Amai, weer een dag die ik in dit kleine vakje moet zien te vertellen! Vandaag 24/09/2006 was er een Tokyo Tour, georganiseerd door 2 studentenclubs samen. Ik besloot te gaan, samen met Thomas en John (Korea) van mijn kot. Ik met fiets naar Waseda. Ginds aangekomen in groepjes verdeeld, naargelang de wijk die je wou gaan zien. Ik koos voor Harajuku en Shibuya, twee plaatsen waar ik nog niet eens in de buurt was geweest.
Harajuku is een goede plaats om koopjes te vinden, en een goede plaats om vreemd geklede mensen te gaan bekijken. 'cosupuree' (costume play) in het Japans: zich verkleden. De meisje op de foto zijn gekleed in 'Lolita fashion': popachtige kostuums. Wel de moeite om te zien. Er gaan zelfs toeristen expres naar Harajuku om hen te fotograferen. En ze hebben niet liever! Het lijkt wel een zoo :)

Enfin, dat ff bekeken, en daarna Meijijingu bezocht.

Zoals je ziet, weer ambiance. Ik weet niet hoe het komt, maar iedereen is hier zo leuk!!! Ik voel me helemaal in mijn element :)
Omdat het daarna te laat was om nog naar Shibuya te gaan (wat oorspronkelijk wel de bedoeling was), zijn we al teruggekeerd naar Takadanobaba, de plaats waar alle groepjes terug zouden verzamelen om 18u om dan samen een 'nomikai' (een drinkfeest) te houden. Omdat het nog maar vier uur was, zijn we karaoke gaan doen. Dat was ook de moeite zeg!

Op deze foto: ik, Yuina, Yooko en Yurika. Gekke meiden! :)
Daarna dus opnieuw verzameld en nomikai gehouden.

Nomikai betekent bij studenten meestal nomihoudai: de module waarbij je 2500yen betaalt en dan twee uur à volonté mag drinken. Je kan je het resultaat al inbeelden: flessen bier die ad fundum worden binnengekapt, mensen die aan de zware drank gaan om zo snel mogelijk zat te worden. Dat is het uiteindelijke doel: amper op je benen meer kunnen staan tegen dat de twee uur om zijn. Daar doe ik dus niet aan mee he! (zou nog niet kunnen, moest ik het wel willen trouwens, wegens mijn maagje, maar dat kan me niet schelen eigenlijk.) Ik had trouwens hoofdpijn (van de moeite? het lawaai? ik zou het niet weten...) Ik was dus nog goed wakker en nuchter.

Het was echt grappig om al die zatte mensen te zien buitenstrompelen. Het café was trouwens op het derde verdiep, dus het is een wonder dat er niemand de trap is afgedonderd! Ik en John (Korea) hebben een ladderzatte Thomas naar huis begeleid en nu zit ik hier voor mijn computer. Ik had gehoopt om Jonathan nog online te treffen, maar die zal wel met zijn voorbereidingen bezig zijn. (nee, Jonathan, ik ben niet boos :p)
Morgen vertrekt hij immers naar Japan. Een goede reis, Jommi!!!!! Vanaf nu dus ook zeker zijn blog in het oog houden, he mensen!
Tot het volgende spannen avontuur!!! Baibaaaai! Ik kruip onder de wol...