurtje was voor hen dit keer genoeg.
Om 19u afgesproken met Nao in Baba (waar wij dan dus al waren) om samen yakiniku te gaan eten in 'Gyukaku', ook een keten die je hier en daar in Tokyo kan vinden, maar waar ze echt wel lekker eten serveren. Zoals de naam van de winkel laat vermoeden, vooral vlees. Je gaat aan een tafeltje zitten, waar in het midden een putje met kolen is, met een rooster erboven, een soort mini-bbq'tje zeg maar. Nao was de chef die avond, en ik moet zeggen, hij heeft dat niet slecht gedaan. Hij heeft trouwens ook zijn best gedaan in het Engels en met een beetje vertaalwerk erbij is het een leuke avond geworden. Mijn ouders vonden het wel een sympathieke jongen en andersom was er ook niks dan lof. Jeeeej, weer een geslaagde avond voor iedereen (niet dat ik daaromtrent enige twijfels had hoor). Weer in slaap voor mijn hoofd mijn kussen raakte.

de geheimen van de camera ontcijferendyakiniku!!


Woensdag 4 april

Om 9u30 was ik in Ochanomizu om hen weer een dag op sleeptouw te nemen. Ik moest vandaag in Waseda gaan tekenen voor mijn beurs, en dacht van de gelegenheid gebruik te maken om hen de campus te laten zien. Daarenboven had Nao een voorstelling op de campus met de Shockers, en aangezien ik ook nog nooit een demonstratie had gezien, wou ik daar nu ook wel eens bijzijn. We zijn van Baba-station, waar we de vorige avond ook waren geweest naar Waseda gestapt. het was een wandeling van ongeveer 20 minuutjes, maar die weg is echt heel leuk om eens af te stappen. Langs beide kanten zijn er studentenrestaurantjes, tweedehandsboekenwinkels, een paar klerenwinkels en gsm-winkels met hier en daar de overal aanwezige 'combini' (afkorting voor convenient store) tussen. Op de campus zoals gezegd dan Nao's demonstratie gezien, wat echt wel de moeite was: piramides en salto's gewoon op 'den asfalt', ik was een beetje bang in hun plaats! Wisten jullie trouwens dat Waseda de enige universtiteit in heel Japan is die een mannelijk cheerleading-team heeft? Ze zijn nog maar van 2004 begonnen, dus ze hebben nog niet zoveel ervaring, maar in de wedstrijden die ze soms doen, halen ze toch altijd een redelijke score, zodat ik denk dat hen als team een mooie toekomst te wachten staat. (op het moment dat ik dit schrijf is Nao wel al gestopt, omdat het teveel tijd opslorpte...)
Na de voorstelling zonder treuzelen de trein op naar Yokohama, waar we een goede halve dag hebben rondgelopen. Als je aan Yokohama denkt, denk je natuurlijk aan de zee, en China Town. We hebben beide gezien :) In China town aan een goede prijs een lekkere -hoe kan het ook anders, Chinese- lunch gegeten en de tempel in dezelfde straat bezocht. Wat een felle kleuren!

Na een beetje in en uit verschillende souvenierwinkels te zijn gelopen (nee, niks gekocht), op naar Yamashita Koen (Yamashita park), dat aan de zee grensde. Er stond een felle wind en we hadden het allemaal wel wat koud, zodat we in de plaats van een wandeling het dichtbijzijnde poppenmuseum zijn binnengestapt. Het museum had een verzameling van poppen van de hele wereld (porseleinen, stoffen, lappenpoppen en sierpoppen, noem maar op) en een kamer met allerlei voorwerpen uit het circus, vooral het karakter van de clown in al zijn vormen (Piero, harlekijn etc.) had de artiest die dat allemaal had gemaakt, geboeid.
Er stonden ook 'vriendschapspoppen' tentoongesteld. Dat waren poppen die als echte burgers van een land werden beschouwd en als vriendschapsgeschenk tussen landen werden uitgewisseld. (ook nu nog, geloof ik) Diplomatie met poppen, weer wat bijgeleerd!

Ik geloof dat we rond een uur of zeven 's avonds zijn teruggekeerd. Omdat we die middag uitgebreid hadden gegeten, die avond gewoon sandwiches in de Family Mart gekocht en smakelijk opgegeten. De sandwiches in Japan zijn, vind ik persoonlijk, echt verrukkelijk!

Donderdag 5 april

Vandaag heel wat tijd op de trein doorgebracht, maar het was de moeite waard. Ons doel was Tochigiken- Nikko, het prachtige tempelcomplex en mausoleum van shogun Ieyasu. (Wie meer wil lezen, klik hier)
Wat een verschil met Tokyo, gelegen op het platteland, in een natuurlijke omgeving waar de gebouwen mooi mee versmelten. Die dag ook wel veel trappen gedaan. Ik denk dat hier de foto's meer zeggen dan enige tekst:
Op de laatste foto zie je boven de deur, zo klein dat je het mist als je niet goed kijkt (zoals wij de eerste keer), de 'inemuri neko' vertaald als ' de slapende kat'. Effectief, er is een slapende kat in hout uitgekerfd. Zoals van alle schattige dingen in Japan bestond er hier ook een sleutelhangerversie van, en ik kon het niet laten er een aan te schaffen. Het slapende katje slaapt voortaan bengelend aan mijn tas: :)
En daar hou ik het bij voor vandaag. Zoals jullie merken, uitstel is geen afstel. Op een dag zal heel het verslag hier te lezen zijn...!
tot ziens